Biz Bize Benzeriz

Yine... Yeni... YENİDEN=)

2010-06-03T23:08:00.000+03:00

Evveetttt, bir süre kaybolmuş olabilirim; herkes bazen hayatında olan bitene ara vermek ister zaten... Bazen canı istemez, bazen sıkılır, bazen de değerini sonradan keşfeder...
Şimdi ben yeniden bizbize benzeriz başlığı altında aslında ne kadar farklı olduğumuzu deşifre etmeye çalışacağım.
Hepimizin geçici heveslerinden nasibini almış bir blog olsa da; yine de güzel bir blogu paylaştık. Bakalım bana kimler takılacak yeniden.
Lafı çok uzatmayayım, bu bir başlangıç olsun; blogdaşlarım da arada bir hala blogumuzun varlığını yokluyorlarsa, onlara da hoş beş bir sürpriz olsun; arada hala yazan birileri varmış demek, derler=)

Süt aşkına efsane avcılığı

2010-02-10T15:00:00.001+02:00

Uçan inekler bir tarafa dursun karşınızda gerçek bir –marketlerdeki reyon ismiyle- süt ve süt ürünleri aşığı duruyor. Öyle ki reklam filmi oynarken gözlerim doluyor. Durum böyle olunca beyaz ve tonlarındaki arkadaşlarımızın toplumumuzda uğradığı haksızlıkları dile getirmek de bana düşüyor.

Efsane 1: Balıkla yoğurt yenmez, balıktan sonra süt içilmez. Peki arkadaşım yoğurtlu hertürlü mezeyi götürdün. Önden peynirini de yemiştin. Yanında belki de bol sütle hazırlanmış patates püresini de mideye indiriyorsun. İşin aslı bayat balığın zehirlenmeye neden olduğudur. Üstüne süt içmişsin, yanında yoğurt yemişsin, sonucu değiştirmez.

Efsane 2: Yoğurtlu yemeğin yanında ayran içilmez. Günümüzde pek çok yoğurtlu yemek ve kebabın lezzetinin -yanında kola içilmesi suretiyle- bozulmasının provakatörü bu zihniyettir. Son yıllarda şalgam, şıra gibi alternatifler yaygınlaşsa da kardeşi kardeşe kırdırmamak, ayranı yoğurtla birbirine düşürmemek gerekir.

Kahvaltıda süt içilmesinin çocuklara yakıştırılması gibi mahalle baskılarını, salata artmasın diye sofraya yoğurt getirilmemesini, süt tozu denen uyduruk materyalden sütlü kahve yapıldığını düşünürsek liste uzayıp gidiyor. Ben ve benim gibi süt aşkıyla dolu insanlara da beyaz dostlarımızı her platformda savunmak düşüyor.

Nayır Nolamaz !

2010-02-09T15:36:00.002+02:00

Yeni başladığım işimin henüz ilk günlerinde aldığım bir proje için internetten reklam örnekleri karıştırırken her 3 Google kullanıcısından 1’i gibi yine karıştırmam gereken şeylerin dışına çıktım ve BBC Programcısı Jessica Williams’ın yazdığı bir kitapla karşılaştım. Kitap, dünyanın röntgeni çekildikten sonra, ortaya çıkan ve değişmesi gereken sonuçlardan ibaret. 50 gerçek” olarak adlandırılan aykırılıklar, yanlışlıklar veya sorumsuzluklar, ilk bakışta birbiriyle ilintili gibi gözükmese de her biri, dünyanın çivisinin üzerine bir balyoz gibi iniyor.

Ozon delindi, küre ısındı, dünyayı su basacak. Marduk gelip çarpacak. Bülent Ersoy hamile kalacak. Tay-yeap Beyaz Saray’ a, taşınacak şeklinde farklı senaryolar kulaklara çalınsa da, içten içe dünya bir yok oluşa doğru gitmekte. Biz kendi vahdaniyetimiz uğruna fırdönerken, gelin bir de dünyayanın nasıl döndüğüne bakalım. Işte dünyayadan size birkaç gerçek...

· Bir Japon kadını ortalama 84 yıl, bir Botswanalı kadın sadece 39 yıl yaşıyor.
· Çin’de 44 milyon kadın kayıp.
· Brezilya’daki Avon kadınlarının sayısı, asker sayısından fazla.
· 2002’de idamların yüzde 81’i ABD, Çin ve İran’da gerçekleşti.
· İngiliz süpermarketleri, müşterileri hakkında hükümetten daha fazla bilgiye sahip.
· AB’deki her inek için verilen günlük 2.50 dolarlık sübvansiyon, Afrika’nın yüzde 75’inin günlük geçiminden daha fazla.
· Rusya’da yılda 12 binin üzerinde kadın aile içi şiddet sonucunda hayatını kaybediyor.
· Kara mayınları nedeniyle saatte bir insan ölüyor ve sakat kalıyor.
· Dünyanın en çok kazanan sporcusu golfçu Tiger Woods, yılda 78 milyon dolar, yani saniyede 148 dolar kazanıyor.
· Washington’daki lobi endüstrisinde 67 bin kişi, her seçilmiş kongre üyesi için 125 kişi çalışıyor.
· Motorlu araçlar dakikada 2 insanı öldürüyor.
· Mc Donalds’ın altın kemerini tanıyanların sayısı, Hıristiyan tacını tanıyanlardan fazla.
· Dünyadaki yasadışı uyuşturucu pazarı 400 milyar dolar.
· Amerikalılar’ın üçte biri, uzaylıların geldiğine inanıyor.
· Her gün dünya nüfusunun yedide biri, yani 800 milyon insan aç kalıyor.
· Petrol rezervleri 2040’da tükenebilir.
· Dünya nüfusunun yüzde 70’i, bugüne dek hiç çevir sesi duymadı.
· Afrika’da 30 milyon kişi AIDS.
· Her yıl 10 dil ölüyor.
· İntiharla ölenlerin sayısı, çatışmalarda ölenlerden fazla.
· Dünyada en az 300 bin düşünce suçlusu var.
· Silahlı çatışmalarda 300 bin çocuk asker savaşıyor.
· Dünyada 27 milyon köle var.
· Amerikalılar çöpe saatte 2.5 milyon plastik şişe atıyor, yani her üç haftada bir Ay’a ulaşmaya yetecek uzunlukta şişe birikiyor.
· Sıradan bir İngiliz, günde yaklaşık 300 defa kameraya yakalanıyor.
· Her yıl 120 bin kadın veya genç kız, Batı Avrupa’ya satılıyor.
· Yeni Zelanda’dan İngiltere’ye uçakla getirilen bir tane kivi, atmosfere kendi ağırlığının 5 katı sera gazı salıyor.
· ABD’nin, BM’ye 1 milyar dolardan fazla borcu var.

İstanbul aşkına..

2010-02-01T09:00:00.001+02:00

Sabiha Gökçen Havaalanı’ndan eve gitmek için servis aracına binmiş, elimde kitabım uyuyakalmışken birinin koluma hafifçe dokunduğunu hissettim. Uyku sersemi gözlerimi açtığımda gitgide netleşen vizyonumda hemen hemen benim yaşlarımda, kabarık (hatta “bonus” diye nitelendirilen) saçlı, hippi giyimli bir çocuk vardı, gülümseyen utangaç bir tavırla valizimi çekmemi rica ediyordu. Görünen o ki kocaman serviste yanım dışında boş yer kalmamıştı. Önümüze oturan anne ve babasıyla hararetli İspanyolca konuşmalara dalmasından anladım ki seyahatlerinin heyecan dolu ilk günündeydiler.

Tanıdık kelimeler yakaladığım konuşmalarına müdahil olmam çok zaman almadı. Zaten otellerine nasıl gideceklerini tartıştıklarından Cankurtaran’a gidiş yolunu tarif etmekle başladım işe, 5 dakika içinde adımı, mesleğimi, çalışma ve eğitim durumumu öğrenmiş, “Türk kızı” profili hakkında ilk verilerini toplamışlardı bile! Sıcak insanlar Akdenizliler.. Ben de sebebi ziyaretlerini merak ettim, Türkiye’yi neden tercih ettiler, nereyi görmek istiyorlar en çok.. vs. İstanbul 2010 Avrupa Kültür Başkenti olarak ilan edildiğinden beri akıllarına düşmüş, özellikle Tarihi Yarımada’yı adım adım gezmek istiyorlarmış.. Vapurlarının arkasından el sallarken aklımda bu proje hakkındaki önyargılarım ve belki de projeyi azımsamış olduğum vardı.

Aslında bir “Avrupa Kültür Başkenti” furyasıdır gidiyor.. Birbirinden güzel grafiklere sahip afişlerle, konuyu çeşitli şekillerde ele alan haberlerle, ve hatta kutlamaların yapıldığı gün ana sayfasını değiştiren google ile bundan haberdar olmamak imkansız. İnsanda ister istemez merak uyandırıyor, nedir Avrupa Kültür Başkenti, ve bizi ilgilendiren kısmı, ne işe yarar?

İsminin insana çağrıştırdıkları: Hem Avrupa’da olacak, hem Kültürel ve Tarihi bir yapısı olacak, hem de başkent olacak. Ufak bir araştırmayla bu analizimin üçte birinin doğru olduğunu öğrendim; Avrupa Birliği’ne dahil olmayan ülkeler de seçilebiliyormuş, ve başkent olmasına gerek yokmuş. Ne mutlu bize. Demek güzeller güzeli İstanbul’umuz Roma gibi, Paris gibi hakettiği statüye kavuşacak, prestijini ikiye katlayacak izlenimi uyandırdı bende. Bunda da yanılmışım meğer! Bir kere, bu ünvanı alan tek kent İstanbul değilmiş, Macaristan’ın Peç, Almanya’nın da Essen kentiyle beraber paylaşacakmış bu ünvanı. Hem Macaristan’a, hem de Almanya’ya gittim, iki kentin de niteliklerini az çok biliyorum. İkisi de çok şirin yerler, kendilerine göre bir tarihleri ve kültürleri var tabii ki, fakat İstanbul bir denizse Essen ve Peç göl olabilir ancak. İstanbul’la aynı kulvarda mı? Kesinlikle hayır..

Kulvarını bir kenara bırakırsak, bu proje İstanbul’a ne kazandıracak? Resmi sitesinde yazan bilgilere göre yorumlarsak, projenin İstanbul’a katkıları şu şekilde:
- İstanbul, 2006 yılından itibaren kültür ve sanat gezilerinin merkezine konulacak, turistlerin konaklama süresi uzatılacak
- Sanatsal anlamda projeler kanalıyla uluslar arası bir iletişim sağlanacak, hem Türk sanatçılar yurtdışına tanıtılacak, hem de yabancı sanatçılar Türk kültürü hakkında bilgi edinecek
- Bu projeye altyapı oluşturması açısından kentsel dönüşüm projelerine ağırlık verilecek, müze ve sanat merkezi yapılarının sayısı artırılacak.

Bu hedeflerden bazılarının bir şekilde gerçekleştiğini canlı olarak görmek bu fikrin çok da ütopik olmadığını gösteriyor ve sevindiriyor beni. Tarkan’la coşkuyla kutladığımız proje hakkındaki şevkimizi Essen veya Peç söndürebilir mi? Aslaaaa.. Önyargılarımızı kırıp optimist İstanbul aşığı tavrıyla projeyi desteklemek daha yapıcı olacak gibi görünüyor şu aşamada..

Bir mekan eleştirisi: Public

2010-01-31T22:04:00.001+02:00

Haftalardır çeşitli medya mecralarında karşılaştığımız bir yüz Ayşe Kucuroğlu. Kendisi Bebek'te Happily Ever After'ın başarısının ardından Şişhane'de Public Urban Kitchen-Liquor Bar'ı açmış. Neyse konumuz kimin nereyi neden açtığı değil, sonuç olarak biraz meraktan, biraz da içimizdeki kurtları dökebileceğimizi umaraktan yedi kız Public'in yolunu tuttuk.

Allah bir daha Cumartesi akşamı yolumuzu oraya düşürmesin! İğne atsan yere düşmez niceliğinde bir kalabalığın yaş ortalası 30, hatta 35 üstüydü. İçeri girer girmez sizi baştan aşağı süzen onlarca kokoş, cool gözükmeye çalışan entelimsi metroseksüeller, yanlarında botoks yaptırıp kendini bara atan teyzeler, bir de sürekli etrafı kesen 35 yaş üstü over-weight amcalar grubu vardı özetlemek gerekirse. Zaten anlayamadığım şeylerden biri de bu. 24 yaşındayım ve bu tür kalabalık ve gürültülü bir mekana girdiğim anda yoruluyorum. Bu amcalar, teyzeler nasıl dayanıyorlar, nasıl bir çaresizliktir onları buna mecbur eden?

Servis elemanlarının kafaları pardon deyince size çarptıklarını ya da sizi ittiklerini unutturacaklarını sanacak kadar karışmıştı. Çünkü içerideki oksijen miktarı, ancak bir oje şişesini doldurabilecek kadar azdı.

Sigara molası için üst kattan aşağıya inip de dışarıya çıkmamız yaklaşık 10 dakika sürdü. Çünkü burada önemli olan görmek ve görünmek olduğu için insanlar giriş kapısının önünü bloke ederek geleni geçeni süzüyorlardı. Her yerde aynı değil mi diyeceksiniz? Ben hiç bu kadarını görmemiştim.

Üniformaya gelince, ağırlıklı olarak herkes siyah giymişti. Erkekler atkıları-fularlarıyla "cool" gözükmeye çalışırken, kızlar sözleşmişçesine ve aynaya bakmadan mini eteklerini giyip gelmişlerdi. Ve elbette tipik Türk kızı makyajı yapanlar vardı. Çene altına kadar sürülen ciltten 5 ton koyu fondöten, bronz allık, simli farlar ve kırmızı tonlarında rujlar. Pek alımlı!

Eğer amacınız görmek, görünmek ve kalabalıkta ezilmekse cumartesi akşamı, yok sadece eğlenmekse kesinlikle çarşamba akşamı gidilmesi gereken bir mekan diyerek bu yazıyı noktalıyorum. İyi eğlenceler...

Tel: (0212) 251 51 31
Adres: Meşrutiyet Caddesi No: 84 (Bilstore'un hemen karşısı)

Yeni bir gün III - Bahadır Çambel'in ölümü üzerine

2010-01-25T09:30:00.003+02:00

Hayati boyunca insani değerlere ve insanlara çok önem verdi. İnsanlarin içlerinde yer alan iyiliği hep bulmak icin uğraştı.

Hayatı boyunca bir sürü hata yaptı, ama yaptığı hatalarını da kabul etmeyi bildi ve onları düzeltmek için elinden gelen bütün çabayı ortaya koydu.

Karar verirken yüreğinin sesini dinlemeyi tercih etti, çünkü biliyordu ki yüreğinin sesini dinlemediği sürece kendine ihanet edecekti.

Öldüğü güne kadar hayatında bir sürü acı yaşadı, fakat bütün bu acıların bu hayat yolculuğunda bir öğretmen olduğunu biliyordu.

Paranın mutluluk getirmediğini, ama hayatında vazgeçilmez bir parçası olduğunu, hayatına bir çok konuda katkıda bulunup, hayattan daha fazla zevk almak için kullandı.

Kazandığı paraların toprağa gömülmeyeceğinin, fakat arkasından gelen soyunun devam ettirmekte ve yeryüzünde yaşayan insanlara katkıda bulunmak için ev, okul, hastahane, yaşlılar için bakım yurdu ve kimsesiz çocuklara ev sağlanması için kullamaya çalıştı.

Duygularını açıkça ifade etmeyi öğrendi ve insanlarla ileşimin her zaman açık ve net olmasına inandi. Tahmin etmektense dürüstçe sordu ve düşüncelerini paylaştı.

Yaşadığı dünyaya bağlandı ve doğayı her zaman hayatının bir parçası haline getirdi, bedenine iyi baktı.

Bahadir Cambel , sevgiyle doğdu , onu sevenler ile birlikte yaşadı ve dün aramızdan 92 yaşında sevgiyle ayrıldı. Onu sevenler bu ayrılıktan çok üzgün.

Ben geçmişten bugüne doğru yaşamıyorum, ben öldüğüm günden geriye doğru gelerek hayatımı yaşıyorum. Daha bu hayatta yapılacak çok işim, seveceğim çok insan var ama şunu iyi biliyorum, yarın yeni bir gün başlayacak ve bugünü dünya üzerinde tamamlayamayıp gözlerini hayata kapatacak bir sürü insan olacak, belki de bu insanlardan bir tanesi ben olacağım.

Ya bugün hayatımda yaşayacağım son gün ise, neleri yapmadığıma pişman olacağım ?

EVDE OFİS

2010-01-24T10:00:00.000+02:00

İş hayatının en sevimsiz özellikleri ne sizin için? 9-6 mesai saatleri mi, her sabah-akşam çekilmek zorunda kalınan korkunç trafik mi, yoksa öğle molasını beklerken geçmeyen dakikalar mı? Gelişen teknolojiyle, bu sıkıntılar zamanla son bulacak gibi gözüküyor. Eğer sizin de işlerinizi halledebilmeniz için internet bağlantılı bir bilgisayar ve cep telefonu yeterliyse, haydi taşıyın ofisinizi evinize...
Dünyada birçok meslek grubu artık işlerini evden yürütebiliyor. Türkiye bu konuda biraz daha temkinli yaklaşsa da, bazı sektörler ofislerini evlerine taşımaya başladı bile. Reklamcılar, gazeteciler, internetle ilgili iş yapanlar bu akımın öncüleri diyebiliriz. Peki bu ev-ofis uygulamasını bu kadar cazip kılan ne?

Herşeyden önce artık sabah 9, akşam 6 mesaisi ortadan kalkıyor. İstediğiniz saatte uyanıp, istediğiniz saatte iş başı yapabiliyorsunuz. Öğle molasını da beklemek zorunda değilsiniz artık. Karnınız mı acıktı? Mutfak bir iki adım ötenizde. Çalışma saatlerinizi keyfinize göre ayarlıyorsunuz kısacası. Gece geç mi yattınız? Sıkıntı yok, çünkü gözleri saatte sizi bekleyen patronu içinde barındıran bir ofis yok. Sabah ve akşam günde iki kere ev-iş arası katedilen onlarca kilometreye, boğucu trafiğe, “Ay geç kaldım!” stresine, “Daha eve gidip yemek pişireceğim!” gerginliğine de son... Evde ofis uygulamasıyla, resmi kıyafetlere, kravatlara, yüksek topuklara da elveda diyebilirsiniz. Üzerinizde pijamanız, ayağınızda pofuduk terlikleriniz... Çalışma hayatı hiç bu kadar cazip olmamıştı!

Bu saydıklarımın hepsi güzel hoş da, insanın kafasına birkaç soru işareti takılıyor. Tüm bu koşullar altında insan çalışabilir mi? Mağlumunuz, azıcık tembel, uykuyu seven ve işten kaçmaya meyilli bir milletiz. İşlerini yumurta kapıya dayanınca halletmeye alışmış Türk insanının başında “Hadi!” diyen bir otorite olmayınca verimliliği düşer mi? Bir tarafta yatağınız, bir tarafta buzdolabınız, diğer tarafta ise size göz kırpan televizyonunuz olunca, işe konsantrasyonunuzu vermek oldukça güç olsa gerek. Tüm bunların yanında, iş yeri ve ev kavramlarının birbirine karışması, bulunduğunuz ortamın ne tam anlamıyla bir ev ne de ofis olması, yanınızda sıkıldığınızda laf atabileceğiniz veya kahve falına bakabileceğiniz bir ofis arkadaşınızın olmaması ve eve iş getirme durumunun ev ofis uygulamasında ayrı bir anlam kazanması kafaya takılan diğer durumlar.

Eğer siz de benim gibi konsantrasyon güçlüğü yaşayan, uykuyu seven ve işten kaytarmaya meyilli bir bünyeye sahipseniz, belki de ev-ofis ikilisini disiplinli insanlara bırakıp, bir süre daha ofislerimizde takılmak en iyisi...

Ayranı Yok İçmeye, Teknoloji Senin Neyine... bir karne sendromu

2010-01-23T11:00:00.005+02:00

Milletçe bayılıyoruz en son çıkan her şeyi, hayatımıza uygulamaya. Bize uysun uymasın, bir şekile seviyoruz yenilikleri, entegre ediyoruz, ettiğimiz zannediyoruz, aslında çoğu zaman da eğreti durduğunu farketsek de görmemezliğe geliyoruz. Minicik bir salonumuz olsa da pencerelerden büyük plazmalara, gecekondularda otursak da en son model spor arabalara,
5 kuruş nakitimiz yokken ceplerimizde blackberryler i-phonelar taşımaya, doğru düzgün yemek masamız yokken ADSL bağlatmaya...vs. vs. bayılıyoruz. Ehh, bizim milletçe ekmeğimiz yok ama pastamız çok.

Hayatımıza kolaylık sağlayan teknolojilerin ise gündelik yaşama entegre edilmesi, alt yapı yoksa bazen kaş yaparken göz çıkartmaya benziyor.En son kendi üniversitemin otomasyon sistemlerine laf ediyordum. Evet, niyet iyi; maksat işleri kolaylaştırmak, hocalara sıkıntı yaşatmadan bir şekilde otomatik olarak kayıt kaosunu, okula gelmeleri engellemek...vs. vs. Buraya kadar güzelce düşünülmüş bu sistem ama ne yazık ki 8 kez kayıt için sisteme giriş yaptım 8inde de sıkıntı, heyecan ve git gide daha da büyüyen problemler yaşadım. Tabi ki de sistemin güzelliğinden. Artık kim yapmışsa bu otomasyon sistemini, bizim üniversitenin bilgisayar bölümü öğrencilerinin bilgi kapasitesinden daha yüksek kalitede yapamamış; öyle ki her kayıt günü, pazartesi saat sabah 09.00'da açılması beklenen sistem, bizim dahi mühendis adaylarımız tarafından aynı günün gecesi, saat 00.00'dan 09.00'a kadar olan 9 saatlik sürecin her hangi bir bölümünde kırılmaya mahkum kalmıştır. İşte o gece 'uyursan ölürsün!' Binbir güçlükle oluşturduğun ders programındaki 3-4 dersin en gözde grupları anında
dolar, çünkü herkese o uyar. Sana da zorunlu dahi olsa, başka bir dersinle çakışan ya da en kıl hocanın verdiği grup kalır. Direnirsin, seçmezsin hatta uymadığı için zaten seçemez; okulda gururunu parçalata parçalata, yalvarır yakarır alırsın o dersi. Ama hayatı 'kolaylaştıran' sistemin de hiç bir işe yaramadığına hayıflanıp üzülürsün. Gelecek dönem de uyumamaya and içersin. Böyle geçti kayıt günlerim; zaten mimarlık bölümünün kendine has uykusuz gecelerini yaşarken bir de kayıt için uyumamak hakikaten üzücü. Yoksa kalifiye yazılımcınız, girişmeyin böyle işlere canım...

Şimdi, yine bir dönem sonu geliyor. İlköğretim ve lise öğrencilerinin, o tadından yenmez 2 haftalık mükemmel yarı yıl tatili dönemi... Ve bu tatilin sertifikası da karneler. Yalnız bu sefer karnelerin durumu biraz kritikmiş; yaklaşık 15 milyon öğrencinin notlarının girildiği, e- okul sistemi çökmüş. Tam da karne gününden önce böyle bir durumun olması; okulların %80inde karnelerin gününde verilememesi ve verilecek olanlarda da Takdir- Teşekkür belgelerinin eksikliğiyle sonuçlanacakmış. Böyle bir belge bekleyen öğrenci karneyi ne yapsın tabii! Yine de karnelerin verilemeyecek olması, düşük not bekleyen öğrenciler için fazlasıyla sevinçli bir haber. Ama er ya da geç o karne alınacak, notlar ne yazık ki gün ışığına çıkacak=) Bir de, karnesiz bir yarı yıl tatilini hakikaten tatsız tuzsuz olmaz mı. Nerde o eski karne günleri... Hem karne hediyesi olarak beklenenler, gidilecek sinemalar, ödüller...Bizim zamanımızda elle girilirdi notlar; ey gidi ey. Şimdi bu çocuklar o heyecandan da yoksunlar=) Nitekim pek çok öğretmen geç saatlere kadar, karneleri verebilmek için de mesai yapacakmış. Evet gerçekten de e-okul sistemi çok kolaylık sağlamış doğrusu. (!) Ama bu çöküş, çok da şaşırtıcı değil bizim ülkemiz için, eee ayranımız yok içmeye ama...

Masal

2010-01-22T09:00:00.001+02:00

...Yanındaki arkadaşı kulağına doğru eğilip masadakilerin duyamayacağı ama benim tüm harflerini seçtiğim "Daha o zamanda değiliz. Anlamazlar seni." dedi.
Karşımde deniz... Koşmaya başlıyorum deli gibi denize doğru. İçimde bir ses "Atla!" diyor. Sanki o hızla atlarsam gidebileceğimi hissediyorum bu bilmediğim zamandan. Koşuyorum, koşuyorum... Tam atlayacakken aniden durup başımı iki elimin arasına alıyorum. Çıkmam lazım, geri dönmeliyim diye tekrarlayıp duruyorum. Sonra sonra bu histeri krizi bitince "Konsantre ol." diyorum kendime. "O zaman yaparsın." Kalbim koşmanın da etkisiyle çılgınca atıyor. Gözlerim kararıyor. İçinde bulunduğum bu eskiyle karışık yeni dünya, etrafımda tüm hızıyla dönüyor ta ki yok olup gecenin karanlığında bir yerlerde, evrenin hangi köşesine ve hangi zaman dilimine denk geldiğini bilemediğim ama benim izleyicisi olduğum zamana yeniden düşünceye kadar.
İşte insan bu... Sadece Ben'den var olan bir yaratık. Her şey sadece onunla ilgili. Kendi arzuları, ihtirasları önemli onun için. Kendi zamanı, kendi mekanı. Başka bir şeyi hayal edemeyen. Tıpkı yarış atları gibi... Hani aslında atlar çok geniş açıyı görür ama dikkatleri dağılmasın diye at gözlükleri takılır ya... Ve böylece uzak izdüşümleri haricinde hiç bir şeyi göremeden çılgınca hedefe doğru koşarlar.

Öyle insanda... Dümdüz önünde olan ve onun gibi olan her şeyden uzak. Oysa evrende bambaşka şeyler olabilir. Onun gibi binlerce hayat, sonsuz zaman dilimi ve hayal bile edemeyeceği yaşamlar sürebilir aynı zamanda.

Adem de cennetten öyle kovulmuş bence. Sadece ben dediği, kendisinden başka kendi arzusundan başka hiç bir şeyi önemsemediği için. Çok seviliyormuş bence. Bu kadar anlatılamaz, bağışlayıcı ve karşılığı bizde bulunmayan...

İşte o Ben yüzünden o kadar zaman sonra hala bizden olana bile doğru ifade edemiyoruz sevgimizi...

Arabanın camını patlattırmamak için...

2010-01-21T13:57:00.001+02:00

Evet, arabamın camını patlattılar ve ben bu olayı çeşitli yönleriyle size aktarmak istiyorum. Arabada görünür biçimde laptop vs. bırakılmaması gibi bir şehir kanunu vardır biliyorsunuz. Cuma günü işten çıkan ve haftasonu çalışırım gibi işgüzar bir tavırla bilgisayarını yanına alan bendeniz İzmir Bostanlı’da yemek yerken bu kuralı ihlal ettim.

Ne yapmamalı?
-Arabanın ön-arka koltuğunda eşya bırakmamalı. Eşyanız değersiz, arabayı bıraktığınız yer çok işlek bir yer dahi olsa.
-Park ettikten sonra eşyalarınızı alıp bagaja kaldırmanız da uygun değil, çünkü izleniyor olabilirsiniz.
-Söz konusu bir laptop ise kafede açıp kullanıp sonra getirip arabaya koyup oradan ayrılmak, hırsızlığa davetiye çıkarmakla eş değer.

Ne yapmalı?
-İlla ki değerli eşya arabada bulundurulacaksa, park öncesinde (bir önceki noktadan çıkarken) eşya bagaja kaldırılmalı.
-Teyp meyp mümkünse üstünde bırakılmamalı.
-Olay gerçekleşmişse polis çağırıp tutanak tutturmalı. Belli mi olur, belki bulunur.

Arabanızın tam karşısında duran kokoreççiyi bilinmeyen bir numaradan arayıp sipariş vermeye ve oradan uzaklaştırıp eylemi gerçekleştirmeye kafa yoran bu arkadaşlardan korunmanın yolu yok, ancak bu durumları yaşama olasılığımızı azaltabiliriz sanırım.

İlk Bakışta Aşk- Efsane mi, Gerçek mi?

2010-01-20T08:30:00.001+02:00

Google'da tamamen alakasız bir araştırma içindeyken kendimi amaçsızca bambaşka sayfalarda bambaşka şeyler okurken buluyorum bazen. Son 1 haftadır tüm vaktimi ders çalışmakla geçirmezsem vicdanen rahat olamadığım için gazete okumaya vakit ayıramamaktan, medyayla veya magazinle bağımı koparmaktan ileri geliyor olsa gerek, ders dışında ne varsa acayip ilgimi çekiyor şu sıralar. Bunun içindir ki Archives of Sexual Behaviour tarafından yapılan bir araştırma ilginç geldi ve gülümsetti beni; yıldırım aşkı denen şey gerçekten varmış ve alt süre sınırı da 8.2 saniyeymiş!

Şimdi bu bilim adamları şöyle bir deney yapmışlar: bir okula gizli kamera yerleştirip 115 öğrenci üzerinde gözlem yapmışlar. Aktör ve aktrisler salmışlar bu zavallı öğrencilerin arasına, onlarla konuşurken mimikleri ve göz hareketleri takip edilmiş. Öğrencilerin çilesi burada da bitmemiş, konuştukları kişilerin çekicilikleri konusunda not vermeleri istenmiş. Gözlemler ve not ortalamaları değerlendirildiğinde görülmüş ki, erkekler, beğendikleri aktrislerin gözlerine ortalama 8.2 saniye bakmışlar. Düşük not verdikleri aktrisleri kesme süreleri ise 4.5 saniyeyi geçmemiş. Kızlarda ise durum farklı; göz kontağı süresini aktörü beğenseler de beğenmeseler de uzun tutmamışlar!

Yani şöyle bir sonuca varılmış, eğer erkek sizinle 8.2 saniyeden fazla göz kontağı kurduysa aşık oldu demektir! Eğer bu sürenin altındaysa, eh, pek şansınız yok. Burada bana ilginç gelen şey, aşkın sadece fiziksel bir beğeniyle, belki arzuyla bir tutulması. Mojo'da eğlenirken yarım saat boyunca sizi kesen adamın o yarım saat sonunda gelip evlenme teklif etmesi gerek o zaman! Veya tam tersi, deliler gibi aşık olduğu kıza kafasını kaldırıp bakamayan utangaç erkekler tanıyorum. Bu araştırmadan çıkacak tek sonuç, erkeklerin beğendikleri kıza bakmaktan çekinmedikleri, kızların ise nazlı ve tedbirli doğaları gereği "cool" görünme çabaları!

Bir de, 8 saniyede başlayan aşkın ne kadar zamanda bittiğini araştırsalar ya :)

Haber kaynağı:
http://www.radikal.com.tr/Radikal.aspx?aType=RadikalDetay&ArticleID=927931&Date=26.03.2009&CategoryID=79

İş Kaynaklı Hastalıklar

2010-01-16T12:00:00.001+02:00

Geçenlerde okuduğum bir yazıda geleceğin dünyasında insanların daha az hasta olacağını çünkü çalışma şartlarının değişeceğini(olumlu yönde) söylüyordu. Şöyle bir etrafıma baktğımda haklı olabileceklerini düşündüm. Alerjiler, migren, ürtiker, reflü gibi hastalıklar kendimde dahil, çevremde en sık rastladıklarım. Konuştuğumuzda doktorların sebep olarak sadece stresi gösterdikleri ortaya çıkan ilginç bir sonuç. Tabii bu herkes için geçerli olmayabilir ama çevresel faktörler özellikle psikoljik yapımızdaki bozulmalar vücudumuzda farklı tepkilere neden olabiliyor. Bu sebeple de iyi yönde değişecek olan bir iş yaşamı bu tip hastalıkların da görülmesini azaltabileceğini düşünebiliriz.

Çok uzak zamanları beklemeden, ütopyalara kapılmadan bugünden neler yapabiliriz? Aşağıda ilk aklıma gelenleri sıralayacağım;

Her şeyi çok fazla önemsemeyebiliriz.
İşi sadece işte bırakabilmeyi öğrenebilirsek ne kadar harika olur.
Dünyayı kurtaran adam gerçek mi? Tek bir adam bunu başarabilir mi? O adam olmaya çabalamak mantıklı geliyor mu size?
Gerçekten o kadar vazgeçilmez misiniz? Bir gün işe gitmediğinizde, gidemediğinizde hiç bir iş yürümüyor mu? Yoksa siz pek çok bilgi ve sorumluluğu kimseye sormadan kendiniz de mi toplamışsınız?
O kadar çok para kazanmaya ihtiyacınız var mı? Kazandıklarınız sizi mutlu ediyor mu? Yoksa daha azıyla da yaşayabilir ve daha çok mutlu olabilir misiniz?
Egolarınızı törpülemenin hiç mi yolu yok?
Ekip çalışması denilen şey çok faydalı olabilir. İnanın en huysuz adam bile isterse bir ekibin parçası olabilir. Paylaşılan işler kolaylaşır.
Bizi var eden sadece işimiz değil. O sadece yaşamımızı sürdürmek için kullandığımız bir araç. Onun ya da oradaki herhangi birinin bizim efendimiz olmasına izin vermemeli.
Sevdiğiniz için mi şu an ki işinizi yapıyorsunuz? Yoksa mecbur olduğunuzu hissettiğiniz için mi? Gerçekte ne istiyorsunuz? Bunu gerçekleştirmek için sizi tutan ne?

Siz ne dersiniz? Daha neler ekleyebiliriz? Beklemeye gerek var mı?

UYKU

2010-01-15T12:00:00.004+02:00

Şu bilgisayarın başından kalk artık da yat uyu, uykusuzluk ilerde başına neler açacak, bak sinirlerin yıpranıyor, hadi yat uyu yat uyu yat... Off, tamam yatıyorum! (diyerek lapotopu da masadan yatağa transfer etme hali)

Her gün olmasa da, gün aşırı duyduğum repliklere karşılık yeterince uyumamış olmanın pişmanlığını her sabah ben çekiyorum zaten. Her uyandığımda da, eve döner dönmez uyuyacağım kesin diyerek açılmayan gözlerle atıyorum kendimi lavabonun önüne. Yıkıyorum yüzümü gözümü, artık çıkarırcasına suları çarpıyorum da çarpıyorum; gözler açılsa da uyku tuşu açılmamış tabii. Sonra gün akışı içinde bir yerlerde, birden uyku kaçmış, güne başlanmış olunuyor; er ya da geç.

Ama bugün, öğlen saatine gelmişiz ve uyanalı 4 saat olmuş; yine de uyumak istiyorum. Üstelik 8 saate de yakın uyumuştum. Gerçi hava da soğuk, kim istemez yorganı kafaya çekip, başı yastığa gömmeyi?

Biliyorum ki çoğu insan her sabah uyandığında, benimle aynı duyguları paylaşıyor; kimi bugün dersi asayım diyerek uykusuna devam ederken, kimi işe gitmeliyim modunda uykusuna o günlük veda ediyor ama çoğu insana uyku baldan tatlı geliyor. Hele ki mimarlık öğrencisi olduysanız hayatınızın en az 4 senelik bir bölümünde, o 4 sene 'uyku' bulunmaz hint kumaşından başka bir şey değildir sizin için.

Bazılarına göreyse uyumak, çok uyumak (ki bu çok uyumak 8 saat gibi bir süreyi içeriyor) aptallık. Uyku konusu açılmışken aklıma geldi; bir ara ortamda muhabbet konusu olan 'Sadece Aptallar 8 Saat Uyur' adlı kitap. Arka kapağından alıntı yapalım;
"aklı başında olan hiçbir insan, ömrünün üçte birini yastığa bağışlamaz. bu kitap, “erişkin bir insan günde en az 8 saat uyumalıdır.” palavrasını ve / veya önyargısını kırarak 8 saat uyumanın bir alışkanlıktan ibaret olduğunu öğretmektedir. 4 saat uyuyarak 8 saat uyumuş gibi zinde uyanmayı da anlatan kitap, bunun nasıl yapılabileceğini öğretmektedir. 60 yıl yaşadığı varsayılan sıradan bir insan, ömrünün 15 yılını çocuklukta, 15 yılını gıvır zıvır işlerde, 20 yılını da uykuda geçirmektedir ki bu hesapla geriye 10 yıl kalır. ancak bu aynı sıradan insan, 8 saat yerine 4 saat uyursa, ömrünün sadece 10 yılını uykuda geçirecek ve böylece 10 sene daha fazla yaşamış olacaktır. bunu başardığında ise sıradanlığı sona erecek ve sıra dışı başarılar elde edecektir; çünkü sıra dışı başarılar elde edenler tüm başarılarını bu ikinci 10 yıla borçludurlar. keops, da vinci, edison, newton, dostoyevski, armstrong gibi…
.....aslında uyku sıkıcı bir konudur. çevrenizde biri uykudan bahsedince esnemenize engel olamazsınız çoğu zaman. ancak yazar bu konuyu roman formatında işleyerek öyle eğlenceli bir hale getirmiş ki; kitabı bitirmeden uyumak neredeyse imkansız gibi. e tabi kitabı bitirdikten sonra da…"

Kitabın eğlencesinde değilim elbette; ancak zaten en başından 'aptal' lafıyla prim yapma çabaları, ben ve benim gibi 8 saat uyuyanlara böyle bir ithafta bulunma girişimi (ki 8 saat uyumak aptallıksa, dünyanın en aptal insanı kategorisine adayım' ve kişisel gelişim kitaplarının genel klişesi 'şunu şunu yaparsan, her şeyi aşar nirvanaya ulaşır, nirvana da sen olursun' vaadlerine inançsızlığım zaten kitaba karşı soğumama ve uykuya
daha da bağlanmama neden oldu :P Sonuçta ne Da Vinci ne de Newton olma yolunda gidişatım var gibi durmuyor, bunun nedeni de uyumamsa, n'apalım kader...

Yalnız, kitabı okumama rağmen de şuna bir açıklama getireyim; 4 saatlik uykunun yetebilmesi, bu konuya göre Çok Fazlı Uyku düzenine (ÇFU, kısaltınca da sevimli, çuf çuf gibi) alışmaya bağlı; yani tek ve kaliteli uykunuza veda edip (tek fazlı uyku), 4 saat aralıklarla 20şer dakikalık uyku düzenine geçmeniz; bu bağlamda da varsa toplantınız, sunumunuz, araba kullanmanızı gerektirecek durumlar, bunları da yok sayıp, 'benim uyku vaktim geldi' demeniz gerek. Ohooo... Yine de bu kadar kötülemeyeyim bu uykuyu çeşidini, yapılan (sınırlı) araştırmalara göre algı daha fazla açılıyormuş ve uyanıklık seviyesi normal uyku seviyesini düşürmüyormuş. Ama bana göre değil, hele ki vaktini zaten dolu dolu geçirmeyen, sabahlara kadar öğrenme yetisi açık olmayan insanlara göre hiç değil. Yine de, pek çok insan zaten günün normal saatlerini bile nasıl değerlendireceğini doğru düzgün bilemezken; extra kazanılacak 4-5 saatin kime ne faydası olabilir ki. Sorun uyku saatlerini çözmekten öte, vakti dolu dolu geçirebilmeyi disiplin haline getirmekte. Ondan sonra TFU'dan çuf çuf diye ÇFU'ya geçilebilir.

ÇFU'ya karşılık bir başka argüman da şu olabilir; vücudumuzun bile çalışma düzeninin belirli saatlere göre programlandığı biliniyor. Akşam 11 ile gece 1 arası karaciğerin detoks süreci başlar mesela. Vücudun bu programı, gece 1 ile 3 arasında safranın, 3 ile 5 arasında ise akciğerin detoksu ile devam eder. Hatta 7 ile 9 arasında ince bağırsağın emilim işlemini gerçekleştirmesi, aslında uyanmamız ve kahvaltıya girişmemiz için bu saatlerin en uygun saatler olduğunun göstergesi. Yani 4 saat aralıklarla uyuyacağız diye vücudun programını bozmanın da alemi yok gibi.

Az uykuyu savunan, miskinliğe karşı bu görüşlerin yanı sıra, uykumuza saygı duyan insanlar da mevcut. Ne zaman okuduğumu hatırlamasam da, Danimarka'nın, çalışanlarına uyku konusunda bir de kıyağı olmuştu. 'İşe geç gelebilirsiniz, uykumu alamıyorum diyorsanız; ancak mesai saatini aynı tutmak koşuluyla.' tarzında bir motivasyon durumu söz konusuydu.

Uyku konusunda söylenebilecek çok fazla şey var muhakkak. Fizyolojimiz etkilediği gibi psikolojimizi de kim bilir ne derecede etkiliyor. Kalitesizliği sonucunda yaşam kalitemiz de dibe vuruyor. Ama şu bir gerçek, yatma vakti geldiğinde yatağın soğumuş haline girip, bir şekilde ısınmak için sağa sola dönerken uyuyakalıvermek; aslında tüm gün beklenen, çok huzurlu ve mutlu bir an, öyle değil mi?

Son olarak, ne demiş Schopenhauer

"kim ne derse desin, mutlu insanın en mutlu anı, uykuya daldığı andır ve mutsuz bir insanın en mutsuz anı, uykudan uyandığı andır. insan hayatı, bir tür hata olmalı."

ps: bugün cuma=) herkese iyi uykular

Şaşırtan Bayan; SEDA SAYAN

2010-01-14T23:05:00.002+02:00

Başlığı görünce şaşırdınız büyük ihtimalle, ne yazdı bu çocuk? Seda Sayan'dan blog yazısı mı olur dediniz belki ama oldu işte. Öncelikle şunu belirtmek isterim ki Seda Sayan hayranı değilim. Hatta sanat camiasında bu hanımdan doğup, hüküm süren dobra sarışınlar akımına da karşı olduğumu önceki yazılarımdan hatırlarsınız. Bu yazımı reklam sektörüne fazlasıyla ilgi duyan, gelişmeleri takip eden biri olarak yazıyorum. Zira önce Pepsi'nin alıp, allayıp pullayıp reklamında oynattığı Seda Sayan'ı bu sefer de, 7 yıllık Ayşe Teyzesiy'le yollarını ayıran Lays patates cipsi markası kullandı. Durum böyle olunca, bende merak ettim. Neden bu dünya markalarının Seda Sayandaki ısrarı? Birkaç birşey buldum ve paylaşmak istedim.
İlk önce Pepsi reklamlarında gördük kendisini. Yurdum sonradan parayı bulmuş sosyetik sarışını şeklinde Pepsi yaşatır seni diyerek, eline aldı bir davul, çıktı meydanlara. Hop oturup hop kalktı eleştirmenler ama Seda Sayan öyle bir sonuç çıkardaki ortaya susturdu adeta hepsini. Şaşırtıcı olan şuydu: Pepsi, Seda Sayan'la olan reklam filmleri aracılığıyla daha önce hiç olmadığı kadar fazla ve farklı bir müşteri kitlesine ulaştı, karını artırdı. İletişim okuyan arkadaşlar bilirler. Reklamlarda ünlü kullanmanın markanın önüne geçeceği teorisi vardır. Pepsi gibi bir dünya devi bu teoriyi devirerek, bizim Seda Sayana el attı ve karını artırmayı başardı. Peki ama nasıl ve tekrar soruyorum neden Amerika 'da Shakira ve Beyonce da Türkiye'de Seda Sayan?
Öncelikle ve belki de en önemlisi şu ki Seda Sayan'ın yapılan güvenilirlik anketlerinde yıllardır, üstüste Türkiye'nin en güvendiği isim olması. Türkiye'nin neden eğitimi ve vizyonu bu denli eksik olan bir kadına en çok güvendiği durumunun sosyolojik boyutları incelenmeli elbette ama ortada yadsınılamaz bir gerçek var ki o da Seda Sayan'ı dünya markalarının starı olmasına neden oldu. Sanatçısına her şart her koşulda babalar gibi sahip çıkmayı bilen Türk halkı, Seda Sayan'a önce çok güvendi. Sonra fazlasıyla destekledi ve onu bu başarıya ulaştırdı.
Bir diğer neden Seda Sayan sorusunun cevabını ise küreselleşen dünyada, firmaları pazarlama stratejilerinde başarıya ulaştırabilecek bir yaklaşımla verebilirim: Küresel düşün yerel hareket et. Pepsi dünya devi bir marka olarak böyle davranmış, küresel bazda yaptığı üretimi yerel şartlarda, tüketiciyi can evinden vurabilecek bir sanatçıyla tanıtmış, yerel bazda sanki Türk kadınının portresini Seda Sayan çizebiliyormuşçasına, O' nu tercih etmiş.
İşte yeni bir nedeni daha ki belki de en önemlisini ülkemizdeki kadınların eğitim seviyesinin düşüklüğü olarak buldum. İster kabul edilsin, ister edilmesin bir çok evde evin gizli reisi aslında kadınlar. Nerden, ne alınacağını belirleyen onlar. Hal böyle olunca eğitim seviyesi düşük kadınlara hitap eden Seda Sayan bu kitlenin büyük olmasını ve kitleye korkunç derecede hitap edebilirliğini kullanmış, kadınların Seda nerde, biz ordayız şeklinde marketlere koşup Pepsi almalarına neden olmuş.
Ve şimdi Seda Sayan yeni bir dünya markasının, Lays' in reklam filminde oğluyla birlikte oynamakta, müziklerini de eşi onur şan yapmış üstelik. Fritolay' in pazarlama direktörü diyor ki: ''kardeş markamız olan Pepsi'deki başarısı, samimi ve doğal kişiliği, aile kurumuna verdiği önem yüzünden Seda Sayan'ı seçerek, Ayşe Teyzeyle 7 yılda %19 artırdığımız pazar payımızı daha da artırabileceğimizi düşünüyoruz''. Elimizde somut bir Pepsi örneği varken pazarlama direktörü haklı gibi görünüyor.
Beğenmeyelim, eleştirelim ya da yerelim hiç farketmez. Seda Sayan, bir kısım kendinden kaynaklı bir kısım kendi çevresinde gelişen ve ona yol, su, elektirik olarak geri dönen etkenlerden dolayı önemli markaların reklam filmlerinde halka sunuldu ve başarılı oldu. Öyle görünüyor ki sunulmaya da devam edicek. Yani şaşırmayalım ilerde bir gün Adidas kramponlarıyla top koştururken gördüğümüzde ya da Magnum reklamında Eva Mendes'in yerine çatır çutur magnum yediğinde.

Ticari Mitoloji

2010-01-13T19:18:00.000+02:00

Ticari mitoloji

Aslında böyle bir kavram yok. Yada en azından google dedeye sorunca birşey bulamıyor. Ana fikrimiz ticari marka olarak kullanılan mitolojik öğeler. Çıkış noktamız bir derginin ekindeki mitoloji sözlüğü ve ardından kafaya takılan sorular, yapılan araştırma ve elde edilen bulgular.

Orneğin en güncel programlama dillerinden biri olan Python adını tanrı Apollon’un Parnassos eteğindeki bir su başında bulup öldürdüğü yılandan alıyor. Nasıl bir alaka kurmuşlar bilemiyorum, bu örnek pek olmadı sanırım.

Juventus takımının adı gençlik tanrıçasından geliyor. Romalıların gençlik çağına giren delikanlılara verdiği isim Juventus. Gençlik, spor filan bu isim oldukça güzel olmuş bana kalırsa.

Pegasos çoğumuzun bildiği üzere pek çok efsanede rol oynayan kanatlı atın adı. Kanatlı attan esinlenerek bir havayolu şirketine isim olarak verilmesi de çok şaşırtıcı değil.

BP’nin logosu olarak kullandığı, adına ödül verdiği Helios ise yine Yunan mitolojisinde güneş tanrısının adı. Güneş, enerji, petrol, bu da gayet yerinde bir kullanım.

Ve Nike. Küçüklüğümde, hele ilk İngilizce öğrendiğim dönemde ne anlama geldiğini merak ettiğim bu kelime meğer çok manidarmış. Mitolojide “zaferin” kişiselleştirilmiş halini simgeleyen tanrıça olarak geçiyor.

Listeyi uzatmak tabii ki mümkün ama toparlayalım. Kıssadan hisse: Markaların ticari başarılarında bu isimlerin ne derece etkisi olmuştur bilinmez ama yaratılmak istenen algıyı somutlaştırdıkları bir gerçek.

Tatlı olanı var mı ki..?

2010-01-05T15:00:00.001+02:00

Halit Ergenç'in oyunculuğunu beğenirim. Cansu Dere'nin ise duru güzelliğine bir hayranlığım vardır. Son günlerde sinema salonlarında hüküm süren Türk filmi furyasının önemli bir parçası olan "Acı Aşk"ı izlemeye karar vermemde ilk iki etken başta saydıklarım oldu. Bir de bu film sağda solda Woody Allen'ın oldukça beğendiğim filmi "Vicky Cristina Barselona"nın Türk versiyonu (versiyon ne kadar yanlış bir kelime!) olarak adlandırılınca 3 kız arkadaş soluğu sinema salonunda aldık.

Öncelikle, kötü bir film değil "Acı Aşk". Eğer herhangi bir akşam yapacak bir şey bulamasak ve ilk bulduğumuz filme bilet almış olsaydık beğenebilirdik bile. Fakat yukarıda bahsettiğim beklentilerle gittiğinizde sizi tatmin edecek elle tutulur bir gerekçe kalmıyor bu filmi sevmeniz için. Hikaye şu; Üç kadın, ve sözümona üçünü de seven, ama aslında hiçbirini sevmeyen bir adam. Adam, aslında "Issız Adam" filminin sinemamıza kazandırdığı karakterden, yani tatminsiz, mutlu olamayan modern toplum erkeğinden uzak değil. Tabii onun bu noktaya gelmesine ilişkin sebepler ve olaylar var film boyunca gözlemlediğimiz. Karakter analizi noktasında bakarsak "Vicky Cristina Barselona" filmindeki bazı durumları yakalayabiliyoruz bu filmde de.

Mekanlar ve müzikler başarılı, çok sevdiğim bir şehir olan Eskişehir'de geçiyor bazı sahneler, geri kalan kısmı ise İstanbul'da lüks bir residence'ta, özel bir üniversitede ve hep aynı boğaz manzaralı restaurantta. Görseller güzel yani, kadınlar da dahil olmak üzere. Müzikler ise, filmin eklektik yapısını yansıtıyor, bir Levent Yüksel'den "Seni Yakacaklar"ı dinliyoruz, bir "Ne me quittes pa". Afişi de çok başarılı bulmuştum önce, sonra ufak bir araştırmayla nereden esinlenildiğini keşfettim:

Filmi tam bir "Türk filmi" yapan şey, karakterler ve davranışları her ne kadar gelenekselden uzak ve kendine özgü olursa olsun, olay örgüsünün dramatik yapısı. Eski Türk filmlerini hatırlayın, "bu kadar da olmaz ki ama" dedirten bir olay örgüsü vardır; fakir ama güzel kız olmayacak bir yerde zengin adama aşık olur, sonra araba çarpar kör olur, gurur yapar adamı terk eder, bir sürü yanlış anlaşılma olur, sonra kız İsviçre'de ameliyat olup yeniden görmeye başlar vs. vs. Bir saat içinde bir ömüre sığmayacak olaya şahit oluruz, biraz eğreti ve zorlama bir dram olsa da "Türk filmi"dir o, onu öyle sever, bunun bilinciyle izleriz. Şimdi buna benzer bir yöntem sıradışı bir konu ve sıradışı karakterlerle uygulanınca beni rahatsız etti açıkçası. Olayların hızlı akması, veya sürpriz öğelere yer verilmesi tabii ki kötü bir şey değil, ama bağlantısız olayların üstüste ve gerçeklikten kopuk bir şekilde olması (spoiler vermemek için olayları söylemiyorum) filmde kendinizden bir şeyler bulmanızı güçleştiriyor.

Filmde bir edebiyat öğretmenini canlandıran Halit Ergenç'ten daha içi dolu cümleler beklerdim, belki aklımda kalan şundan daha farklı bir replik olurdu: "Hocam, abartmayı sevmiyor musunuz biraz?", "Hayır, sevmeyi abartıyorum"!!

Sigara (Sagliga zararlidir) zamlari , her sene yasanan traji komik kar etme(!)

2010-01-05T09:00:00.002+02:00

Sigara icmek sagliga zararli hatta olduruyor , her yerde goruyoruz , duyuyoruz , 5000 kere dile getiriliyor ama yine de iciyoruz. Neden ? Baska bir yazi da belki ...
Deginmek istedigim konu , sigara zamminin meydana gelecegi bu gunlerde ufak marketler sigara bulmak imkansiz. Neden mi ? E zam gelecek ya...
Bizim esnafimiz , kar etmek icin , butun sigaralarini sakliyor. Ne kadar kar edecekler ?

Diyelim ki sigaranin fiyati 5.5 , ve zam yapildi , 6 lira oldu. Marketten iceri girdim ,

abi bana ordan bir X versene?
kalmadi ( uzgun bir tavir, elinden bir sey gelmiyor ya )
Y ?
kalmadi ( normal bir ses tonu )
Z ?
kalmadi ( hafiften sinirlenmeler baslar )
T ? ( bezginlik belirtisi )
Abi sadece A var ( al da kurtulayim bakisi )
Iyi ver hadi (Caresizlik )

Bu soru cevap silsilesine mi sinir olursun , yoksa gozunun icine baka baka yalan soyleyen saticiya mi , size kalmis. E ben bu adamdan baska bir sey alir miyim ? Almam! E kar edecekti ?! Ondan sonra biz batiyoruz , dev gibi magazalar acildi , sayip sovmeler.... E kardesim , sana para kazandiran zaten etrafinda tanidigin 30 - 40 adam.. 20si sana gicik oldu mu , ve seni sadece sigara almak icin kullanirlarsa , sen zaten batmaya mahkumsun. Gecmis olsun..

Peki batili medeniyetler bunu nasil cozmus ?
Sigaranin ustune fiyatini yazmislar. Nokta.

Sadece Geçerken Bakmak

2010-01-04T09:00:00.002+02:00

Bu aralar iş sebebiyle çok fazla şehir dışına seyahat ediyorum. Bunların çoğu da doğu illerimize oluyor. Gezilerin hemen hepsi günübirlik olduğundan çok yorulduğumu söyleyebilirim. Sabah 04:00’de uyanıp havaalanına git. Uçağı bekle, sonra uçağın içinde kaptan pilotumuzun anonsu ile bir buçuk saat bekle, gece 12:00’de eve gel. Valla kemiklerim ağrıyor artık. Bu yazıyı da Van’dan yazıyorum sizlere.
En son geçtiğimiz hafta Kayseri’ye gittiğimde sadece içinden geçip gittiğim, ne çok şehir olduğunu düşündüm. Sokaklarında yürümeden, yemeğini yemeden, havasını solumadan usulca geçtiğim çok yer var. Eminim sizlerin de vardır. O şehirlerin hafızanızda kartpostal tadında bir resmi olur. Çoğunlukla da kendi gerçeğiyle uzaktan yakından alakası olmaz… Orada yaşayan birisi size bambaşka hikayeler anlatıp, farklı bir tablo çizebilir. Aslında bu birazda gezi yazılarına benziyor. Bir şehir ya da ülke hakkında makale okursunuz, çeşitli açılardan çekilmiş orasını en güzel gösteren resimlere bakarsınız bazen sırf bu sebepten oraya gidersiniz, merak etmişsinizdir ve o ambiansı yaşamak istersiniz; bazen de kazara orada olduğunuzda bildiklerinizle gördüklerinizi karşılaştırmaya başlarsınız. Kimi zaman hüsran, kimi zamanda sevinçle dolar içiniz. Bu yüzden kendi tecrübeleriniz önemli değil midir? Herkesin bakması da görmesi de farklıdır…
Kayseri’den bundan tam 15 yıl önce öylesine bir geçmiştim bende. Hani biraz önce dedim ya kartpostal resmi diye, bende ki resminde dağların eteğinde dümdüz bir arazi, bomboş bir şehir ve köşede öylece duran 6-7 tane yüksek(en az 10 katlı) apartmandan oluşan bir site vardı. O siteyi gördüğümde bu ne demiştim. Ne kadar çirkin. Şimdi ise kocaman bir şehir karşıladı beni. Uçakta ki yolcuların büyük bir kısmı Kapadokya’ya giden Uzakdoğulu(Japon mu, Çin mi, Koreli mi ayıramadığımdan..)turistler. Caddeleri çok güzel yollar en az 3 şeritli yer yer 4 oluyor. Kaldırımlar oldukça geniş, hele ki İstanbul’dan giden biri için en az 2 metrelik kaldırım görmek çok enteresan. Oldukça iyi işleyen, yol kotunda giden bir metro ağları var. Metronun en hoşuma giden tarafı rayları, görmüyorsunuz çünkü tüm hat çimlendirilmiş. Her yer yüksek apartmanlarla çevrili. Allahtan bunların bahçeleri genişte duvar gibi dikilmiyorlar karşınıza. Sivas caddesi ana caddeleri. Onu dik kesen cadde Melikgazi semti üzerinde. Burası Kayseripark alışveriş merkezinin olduğu yer aynı zamanda. Yeni lüks binaların yapıldığı gelişmekte olan bir yer. Kayseripark alışveriş merkezinde İstanbul’daki hemen hemen tüm kaliteli markaların mağazaları var. Kayserililerin bir de harika bir stadyumları var. Daha önce fotoğraflarını görmüştüm. Malzeme ve detay olarak eksikleri olabilir ama tasarım olarak Türkiye’de türünün tek örneği. Şansıma akşam maç vardı da bana uçaktan çok güzel bir gece manzarası verdi.
Kayseri diyince mantı, sucuk, pastırmadan bahsetmeden olmaz. Merkezde kale arkasında Kapalıçarşı denilenen daha çok İstanbul’daki Mahmutbey ayarında bir yer var. Kapalıçarşı’nın girişinde pastırma-sucuk satan pek çok dükkan bulunuyor. Bunlardan Beyoğlu isimli dükkandan çok güzel alışveriş yaptım. Mantıda en çok satan markalar Ananın yeri, Sumak. Ben Ananın yeri mantısından aldım çok güzeldi. Yağlama, sarma Kayseri mutfağının önemli yemeklerinden ama üzülerek söylüyorum ki pek benim damak tadıma hitap etmediler.
Sadece geçerken bir şehrin görüntüsü işte böyle.

İtici bir Pazar Sabahı

2010-01-03T11:20:00.002+02:00

Pazarları oldum olası sevmedim. Hesapta tatil günüdür ama akıllarda tatilin tüm yükünü üstüne çekmiş bir ertesi pazartesi sendromunu ölesiye yaşama zamanından öteye gidememiştir.
Bu blok şeklinde duran 5 çalışma gününü ortadan delip 2-1-2 şeklinde 2 çalış bir dinlen, sonra 2 daha çalış şeklinde bir düzene neden gidilmemiştir?Yani şöyle haftanın ortasında bekleyen, perşembe-cuma arifesinde iyi bir dinlenme imkanı sunabilecek kalite bir çarşamba tatili mutluluk hormonumuzun daha fazla salınmasına önayak etmez miydi sizce de?
Sadece ülkemizde değil tüm dünyada uygulanan sistem 5+2 şeklinde. Büyüklerimiz bu soruyu sormuşlar mı acaba kendilerine? Ya da sorduklarında ne gibi tehlikeler görmüşler acaba? Biraz kafa yorup beni aydınlatabilirseniz sevinirim. Verim düşer filan gibi klişe laflar değil fakat bilimsele yakın gerçeklikte cevaplar gelebilirse çok mutlu olurum.
Herkese iyi pazarlar...

Yeni Bir Gun 2 - Hedeflerimiz var

2009-12-31T09:00:00.004+02:00

Yeni bir sabah olmus , alarma zar zor uzanip biraz dogrulmaya basladiginiz andan itibaren dusunceler simsek hiziyla beyninizde dolanmaya basladi. Isyerinde olacak olaylar , utulemeniz gereken gomleginiz , dus yapip yapmamaktaki kararsizliginiz , kahvalti edecek vaktinizin olup olmadigini sorgulamaniz , sanki butun bunlari ayni anda dusunmeye calisiyorsunuz.
Derin bir nefes alin veeeee Durun!
Dun gece hayatinizi degistirmeye karar verdiniz. Artik eskisi gibi olmayacaksiniz, ve buna son derece kararlisiniz,yasantinizin kontrolunu eline alacak ve hedefleriniz ugrunda hareket etmeye baslayacaksiniz. Degisimin elinizde oldugunu farkindasiniz. Dun gece gezdiginiz web sitelerden birisinde guzel bir soz gormustunuz ; "Degisim gerekli degildir. Hayatta kalmakta zorunlu degildir."1 Bu sozun ironisi hosunuza gitmisti, ufak bir gulumsemeyle durdunuz dusundunuz. "Neden degisemiyorum ?"
Aslinda degisim kolaydi, zor olan aliskanlari fark etmek ve yenileriyle degistirmekti. Her yemekten sonra , her banyodan sonra , her biradan sonra , her bir toplantidan sonra yaptiginiz ve surekli olarak tekrarladiginiz seyler, sizin bir parcanizdi, tipki her sabah kalktiktan sonra yaptiklariniz gibi. Yuzunuzu nasil yikamaniz gerektigini dusunmuyorsunuz , ya da nasil dislerinizi fircalamaniz gerektigini , ya da metroya binmeden once nasil akbil yuklenmesini gerektigini. Sadece yapiyorsunuz , beyniniz o kadar hizli komut veriyorki, komut vermeden once dusunmediginizin bile farkina varmiyorsunuz. Ne kadar mukemmel bir parca...
O kadar da mukemmel degil. Iyi bir ogrenme sureci icin surekli tekrar istiyor, belli bir ara yapilmaz ise parcalarda kopukluk meydana geliyor. Uzun sure yapmaz ise unutuyor gidiyor ama cok iyi ogrenirse aradan ne kadar zaman gecerse gecsin hatirliyor , komut veriyor ve yonetebiliyor.Bu kadar cok tekrardan sonra , sizce degistirmek kolay olabilir mi ? Mesela ne kadar hizli yemek yiyorsunuz , ne kadar cok cigniyorsunuz , yemek yerken ara veriyor musunuz ? Yemek yerken bunlari dusunuyor musunuz ?
Dusunmeden yaptiginiz , yaparken dusundugunuz, ya da yapmadan once dusundugunuz , dusunup de yapmamaya karar verdiginiz , yuzbinlerce sey , sizi siz yapiyor , diger insanlardan ayiriyor.
Peki , bizi bize benzeten seyler neler ? Bizi ortak bir payda altinda toplayan, birlikteligi doguran , arkadasligi olusturan , sevgiyi, aski , hosgoruyu var eden..
Hayallerimiz , dusuncelerimiz , hislerimiz , sevinclerimiz , sevgimiz , uzuntulerimiz, kirginliklarimiz ve daha saymaya devam edebilecegim yuzlerce sey.
Dun gece kendimizi degistirmeye karar vermistik. Artik eskisi gibi olmayacakti. Eski bizi geri de birakip , hayata daha farkli bir bakis acisindan yaklasacaktik. Once hayattan ne istedigimizi belirtecegiz. O da bize guzelliklerini sunacak. Hedeflerimiz var,ve bunlari sip diye yazmak kolay degil. Kendi hedeflerimi olusturmam ( duzenlemem ) yaklasik 2 haftalik bir sure sonunda olustu ve belli zaman zarfinda degismekte , guncellenmekte.
Simdi yazma sirasi sizde. Yazdiginiz icin kendinize buyuk bir tesekkur edin cunku buyuk bir adim attiniz.
1.
2.
3.
4.
5.

Hedefleriniz uzerinde dusunmek , karar vermek ve yazmak sizce neden onemli ?
1: It is not necessary to change. Survival is not mandatory
- W. Edwards Deming
Yukaridaki sozun daha basarili bir cevirisini biliyorsaniz , bunu duymaktan ve yazidaki sozu degistirmekten memnuniyet duyarim.

Havuç Yumurta Kahve

2009-12-30T15:00:00.002+02:00

Bir baba ile kızı dertleşiyorlarmış. Kızı, hayatında bir çok sıkıntı yaşadığını ve bunlarla nasıl başedeceğini bilemediğini söylemiş babasına. Sorunlar ardıardına devam ediyormuş hayatında. Babası kızını dinlemiş, dinlemiş ve gel sana birşey göstereceğim diye kızını mutfağa götürmüş. Ocağa üç tane eşit büyüklükte kap koymuş ve üçünün de altını aynı miktarda yakmış. Birinci kaba bir havuç, diğerine bir yumurta ve son kaba bir avuç çekilmemiş kahve çekirdeği koymuş. Her üçünü 20 dk pişirmiş... Adam bunu neden mi yapmış?
Okullu olup sınıfları dolduralı birkaç yılgeçti. Artık o ya da bu şekilde hepimiz hayatın içinde, bir koşuşturma halindeyiz. Hal böyle olunca eskiye göre su yüzüne çıkmayan bazı sıkıntılara ve zorluklara sahibiz. Sizinle paylaşacağım bu yazım, hayatın yeni gördüğümüz yüzü sebebiyle maruz kaldığımız yada kalabileceğimiz zorluklara karşı duruşumuz hakkında güzel notalar içeriyor. Keyifle okuyun...

...20 dakikanın sonunda adam kapların altındaki ateşi kesmiş. İlk önce haşlanmış havucu alıp bir tabağa koymuş. Daha sonra fazlasıyla pişmiş olan yumurtayı almış. En sonunda suya iyice sinmiş ve tam kıvamında kahve görüntüsü olan kahveyi de alıp bir bardağa boşaltmış ve kızına sormuş: Kızım ne görüyorsun?
Kızı, havuç, yumurta, kahve demiş. Babası kızı elinden tutup daha yakından görmesi için masaya yaklaştırmış ve tekrar sormuş. Kızı, eline bir çatal almış ve havuca batırmış. Yumuşaklığını hissettikden sonra, haşlanmış yumuşak bir havuç demiş. Daha sonra yumurtayı almış eline masanın bir tarafına vurup, kırdıktan ve içini gördükten sonra, pişmekten katılaşmış bir yumurta demiş. Ve bardağı eline alıp biraz içtikten sonra tam kıvamında, hoş kokulu ve lezzetli bir kahve demiş...fakat anlayamamış bir türlü babasının bunu neden yaptığını ve babasına sormuş: bunu bana niçin gösteriyorsun?
Babası yanıtlamış: bak demiş hepsi aynı şekil kapta, aynı sıcaklıkta, aynı sürede pişti. Fakat hepsi bu etkiye farklı tepkiler verdiler. Havuç, ilk başta sertti, güçlü idi. Ama kaynatılınca yumuşadı hatta güçsüzleşti. Yumurta çok kırılgandı, hafifçe dokunsan bile çatlayabilirdi. Kaynatılınca içi sertleşti, hatta katılaştı. Bir avuç çekilmemiş kahve ise yine sertti, hepsi birbirine benziyordu, ama ısıtılınca ne oldu, kahçe çekirdekleri ısındılar, gevşediler ve içinde oldukları sıcak suya yayıldılar. Hoş bir koku yaydılar, güzel bir tat bıraktılar ve suyu eşsiz lezzette bir kahveye çevirdiler demiş ve devam etmiş adam kızım sen hangisisin diye sormuş. Zorluklarla karşılaştığın zaman nasıl tepki gösteriyorsun demiş. Sen havuç musun, yumurta mısın yoksa kahve misin?
Peki ya siz hangisisiniz? Havuç gibi sert bir kişi ama sorunlar yaşayınca yumuşuyor ya da güçsüzleşiyor musunuz? Yumurta gibi, içi yumuşak, her an kırılabilir bir kişi ve sorunlar karşısında, güçleniyor ve sertleşiyor musunuz? Sıcak suya atılınca tüm güzelliğini suya bırakan ve müthiş bir lezzete sebep olan kahve çekirdekleri gibi çevrenizde ne kadar sorun olursa olsun, bunları olumlu hale çevirerek, çevrenize güzel tatlar, duygular katabiliyor musunuz? SİZ HANGİSİSİNİZ...?

Facebook dünyasında Farmville ülkesinde...

2009-12-30T10:00:00.004+02:00

Son zamanların Facebook rüzgarına fırtına gibi giren, sanallığıyla bizi biraz daha gerçek hayattan soyutlayan, 'vakit öldürmek' için birebir,vaktimizi diriltemeden bir daha içinde öldürdüğümüz,adı 'oyun' kavramı içinde geçen ama tam bir kara delik misali bilgisayarlarımıza giren şey...

Evet,bunları söylerken aslında bir yandan da çiftliğimdeki poinsettiaları (Türkçe karşılığı Atatürk çiçeğiymiş) biçmekle meşgulüm; ne yazık ki ben de o sanal hayatın içinde takıldım kaldım. Bu yüzden de bugün ondan bahsetme ihtiyacı duydum.
'Nereden girdi bu oyun hayatımıza?' mı demeliyim, yoksa; aslında 'Facebook denen şey nasıl girdi hayatımıza' mı demeliyim. Ana tema Farmville olsa da Facebook'a değinmeden yapamayacağım. En çok kullananlardan biri haline gelmiş olarak onu ne kadar kötüleyebilirim ki; amacından saptırmadıkça fena bir şey de değil aslında. Ama amacı ne peki?İlkokul arkadaşlarımızı bulmak mı?Saçma,listemizdeki kaç tane ilkokul arkadaşımızla tekrar o ufacık zamanlarımıza dönebildik ki? Bunca sene görüşmemişsek zaten ihtiyaç duymadığımızdandır,bu saatten sonra mı birden ihtiyaç duyar olduk onlara?Amacı ne ben de bilmiyorum; ne aradığımızı veya ne bulduğumuzu da. Belki de resimlerin altına yazılmış geyiklere ihtiyaç duyuyoruz arada bir,ya da hiç farkında olmadığımız bir anda çekilen fotoğrafımızın 'tag'lendiğini görmek istiyoruz...

Ve bir de işte,her geçen gün eklenen oyunlar, Farmville le başlayıp Cafe World ve daha duymadığım birçoğuyla devam eden, insanların gerçek hayatta yaratamadıkları bir dünyayı internet üzerinde yaratarak onları eğlendiren sanal hayatlar, kişilikler...

Öncelikle, henüz bu sanal kişiliklerden nasibini almamış sayılı arkadaşlarımıza Farmville'i kısaca özetlemek gerek.Orada size verilen bir arazide meyvenizi,sebzenizi ekiyor,hayvanlarınızı otlatıyor,oradan gelen parayla da bağ,bahçe,ev,bark kuruyorsunuz. Bu kaba tabiriyle bu şekilde sürüp gidiyor, her yaptığınız şey size deneyim kazandırıyor ve deneyimleriniz de level atlamanızı sağlıyor.Ancak oyunun sonu bir türlü gelmek bilmiyor, her seferinde yeni bir şeyler ekleniyor, madalyalar, hediyeler, çiftlik için yeni yeni ürünler,malzemeler vs... Amaç sürekli sizi oyunda tutmak, vaktinizi biraz daha çalabilmek. Hoş,siz de bunu bile bile devam ediyorsunuz.İçimizdeki yükselme azmiyle oyun artık hayatımızın vazgeçilmez parçası halini alıyor,'eyvah eve gidip domateslerimi toplamalıyım' a kadar...

Ama sorun şu, ne kazanıyoruz biz? Tabi ki,dinlenmeye, biraz eğlenmeye, boş vakit geçirmeye ihtiyacımız var ama bu oyun bizden daha fazla ilgi bekliyor,sanki yeni bir arkadaş gibi giriyor hayatımıza,her geçen gün biraz daha ilgi istiyor.Ama bize verdikleri? Hiçbir şey...

Artık yükselmenin de keyif vermediğini zaman anlıyorsunuz ki bu kadar uğraş boşa gidiyor; çiftliğimi genişleteceğimler, villa alacağımlar artık gereksiz görünüyor.Ve işte o an kendinizi yeni bir oyunun pençelerinde buluyorsunuz....

Bekliyorduk zaten Moby

2009-12-29T15:30:00.005+02:00

Elektronik müziğin dahi çocuğu Moby yeni albümü “Wait for Me” ile yine farkını ortaya koydu. Sanatçının müzikal geçmişini önceki albümlerinden hatırda kalan parçalarla, özellikle sinema ve reklam endüstrisinde kullanılanlardan yola çıkarak anlatmaya çalışalım.

Moby Dick’in yazarı Herman Melville herhalde kitabının adını koyarken torununun bir gün ünlü bir müzisyen olacağını ve Moby adıyla şöhret kazanacağını tahmin etmemiştir.

Çok küçük yaşlarda müzik yapmaya başlayan Moby, 1999 yılında çıkardığı “Play” ile elektronik müzik alemine sıkı bir giriş yaptı. Bu albümdeki “Find My Baby” adlı parça aynı zamanda ilk nesil Nissan Almera’nın da reklam müziğiydi. Hemen hemen bütün parçaları listelerde üst sıralara tırmanan bu albümdeki diğer bir parça olan “Bodyrock” da Fifa bilgisayar oyununun müziği olarak oyunseverleri karşıladı.

2002 yılında çıkardığı “18” albümüyle Moby’ye olan ilgi devam etti. Nokia N90’ı tanıtan “In My Heart” ve ayda giden “uçak el frenli” Renault Megane reklam filmi müziği “In This World” TV izleyicisi tarafından beğeniyle dinlendi. Aynı albümdeki “Extreme Ways” daha sonra seri haline gelecek olan “Born Identity” filminin müziği olarak sinema tarihinde yerini aldı.

1997 yapımı “Tomorrow Never Dies” James Bond tema müziği ve 2000 yılında gösterime giren “Gone in 60 Seconds” filminin soundtrack’inde yer alan “Flower” adlı parçalarını da sayarsak Moby’nin reklam, film ve hatta bilgisayar oyunu endüstrilerindeki popülerliğinin “Wait for me” ile süreceğini düşünmek yanlış olmaz. Bakalım yeni albümdeki parçaları hangi reklam yada filmde karşımıza çıkacak? Benim favorilerim “One Time We Lived”, “Pale Horses” ve tabii ki “Shot in the Back of the Head”

Vavien

2009-12-29T10:50:00.001+02:00

Eskiden Türk filmlerini nasıl olsa dvdleri çıkar düşüncesi ile evde izlemeyi tercih ediyordum. Fakat son birkaç senedir bu durum tersine dönmeye başladı. Hatta son 1-2 senedir %80 oranında Türk filmlerini izliyorum sinemada. Aslında yapılması gereken de bu. Filmlerin nasıl bütçelerle çekildiği ve ne zorluklarla yapıldığı düşünülürse hepimizin destek vermesi gerekir.

İşte bu düşüncelerle uzun zamandır beklediğim ve merak ettiğim filmi dün izleyebildim. Filmi uzun uzun anlatmadan önce görüşümü hemen söyliyim. Mutlaka izlenmesi gereken çok güzel bir film...

Başrollerini Engin Günaydın ve Binnur Kaya'nın paylaştığı filmde, Settar Tanrıöven, Serra Yılmaz, İler Aksum ve birçok oyuncu yer alıyor. Filmin senaryosu Engin Günaydın'a ait. Yönetmenler ise Küçük Kıyamet filminde de hatırlayacağımız Taylan kardeşler.

Önce Vavien'in anlamını merak edenler için kısaca anlatayım. Vavien genellikle dubleks evlerde olur. Alt kattan açtığınız bir ışığın üst kattan kapatılmasına yarayan bir mekanizma. Filmin ismiyle alakası da başroldeki karakter Celal'in elektrikçi olmasından kaynaklanıyor.

Film Tokat Erbag'da ağabeyi ile elektrikçi dükkanı işleten Celal'in karısı ile olan ilişkisi üzerine kurulu. Ailesi ile mutsuz olan Celal, kendisini bir hayat kadınına kaptırır. Bu yüzden de başı belaya girer. Bu arada Celal'in karısı Sevilay, babasının Almanya'dan gönderdiği paraları kocasından gizli bir şekilde biriktirir. Celal paraları bilmektedir ve içinde bulunduğu durumdan kurtulmak için karısını öldürme planı yapar. Amacı karısını öldürüp, biriken parayı almak ve hayat kadını ile beraber yaşamaktır. Fakat olaylar Celal'in beklediği şekilde gelişmez.

Tüm bu olaylar kara-komedi şeklinde ve kasaba insanının doğallığı ile seyircilere aktarılmış. Oyuncuların genellikle komedi filmlerinde oynamış olması filmi daha da komik bir hale getirmiş. Özellikle Engün Günaydın ve Binnur Kaya'nın oyunculukları muhteşem.

Bir güzel müzikal birliktelik daha: David Guetta & Estelle

2009-12-28T09:25:00.003+02:00

David Guetta’nın One Love adlı son albümünden çıkardığı üçüncü single, aslında albüme ismini veren parça. “When Love Takes Over”da Kelly Rowland (eski Kader Çocuğu-Destiny’s Child), “Sexy Bitch”te Akon kendisini yalnız bırakmamışlardı. Bu kez de Estelle David’e eşlik ediyor.

2004 yılında başladığı müzik kariyerinde sesini 2008’de Kanye West (kendini Michael Jackson’un veliahtı olarak gören, panjurlu gözlük modasının öncüsü arkadaşımız) ile söylediği “American Boy” ile duyurmayı başardı. Aynı pek çok yarışmada aday gösterilen parça, 2009 Grammy’lerinde “Song of the Year” ödülüne aday gösterilirken “Best Rap/Sung Collaboration” ödülünü kazandı.

“One Love” da bu iki başarılı sanatçının başarılı bir çalışması olarak müzik tarihinde yerini alıyor.

İşte David ve Estelle’in aşk tarifi, iyi dinlemeler:
Biri bana yardım edebilir mi? Hiç bir planım yok, sanırım hayatımı birinin ellerine bıraktım. Zarar görmek istemiyorum ama herkes zayıf kalabilir. Güvenebileceğim birisi, gerçekten ihtiyacım olan bu.

Los Vivancos

2009-12-27T09:00:00.002+02:00

“Eğer şahinin yazgısı göğün en yükseklerine uçmaksa, bizim yazgımız da birlikte dans etmek” diyor, Endülüs’ten çıkma 7 erkek kardeş. Nam-ı diğer: Los Vivancos. Kendilerini ilk kez 2008 senesinde İş Sanat’ta izlemiş, hayran kalmıştım. 27 Aralık Pazar akşamı Cemal Reşit Rey Konser Salonu’nda yapacakları gösteri için tekrar İstanbul’a geleceklerini öğrenince, bu haberi yurdum kızlarıyla paylaşmayı kendime bir borç bildim.

Dansçı babaları Pedro’yu idolleri kabul eden; Elias, Josué, Josua, Cristo, Aaron, Israel ve Judah adlı 7 kardeş küçük yaşlarda müzikle ilgilenmeye ve dans etmeye başlarlar. Küçükken break dans ve sokak danslarına da ilgi gösteren kardeşler, Barselona Dans Konservatuarı’nda aldıkları eğitimden sonra kendilerini geliştirmek için birbirlerinden ayrılıp yollarına farklı dans topluluklarıyla, farklı dans türlerinde devam ederler. Başarılı solo kariyerleri süresince yeteri kadar deneyim kazandıklarına inanınca tekrar biraraya gelme kararı alıp, 2004 yılında “Muhteşem Yedili” olarak da bilinen flamenko grubu Los Vivancos’u kurarlar. O günden beri de, ABD, Kanada, İngiltere, Fransa, Hollanda gibi ülkelerde gerçekleştirdikleri gösterileriyle flamenko dansının dünya üzerindeki en önemli temsilcilerinden biri haline gelirler.

Peki bu muhteşem yedili sahnede neler yapıyor? Los Vivancos bir flamenko grubu olmasına rağmen, gösteri sadece bu danstan ibaret değil. İzleyiciler, kardeşlerin çocukluktan bu yana yaptıkları, öğrendikleri her türlü dansı izleme şansı buluyor. Baleden break dansa, farklı dans türlerinin sergilendiği şov flamenko ile son buluyor, muhteşem bir gösteri çıkıyor ortaya. Ayrıca tek marifetlerinin dans olmadığını, hepsinin ayrı bir enstrüman çalabildiğini de belirtmekte fayda var.

Gösterinin sonunda ise, çoğunluğunu kadınların oluşturduğu izleyiciler gayet memnun ayrılıyorlar şovun sahnelendiği mekandan. Gösteriyi beraber izleyen arkadaş gruplarının arasında ise hep aynı muhabbet: Analar neler doğuruyor yahu...

Yılbaşı Işıltısı

2009-12-26T10:30:00.002+02:00

Şaşırıyorum doğrusu. Zaman, ellerimizden sıktıkça daha da ufalan küp şeker misali, artan ivmeyle kayıp gidiyor. Gitmek de denmez buna, uçuyor resmen ve biz de öylece ardından bakakalıyoruz.

...Ve yine yeni diye kutladığımız, kutladığımız an itibariyle de eskiyen bir yılı daha geride bırakıyoruz. 2009'a nasıl girdiğimse dün gibi aklımda. Her neyse... Yeni yıl dendiğinde manevi olarak zamanın hızlı geçtiği hislerini duyuyorum. Onun dışında yeni yıl, sürekli beklentiler içieren bir kavram herkes için. Yeni umutlar, yeni bir sayfa hatta abartacak olursak yeni bir yaşam=) Ne yazık ki yeni yıla karşı böyle bir beklentim hiç olmadı; 01.01 sabahı uyanıldığında, her şeyin aynı olduğunu görmek tüm bu hayallerin en çok kırıldığı an olsa gerek. Evet, dediğim gibi böyle bir beklentim yok 2010'dan ... ama yılbaşı gecesi denildiğinde akan sular durur benim için. O geceye, herkesin yeni yıla yüklediği tüm beklentilerin on mislini yüklerim; yılı yarıladığımız an itibariyle de zaten yılbaşında ne yapacağız sorularını çeşitli formatlarda hafiften insanlara sormaya başlarım. Hiç bir zaman da net program yapamamakla sonuçlanır konu=) Artık yılbaşının metasal yaklaşımları mıdır, tüketim toplumunun bir neticesi midir bilemem ama o gece benim için bir ışıltı gecesi olmalıdır. Işıltı derken gözünüzde en klas restoranda, en pahalı şarap eşliğinde yenilen yemek ve ardından bir dünya paranın harcanacağı geceler gelmesin. Yılbaşı ışıltısı, benim için evde hazırlanmış, özenli, her detayı düşünülmüş bir sofradır. Peçetelerin yeşilli kırmızılı, yılbaşı motifleriyle dolu olmasıdır; mümkünse hindili yoksa en azından kestaneli pilavlı menüdür. En sevilern şarküteriden alınan; çerkez tavuğu, midye dolması ve patlıcan salatasını da içirene mezeler bütünüdür. Sofrada bunlara eşlik eden en az bir mumun bulunmasıdır.Bu aydınlığa da, büyük ya da küçük farketmez, kurulmuş bir çam ağacının üstündeki rengarenk ışıkların eşlik etmesidir.

İnsanın o gün için en azından giyimine özen göstermesidir. Rahat giyinmek, cool takılmak da tercih meselesidir ama konu yılbaşı olunca, insanın biraz da kendisi ışıltılı olmalıdır benim için.
Yılbaşı ışıltısı, kafaya geçirilen abuk subuk kartondan şapkalardır, tüylü tüylü maskelerdir ve o adını bilmediğim ama üfleyince uzayan, düdükvari zımbırtıları üfleyip atmaktır. Saatler 00.00'a yaklaşırken, o saatte patlatmak üzere şişirilen balonlardır ve üzerlerine patlattığımda beraberinde uçup gideceğini düşündüğüm kötü anlamlı sözcükler yazmaktır. Sehpahaların üzerine serpiştirilen yılbaşı konseptli kurabiyeler (ki son bir kaç senedir Vita'dan aldığım tadı vasat ama görüntüsü hoşuma giden yiyecekler oluyor kendileri) ve oynanmasa da varlığıyla nostalji yaratan tombala kutusudur. Yine onlara eşlik eden, uzun boylu içki şişeleri ve yer yer 'yeni yıla' diyerek tokuşturulan, mümkünse kristal (:P) kadehlerdir.

TV. kanallarında, en iyi geri sayımı yapacak kanalı aramak ve ararken de, o telaşla zamanı gelen geri sayıma 10'dan değil de 6 dan7 den başlamaktır. Sonunda, 'oldu mu ya, girdik mi, bi diğer kanallara da baksana' diyaloglarını yaşamak, yine de herhalde girilmiştir diye düşünerek en yakınına sarılıp, öpüşmektir yılbaşı ışıltısı.

00.00'da patlatma hayali kurup, bir türlü patlatamamdır o balonu ve her defasında yılbaşı öncesi, değiştirmeyi unuttuğum kırmızı iç çamaşırıdır. Avrupa'dan, yılbaşı görüntülerinin ihtişamını, havai fişekleri izlemektir. 00.00 itibariyle erkeklerin Victoria's Secret defilesini izleme huysuzluğudur (ki bu ısrarlara bazı kızların da katılmalarına anlam veremem:) ), Gisele Bündchen, Adriana Lima' dır yılbaşı ışıltısı. Biraz tepinmek ve yavaş yavaş uyku vaktinin gelmesidir. Gece bitmesin diye mücadele vermektir ama her sene olduğu gibi uykuya yenik düşmektir; yılbaşı ışıltısının yavaş yavaş sönmesi. Tüm bu ve bunun gibi tantanalar yeni bir yıla girebilmek ve yıl daha güzel geçsin değildir aslında; bu tantana hayata renk, neşe ve ufak bir ışıltı katmak içindir.
Herkese sağlık, mutluluk ve dileklerin gerçek olduğu bir yıl ve ışıltı ayarı zevkinize göre olan bir yılbaşı gecesi diliyorum.

10-9-8-7-6-5-4.....

İtici Detaylar.. Benden söylemesi..!

2009-12-25T15:00:00.002+02:00

Biz kadınlar neden dış görünüşümüz hakkında bu kadar takıntılıyızdır? Kim için giyinir, kim için süsleniriz? Biraz kendimiz için, biraz hemcinslerimiz için, ama en çok da karşı cins için galiba.. Sabah Gazetesi ilginç bir araştırma yayınladı geçen hafta; 20-65 yaş aralığındaki 75 erkeğe "Kadınlarda neleri beğenmiyorsunuz" sorularını yöneltip bir "erkek modametresi" çıkartmışlar. İşte erkeklerin kadın giyim-kuşam ve güzelliğinde beğenmedikleri 10 şey:

1. Dolgu topuklu ve platformlu ayakkabı: Platform bu senenin modası, ama dolgu topuğun seksapaliteden baya uzak olduğu konusunda pek de haksız sayılmazlar.

2. Aşırı makyaj: Kim boya küpüne dalmış bir hatun sever ki!

3. Ugg botlar: Tartışma konusu, yakıştıran yakıştırıyor bence.

4. Sarıya boyalı saçlar: Hadi oradan, "sarışın olsun çamurdan olsun" düşüncesinde erkek yok mu yani?

5. Çok büyük çanta: Size ne canım, siz mi taşıyacaksınız..

6. Büyük güneş gözlüğü: Ne yani, 90'larda taktığımız demode uzun ince gözlüklerden mi takalım?

7. Aşırı parfüm: Hele bir de ağır bir kokuysa gerçekten burnunuzdan nefes almamaya başlıyorsunuz bir süre sonra.

8. Uzun tırnak: Moda olursa olsun, pislikten başka bir şey değil..

9. Halka küpe: Çeşitli çağrışımlar uyandırıyormuş akıllarında (çingene-amigo-afrikalı kadın gibi) ama ben hiç modasının geçmeyeceğini düşünüyorum.

10. Logolu çanta: Monogramlı çantalar o kadar ayağa düştü ki zaten bu konu hakkında olumlu görüş belirtecek kadın da kalmamıştır herhalde.

Pekiyi, biz kadınlar erkeklerde neleri beğenmeyiz? Ben Sabah Gazetesi gibi kapsamlı bir araştırma yapmamış olsam da, kadın camiasında eleştirilen detayları şöyle özetleyebilirim:

1. Dar gömlek giyip üst dört-beş düğmesini açmak: Bunu yapmanın ne gibi bir açıklaması olabilir? Kaslısınız, onu göstermek istiyorsunuz? Sıcaktan o kadar bunaldınız ki ne yapacağınızı şaşırdınız? Laser epilasyon meyvelerini verdi ve siz bunu kamuoyuyla paylaşmak istediniz? Yapmayın n'olur.

2. Üzerine fazlasıyla oturan pantolon giymek: Bir erkek balet değilse tayt benzeri bir pantolonla neden gezer ki? Bu iddia, bu özgüven niye? Güzel vücutlu kadınlarda dar pantolon ne kadar güzel duruyorsa güzel vücutlu da olsa bir erkekte o kadar antipatik duruyor bence.

3. Paçaları kısa pantolon giymek: Şort veya capri değil demek istediğim; klasik, uzun olması gereken ama bilek hizasında biten pantolonlardan bahsediyorum. Bu şahıslar oturduğunda pantolonun baldır altına kadar çıkması ve çorapla pantolon arasında kalan bacağın teşhir edilmesi ise evlere şenlik!

4. Jöleye batmış çıkmış, arkaya taranan saçlar: Biz lisedeyken bir de çim adam gibi tepeye diken versiyonları vardı bu jöle severlerin, zamanla "ben senin saçlarına jöle sürdüğünü bilirim" gibi hatıralarla uğurladık saçlarını.

5. Kısa kollu klasik gömlek giymek: O gömleğe kısa kollu denemez aslında, hani dirseğin hemen üzerinde biter, içine iki erkek kolu girebilecek kadar geniştir, erkek kazara kolunu kaldırdığında göğsüne kadar dekolte verir. "E ne yapayım, yazın ortasında uzun kollu gömlek mi giyilir" derseniz, giyilir efendim, sıvayın kolları, yeter ki giymeyin o facia gömleklerden.

6. Kolsuz atlet giymek: Ben erkek olsam, soğuktan titrer ama yine de o atletlerden giymezdim. Her gömleğin altından okunuyor bir kere, hani yuvarlak büyük bir yakası var bir de erkek bir-iki düğme açabilsin diye. Onu ya hiç giyme, ya da tişört filan giy, aynaya bakasın gelmez o üzerindeyken!

7. Spor dışında giyilen eşofman takımlar: Bu yüzden kendi babamla tartışmışlığım vardır; canı gibi sevdiği Beşiktaş'ının eşofman takımını gideceğimiz yurtdışı seyahatinde giymesini zar zor engelleyebildim. Bir de bunların pazardan alınan versiyonları var ki aman yarabbi!

8. Bere takmak: İstisnası vardır elbette, bazen mordern modelleri de oluyor, ama ben şu örgü berelerden bahsediyorum. Ya kafanın tamamını saracak kadar dar oluyor, ya da tepesi hafif arkaya doğru sarkıyor; Laz balıkçı modeli. Tam alına gelen kısımda ya bir etiket, ya bir arma olmalı tabii bir de. En çekici erkeğin bile karizmasını yıkar.

9. Dijital kol saati: Sanırım dijital kol saati bana ergenliğe girmemiş/girmek üzere olan erkek çocuklarını hatırlatıyor. 20 yaşını geçmiş bir adama o kol saati çekici gelmemeli bence.

10. Sivri burun ayakkabı: Evet, sivri bitimli veya küt bitimli olabilir, ucu havaya kalkık olabilir, anladınız siz demek istediğimi. Bunu bir de kot altına giymişse Kadıköy veya Bakırköy gençliği tipolojisinde değerlendirilebilir.

Erkeklerin giyim-kuşamları her ne kadar detaysız gibi görünse de dikkat edilecek çok şey var; bunlar kız arkadaşlarımla oturup konuştuğumuzda aklımıza ilk gelenler sadece. Aslında şahsen ben bahsettiğim araştırmada eleştirilen 2-3 maddeyi yapıyorum, eğer listede sizin de yaptıklarınız varsa karar sizin, sonuçta "moda insanın kendine yakışanı giymesidir" mottosu da mevcut..!

Metallica

2009-12-25T09:00:00.006+02:00

Ortaokulda ingilizce ogrenmeye basladigimda yabanci muziklere merak salmaya baslamistim.Ilk ogrendigim sarki Beatles'dan Yesterday olmustu (bbc nin inglizce egitim setinde vardi). Yesterday den sonra Stevie Wonder dan I Just Called to Say I Love You... :)

Ablam tam bir NKOTB (New Kids On The Block) hastasiydi... Bende severdim ama o zamanlar Michael Jackson daha bi agir basiyodu...

Daha sonra bizim zamanlarin gencleri rock muzigine heveslenmeye basladi. Uzatilan saclar, siyah t-shirt ler, yazin sicaginda giyilen siyah postallar, yirtik kotlar... Ben bunlari tam olarak uygulamamis olsam da o zamanlar davula olan merakim yuzunden rock muzige ilgim daha da artti. Cok fazla rock muzik kulturum olmasa da Queen, Pink Floyd, Beatles ve Metallica vazgecilmezlerim arasindaydi.

Bir baska yazimda digerlerinden de bahsederim ama simdiki konumuz Metallica...

Cok fazla olmasa da grup hakkinda birkac ansiklopedik bilgi verelim (kaynak: Vikipedi)... 1981 yilinda kurulan Heavy Metal grubu rock muziginde Trash Metal onculerinden biri -bence- en guzel sekilde uygulayanidir. Grubun kurucusu davulcusu Lars Ulrich'dir. Birlikte muzik yapacak birilerini bulmak icin gazeteye ilan verir ve bu sekilde grubun solisti ve gitaristi olan James Hetfield ile tanisir. Grubun elekto gitaristi olan Kirk Hammett gruba daha sonra katilir. Uzun sure grubun bas gitarisligini yapan Jason Newsted yerini Robert Trujillo ya birakmistir. Tabii grubun efsane bascisi Cliff Burton'u da unutmamak gerekir.

Grubun 1983 yilindan bu yana 9 adet studyo albumu ve bircok konser kaydi bulunmaktadir. Albumleri dunya capinda 100 milyonu askin insan tarafindan satin alinmistir. Bu onlari rock muzik tarihinin en basarili gruplarindan biri haline getirmistir.

Grup 1996 cikarilan Load albumu ile hayranlari tarafindan populer sarkilar yapmakla elestirilse de albumleri ayni hizda satmaya devam etmistir. 1999 daki S&M albumu yani senfoni orkestrasiyla yapilan konser kayidi onlara Grammy Odulu kazandirmistir...

Daha sonra Mission Imposible 2 filmi icin soundtrack piyasaya cikmadan Napster uzerinden bircok kisinin indirmesi sonucunda grup Napster'i mahkemeye vermis ve sitenin ceza almasini saglamislardir. Bu dava da hayranlari tarafindan tepki almalarina neden olmustur.

Tum bunlara ragmen benim ve bircok insanin gozunde Metallica'nin hep ayri bir yeri oldu. Ulkemize iki kere gelmis olmalarina ragmen maalesef konserlerine gidemedim (konser gunu ben balayi icin Fransa ya ucuyordum :))... Bu arada buyuk bir ihtimalle grup 27 Haziran 2010 da Istanbul'da olacak....

Metallica icin soylenecek tek sey yillardir dinlemekten bikmadigim o muhtesem sarkilaridir. Asagidaki embed den en sevdigim parcalarindan olusturdugum playlisti dinleyebilirsiniz...

Simdi bilgisayarinizin sesini biraz daha acin, toplu bir bolgede iseniz hemen bir kulaklik bulun... Ve dunyanin en guzel metal sarkilarina kulak verin...

Her zaman dedigim gibi.. Metallica CANDIR... :)

Paris'ten izlenimler...

2009-12-24T15:00:00.002+02:00

Çocukluğumun şehri,yurt dışı hayallerimin ilk durağı,ancak hayallerimdeki ilk durak yaşamımdaki ilk durak olamadı,yine de geçte olsa onunla tanışabildim.Şuan da size Paris'ten bahsetme sebebim,sıcaklığını hala koruyorken izlenimlerimden,hayalimdeki ile gerçek Paris arasındaki ilişkilendirmemden bahsetmek istemem.
Hayal kırıklığına uğratmadı beni,en güzel haliyle ağırladı,hoş, donma tehlikesiyle karşı karşıya bıraktı ancak pişman değilim.Onun bu yüzünü de olsa görmek benim için harikaydı.Nedendir bilmem ama oldum olası Paris zaafım oldu hep,hakkında bir şey biliyor muydum,hayır,ama vardı işte.Belkide bu yüzden onu her haliyle bu kadar çok sevdim,o dondurucu soğuğuna,sokaklarındaki pisliklere,eskimiş ve basık metrosuna,trafiğine ve kalabalığına rağmen.Soğuğu dışında bunlar bize (yani İstanbulda yaşayanlara) çokta uzak şeyler değil,her gün zaten İstanbulda bunlarla yaşamaya alışığız.Ama Paris'in o şekilde olduğunu bilmiyordum,ta ki görene kadar.Ve bu bile beni ondan soğutmadı,yine sevdim,daha çok sevdim.Oysaki orada sadece 3 gün geçirdim,ziyaretin kısası makbuldür belkide,en yeteri,kötü yüzünü görmeyecek kadar kısa,göz önündeki güzelliklerinden etkilenecek kadar uzun.
New York'un tarihsel geçmişe sahip hali gibi Paris.Heryer zenci dolu,karşıdan karşıya geçerken ki insan kalabalığı,şehrin dört bir yanına giden raylı sistemi (metro+tren),pisliği,ışıltısı...Tek eksiği gökdelenlerin arasındaki gölge sokakları, fazlası ise binaların arasında güneşi görebilmesi,ve Fransızcası.Beni kendine hayran bıraktıran,anlamasam da dinlemekten büyük keyif aldığım Fransızcası...
Daha ufakken Disneyland'ı gösterirlerdi televizyonda ve ben hep onları izlerken orada olmayı isterdim,annemlere beni de götürmelerini söylerdim ama hiç öyle bir fırsat olmadı.O da içimde kalan bir yerdi,hep görmek istediğim,büyüklüğümde kısmetmiş.Ama bir çocuk için eminim şuan benim için olduğundan daha fazla şey ifade ediyordur.Bütün gün hatta günlerini geçirebilecekleri harika bir yer,tabi büyükler için de aynı şey geçerli.Orada ki günleriniz yeterliyse,yolun uzunluğuna bakmadan enazından 1 gün oraya ayırılmalı derim ben.
Evet küçüklükten hayalimdi Paris,ama mimarlığa adım atarken de orayla ilgili yeni hayallerim oluştu,bunlardan birisi ve en başta geleni Louvre müzesi.Derslerde hakkında duyduklarımdan ziyade,Da Vinci Code adlı kitaptan ötürü (filmini izlemedim,kitabı okurken hayalimde canlandırmak daha önemli benim için) çok fazla merak ettiğim bir yerdi bu müze.Ve gerçekten de görmeme değdi,ama sınırlı zamanda görülecek bir yer değil,ancak küçük bir kısmını gezme şansına eriştim,yine de görebildiğim için mutluyum.Çok büyük,ve bir o kadar da kalabalık.Girişinde Avrupa vatandaşı olan ve olmayan diye ayrım yaptıkları için (onlara ücretsiz bize değil ) kızsam da,gezime başladığımda silindi kızgınlığım.Beni orada daha çok ilgilendiren tablolar değil mekanın kendisiydi,atmosferiydi.Yüzlerce insanı ağırlayan bu mekanda bulunmak ve değerli eserlerle aynı havayı solumaktı benim ilgilendiğim.
Yine derste öğrendiğim ve görmeyi istediğim bir başka yer,Champs Elysees.Beni hayal kırıklığına uğratan tek yer,hoş hayal kırıklığı demeyelim de hayalimdeki gibi bulmadığım diyelim,çünkü beğenmedim dersem yalan olur.Beğenmemin en büyük sebebi de,özlediğim İstanbul'dan bir parçayı anımsatması,Bağdat Caddesi.Sanki onun,yaya yolları az daha geniş ve başında büyük tarihi bir kapısı olan hali gibiydi.Orada yürürken kendimi Cadde de yürüyor gibi hissettim.
Ve bunlar dışında görülecek birçok yer,bunlar sadece benim Paris'e gitme isteğimde rol oynayan büyük etkenler.Her köşesini gezmek görmek gerek,mesela Eiffel' e bir akşam mutlaka çıkıp şehri izlemelisiniz.Eğer kışın gidiyorsanız gündüz kesinlikle tavsiye etmem,o dondurucu soğukta 1 saat bekledikten sonra daha hala önünüzde yüzlerce kişinin olduğunu görmek ve sonra yeter deyip geri dönmek pek hoş olmuyor=) Ve gerçekten,şehrin gece görüntüsü gündüz görüntüsünden çok daha güzel ve etkileyici.Ve tavsiyem,grev zamanına denk gelmemek için gitmeden önce araştırın.Anladığıma göre,çok sık grev yapan bir milletmiş Fransızlar,ve bu yüzden grev zamanı bazı yerler kapalı oluyor (biz gittiğimizde Pompidou'ya giremedik mesela)
Yani uzun lafın kısası,görmeyenlere şiddetle tavsiyemdir Paris'e ufak bir seyahat.Belki benimle aynı hisleri duyamayabilirsiniz,ama yine de görün.

Dejavu ve Jamaisvu

2009-12-24T09:00:00.002+02:00

Hayatın zıtların ilişkilerinden ibaret olduğunu, onların birbirleriyle etkileşimleri sonucu kurulan çok faktörlü bir denge ile daha da sağlıklı devam ettiğini okumuştum bir yazıda. İnanlar için Allah bizi böyle yarattı. İnanmayanlar için doğa bizi bu şekilde donattı. Her ne şekilde olursa olsun kadın erkek olarak iki zıt halde ve herşeyin zıttının olduğu bir dünyadayız. Makro bazda bir çok zıtlık, kainatın nizamı, intizamı ve ekolojik denge için birbirleriyle çarpışmakta : Sıcak soğuk, ağır hafif, güzel çirkin, karanlık aydınlık, güçlü güçsüz... Bu şekilde dengede duran dünyada mikro bazda zıtlıkların olduğundan da söz edilmekte. Bunların insanların hücrelerinden başlayarak, vücudunun geneline bir denge getirdiği söylenmekte. Ben de organlarımızın birinde, beynizmizde ortaya çıkan karşıt durumlardan birini anlatıcam sizlere; Dejavu Jamaisvu

Hayatımız boyunca belki de hepimiz yaşadığımız bir olayı sanki daha önce yaşamış gibi birkaç saniyelik herşeye vakıf olma hissine sahip olmuşuzdur. Herşeye vakıf olmaktan öte o birkaç saniye sonunda, geçen birkaç saniyenin aslında bize pekte yabancı gelmediğini düşünürüz. İşte bunun ismi dejavudur. Dejavu, yaşanılan bir olayı daha önceden yaşamışlık veya görülen bir yeri daha önceden görmüşlük duygusudur. Fransızca deja (daha önceden) ve voir (görmek) fiilinin geniş zamanda çekimi olan vü'nün birleşiminden türemiştir. Beynin yorgunluk anında görüntü, ses gibi herhangi bir girdiyi giriş anında, eşanlı olarak algılayamamasından kaynaklanabilir. Beyin bu girdiyi algıladığında ise kişi bu olayı daha önce yaşamışlık hissine kapılır. Ortaya çıkmasının bir başka nedeni ise beynin sağ lobu ile sol lobunun milisaniyeden küçük bir zaman farkıyla çalışmasıdır . Araştırmalara göre insanların %50'sinden fazlası dejavu yaşarlar ve unuturlar. Ancak bazı kişilerde bu olaylar çok sıradışı olduğundan unutulmayabilir.

Bazen de sürekli yaptığımız bir şeyi sanki daha öncesinde hiç yapmamış gibi hissederiz. Her yapışımızda ilk defa oluyormuşçasına tepkiler verebiliriz. Örneğin her seferinde döndüğümüz binanın köşesinden dönerken sanki ilk defa dönüyormuşcasına tedirgin olabilmekte ya da sürekli yediğimiz bir yemeği sanki ilk defa yiyormuşcasına lezzetli bulabilmekteyiz. İşte bu durumun ismi de dejavunun tam zıttı olan jamaisvu dur. Jamais vu fransızca hiç görmedim anlamında gelir. Yaşanılan bir durumun sanki hiç yaşanılmamış gibi bellekte yanılsamasıdır. Kişi kendini anlık olarak daha önce bulunduğu mekanlarda sanki hiç bulunmamış, sıklıkla konuştuğu insanlarla sanki hiç konuşmamış gibi hissedebilmektedir. Jamisvunun da ortaya çıkış nedenleri dejavu ile aynıdır.

Bu iki durum beynimizin içinde bazen birbirini takip ederek bazen de birbirleriyle çarpışarak bir şekilde vücut dengemize etki etmektedir. Bunun nasıl olduğunu yaşanılmış bir dejavu örneği ile ele alalım: Bir kız ailesi ile beyaz bir arabanın içinde giderken birden büyük bir gürültü koptuğunu, aracın takla atarak yuvarlandığını fakat kaza sonrasında kimsenin yara almadan kurtulduğunu rüyasında görüyor. Uyandığında herşeyin rüya olduğunu anlayan kız rahatladığını düşünürken aynı olay 1 haftasonra başına geliyor ve kız bu kazada, rüyasının aksine babasını kaybediyor. Dejavu sayesinde bunu daha önce gördüğü ve babasını kurtaramadığı için büyük bir pişmanlık yaşıyor. Jamaisvu ile bu pişmanlık duygusunun ortadan kalkması mümkün olabilir. Nasıl mı? Bu kaza gerçekleştiğinde ve kaza haberini duyduğu anda jamaisvu yaşadığını düşünelim. Kız böylelikle daha önce dejavu sayesinde yaşadığı bu kazayı sanki ilk kez yaşıyormuş gibi hissedicek jamaisvunun dejavu ile çarpışması kızın pişmanlık halinin ortadan kalkmasına neden olacaktır. Böylelikle mikrobazda beynin içinde gerçekleşen bu çarpışma kızın hayatına denge getirecek, aşırı pişmanlık halini ortadan kaldırarak normal bir şekilde bu kazanın manevi hasarlarını onarmasına neden olacaktır.

Dejavu ve jamais vunun boyutları, birbirleriyle çarpışarak ya da etkileşerek ne gibi sonuçlar doğurabileceği hakkında halen kesin, tıbbi bilgiler olmamakla birlikte, bunun nedeninin beynin açıklanamayan kısımlarıyla ilgili olduğu söylenmektedir. Beynin açıklanamayan kısımlarının daha nelere sebep olabileceği ise başlı başına bir blog konusu...

Kar...

2009-12-23T15:00:00.000+02:00

İngiltere'deki günlerimde şu nemli ve yağmurlu ülkede kar göreceğim aklımın ucundan bile geçmezdi! Birkaç gündür hava inanılmaz soğuktu ve kendini belli ediyordu da. Ama yine de ihtimal vermiyordum. Taa ki sabah uyandığımda perdemi açana kadar. İçime ani bir huzur çöktü çünkü yerler bembeyazdı! Aklıma çocukluğum, okul zamanlarım geldi hemen... İlkokuldayken de lisedeyken de, hatta üniversitedeyken bile hiç geçmezdi o coşku. Kar demek, tatil demek! Yan gelip yatmak, arkadaşlarla dışarı çıkmak, kar oynamak demek! Sıcak çikolata, sahlep demek!
Hepimiz aynı hisleri paylaşmışızdır eminim bir zamanlar... Sabah okula gitmek için uyandığımızda pencereden yağan karı gördük mü hemen bayram yapardık, sonra da haberleri açardık hemen acaba okullar tatil mi diye. "İstanbul'da kar yağışı nedeniyle ilk ve orta dereceli okullar bir gün süreyle tatil edildi." Laf da aynen budur. Bunu duymak için beklerdik, dakikalarca haber spikerine odaklanarak, ya da alttan geçen yazıları takip ederek. Duyduk mu bizden mutlusu yoktu. O 1 gün bizim için gerçekten çok kıymetliydi. Malum, İstanbul'da yaşayanlar için kar bir başkadır, diğer şehirlere göre daha bir kıymetlidir. Çünkü öyle her daim kar yağmaz, senede 1-2... Yağdı mı da bütün düzeni altüst eder geçer, hayatı durdurur. İşte o gün bizim için de hayat dururdu, herşeyi unuturduk. Dersimiz mi var, ertesi gün sınavımız mı var... Nasıl olsa belki bir umut ertesi gün de okullar tatil olacak diye düşünürdük... Sonrasında hemen arkadaşları arar kendimizi dışarı atardık. Şehir çocukları olarak apartmanların arasında, arabaların üstünden kar öbeklerini toplaya toplaya birbirimize atardık... Poşetlere oturup yokuşlardan aşağıya kayardık. Tabii hiç düşünmezdik o havada işlerine gitmek zorunda olan ailelerimizi... Bizim için varsa yoksa işin eğlencesiydi.
Ertesi gün gazetelerde manşetleri görürdük : "BEYAZ KABUS" , "BEYAZ DEHŞET" veya çeşitli türevleri. Biz bütün gün karın tadını çıkarırken, işlerine gitmek zorunda olan onca insanların yol çilesi demektir bu. Ama nedense hep kızmışımdır "beyaz kabus" yakıştırmasına. Karın suçu nedir ki ne kabusu ne dehşeti? Bu işe çözüm bulamayan, insanları zor durumda bırakan belediyeler düşünmeli bunu, bu şekilde adlandırmak çok kolay. Gerekli önlemler alındığı sürece kar sadece masum masum yağmakta ve çocuklarla çocuk ruhluları sevindirmekle meşgul çünkü...
Hepinize 2009'un bu son günlerinde beyaz, ama kabus olmayan güzel günler diliyorum!

Adını Sen Koy

2009-12-23T11:46:00.001+02:00

Türk filmlerinin vizyonda egemenliği ele geçirdiği bugünlerde ben de tercihimi bir Türk filminden; “Adını Sen Koy”dan yana yaptım. Filmin adını koymakta da sevip sevmediğimi anlamakta da zorlandığım bu Tuna Kiremitçi filmi, sanırım iyi hikayeleri olan bir yazarın sinema yönetmenliğine geçişinin çok da başarılı olmayan bir örneği...

Öncelikle, film Eskişehir’de geçiyor ve seyirciye çok güzel Eskişehir görüntüleri sunuyor. Öyle ki biz de filmden çıktığımız anda bir haftasonu Eskişehir’e mi gitsek diye planlar yapmaya başlamıştık bile…Eskişehir’i çok beğendik, bu tamam. Bundan sonra bir de İnşaat filminden de hatırladığım Ahmet Mümtaz Taylan’ı çok beğendik. Belki de filmi alıp götüren; o ve onun her an her saniye patlamaya ve intihara hazır haliyle etrafa korku salan, bir yandan da o deli deli hareketleriyle gülüp eğlenmemizi sağlayan akli dengesi bozuk bir ağabey karakteri. Karakterleri büyük tezat oluştursa da, iki çok yakın arkadaşı oynayan Ali İl ve Cemal Toktaş da yine filmin iyilerinden.

Ama bunlar ne yazık ki iki saatinizi akıcı ve zevkli hale getirmeye yetmiyor. Bir kere film çok ama çok yavaş ilerliyor. Diyaloglar sırasında oluşan uzun sessizlikler iç geçirtiyor. Gerçek hayatın birebir aktarılması gibi sunulan böyle sahneler bana göre iki saati doldurabilme çabalarından başka bir şey değil. Mesela düğün organizatörüyle olan bir sahne var ki, hiçbir içerik sunmadan 5-10 dakikanızı kilitliyor. Ayrıca birçok konunun havada kalması gibi bir sorun varken bu anlamsız sahnelerin bu kadar uzun olması sinir bozmaktan başka bir şeye yaramıyor.

Ve birçok şey gerçekten de havada kalıyor. İsmindeki boşluk içeriğine de aynı şekilde yansıyor. Evlenmeye hazırlanan bir çiftin son bir haftasını izlerken, “Bu gençlerimiz ne iş yapıyor” bilmiyorsunuz. Annesi babasını kaybetmiş içine kapanık çocuğun en yakın arkadaşının nişanlısına nasıl kızın bir resmine bakarak aşık olduğuna, o kızın da evleneceği adamın en yakın arkadaşından, neredeyse hiç konuşmadan nasıl o denli etkilenip evliliğini yanal edebilme cesaretine ulaşabileceğine akıl erdiremiyorsunuz. Orada aslında büyük bir aşk söz konusu gibiyken bu aşkın neden doğduğuna ve altındaki derinliğe inanamıyorsunuz. “Ne, niçin, nasıl” sorularınız filmin hiçbir kısmında yanıtlanmadıkça, hikayenin/senaryonun çok ama çok eksik ve kopuk olduğu ortaya çıkıyor ve böylece aşk filmi olmasına rağmen duygusal açıdan içinizde hiçbir kıpırdanma olmadan,”Oh be bitti” diyerek sinemadan ayrılıyorsunuz.

Bir de Melis Birkan var, yine filmdeki olmamışlardan. “Bu Kalp Seni Unutur Mu?”daki performansını beğenmeme rağmen, sinemada yine çok vasat ve yine çok sırıtıyor. Doğal olayım derken yapmacıklığın doruklarında geziyor adeta.

Neticede iki saatiniz bir şekilde geçiyor ama filme karşı hiçbirşey hissedemeden çıktım ben salondan. Genel olarak beğenmedim evet ama çok da nefret etmedim. Ama 30-35 dakikada da oynatılabileceği kanısındayım bu filmin. “Adını sen koy” filmi belki Tuna Kiremitçi’nin bu alandaki acemliğinden, belki eksiklerin gerçekten çok ama çok fazla olmasından, belki uzun sessizliklerden, belki sadece Melis Birkan’dan:), yani o ya da bu sebepten olmamış bir film. Adını ben de koyamadım açıkçası..:)

İşte Christmas zamanı....

2009-12-23T09:00:00.002+02:00

Christmas bilindiği gibi hristiyanlarca kutlanan ve İsa'nın doğum günü olduğu düşünülen dini bir gün.Christ's Mass'tan gelmiş ve zamanla christmas şeklini almış.Günü kimilerine göre değişmekle beraber,öğrendiğime göre çoğu kesimce 25 aralıkta kutlanıyor.

Christmas'ı hiç yaşamadım,malum,bizim için bir şey ifade etmiyor.Hiçbiryerde de onun için yapılan bir hazırlığa rastlamıyoruz Türkiye'de.Ancak ilk defa Christması yaşıyorum burada,hoş, kutlamasam da içindeyim.Bu gün için günler hatta haftalar öncesinden hazırlıklar başladı,heryerde bir süslemedir gidiyor. Meydanlar da devasa 'christmas tree'ler,standlar,kırmızı ağırlıklı renkler (ki bu kırmızı niye ayrıcalıklı anlayamadım) hediyelikçilere aşırı ilgi ve indirimler...Tıpkı bizdeki yılbaşı hazırlıkları gibi,ama burada insanlar daha ilgililer,sebebi de dini bir gün olmasından kaynaklı olmalı.

O gün geldi mi kimseyi sokakta bulamazmışız, hiçbir yer açık olmazmış, herkes ailesiyle evinde geçirirmiş bu günü.Garip,bizde bayramlar -ki dini bayramlar da dahil, gençlerin akraba ziyaretinden çok arkadaşlarla sokaklarda volta attığı şekilde geçer.Ve o günler de ufak dükkanlar dışında her yer açıktır,hatta asıl o gün açıktır ki müşterisi çok olduğu için.Ama Christmas da bu insanlar aileleriyle kutlamayı tercih ediyorlar,öyle gelenekselleşmiş anlaşılan.Öğrencilerin hepsi (kutlayanlar) ülkelerine dönüyor,o gün masa da olabilmek için,yemekler yapılıyor,hediyeler veriliyor...

Ancak kimileri neden kutladıklarını da bilmiyorlar herhalde,veya bizi 'türbanlı' kalıbı içine soktukları halde christmas'ın biz müslümanlarca kutlanmayan bir bayram olduğunun farkında değiller.'Christmas'ta ülkene dönüyor musun' sorularına 'hayır,biz kutlamıyoruz' cevabını verdiğimizdeki yüz ifadeleri bana başka açıklama bırakmıyor.

Yine de, dini bayramlarını bu şekilde coşkulu, keyifli, aile bağları içerisinde geçirmeleri imrendirici doğrusu.Bizim de bayramlarımız var,sıkıcı 'zorlama' ziyaretlerle geçen, insanların yine 'zorlama' bir araya geldiği,ilk fırsatta kendilerini bir alışveriş merkezinin labirentimsi koridorlarındaki o 'boşluk'a attıkları,bayram zammına maruz kalmış insan topluluğu şeklinde geçen. Büyüklerimizden duyduğumuz bayramlara ne oldu peki?Çocuklara mendil içinde hediyelerin hazırlandığı, günler öncesinden kıyafet alışverişinin yapıldığı, en büyüğün evinde toplanıp yemeklerin yenildiği, muhabbetlerin edildiği...Bizim niye yıl boyunca dört gözle beklediğimiz,sıcak aile buluşmaları şeklinde geçen, günler öncesinden tüm ülkece keyif ve istekle hazırlıkların yapıldığı bir Ramazan Bayramımız olamasın ki?Christmas coşkusunu günümüzün sanal dünyasında kaybetmiyorken, biz niye bayramlarımızı bu sanal dünyaya kaptırıyoruz?

Kağıt-Kalem mi? Klavye- Ekran mı?

2009-12-22T15:00:00.001+02:00

Bir türlü huzura eremedim. Sadece ben mi böyleyim yoksa bu çelişkiyi yaşayan benim gibi başkaları da var mı merak ediyorum?
Başlık malum, fikir veriyordur biraz. Teknolojiyi çok çok iyi kullanamayan bir insan olan ben zamiri, bu konuda üstün başarılar gösterip zaman zaman hayatımı kolaylaştırmak yerine kaosa dönmesine sebep olduğumdan en adisinden bir adet nişan istiyorum. Şöyle yakama takıp gururla etrafta gezeyim.
Bu blog işine girdik gireli eski alışkanlıklar ile yeni yeni araya girmeye çalışanlar arasında bir savaş başladı. Eskiden beri yazı yazan bir insanım. Zaten hemen hemen her hatun kişisinin bir günlük olayı baş göstermiştir hayatında. O olmasa bile Türkçe öğretmenleri yok okuduğunuz kitabın özeti, yok kompozisyon diye diye size mutlaka bir kalem tuttururlar. Ben de böyle böyle kalem tutmayı sevdim, araya uzun zamanlar girse de hep bir şeyler karaladım. Bir de kırtasiye merakım vardır. Güzel kalemlerim olsun renk renk, özel defterlerim olsun sayfaları cins cins, sonra bunları kullanmaya kıyamayayım öylece dursunlar bir köşede... Antikalıklarım var vesselam.
Eski alışkanlık deftere yazmak, yeni moda bilgisayara. Kalemi eline alıp, o sayfaların üzerinde mürekkep izi bırakmak çok güzel bir duygu. Yazacak bir konum olmasa, sadece saçmalamak istesem bile harflerin oluşturduğu görüntü, bileğimin kağıtın üstünde usulca süzülmesi, bazen parmaklarımın acıması uzun sonu gelmeyen cümlelerim sebebiyle... Bunları seviyorum. Ama blog yazmaya başladığım günden beri klavye ve ekranla da bir ilişki gelişti aramızda. Kesinlikle bir aldatma durumu yok. Hala eskisi gibi büyük bir aşkla seviyorum defterlerimi, kalemlerimi ama ekran başındayken başka bir ilham geliyor bana. Daha önce aklıma gelmeyen konular, farklı cümleler kuruyorum.
İlk başlarda önce kağıda yazıyordum sonra bilgisayarda temize çekiyordum:) Sonra sonra bu temize çekme işleri sırasında araya başka cümleler kattığımı fark ettim. Gittikçe zul olmaya başlayınca, zaman da az olunca farkında olmadan bilgisayara döndüm. Ama şu bir gerçek ki deftere yazdıklarım daha derin, daha özel, daha kaygısız hatta bazen daha sıkıcı. Çünkü daha ben.

Julie & Julia

2009-12-22T11:00:00.005+02:00

Dun aksam Ezel dizisinin yerine Arog filmini gorunce sinemaya gitmeye karar verdik. Istinye Park'a 5 dakikalik mesafede oturuyor olsak da dun aksamki soguk hava hevesimizi kacirdi. Bizde kendi film arsivimizden film bakmaya basladik.

Itiraf ediyorum ben internetten acayip film indiririm. Bu sinemaya gitmiyorum anlamina gelmesin ama arsivcilik bende hastalik seviyesinde. Arsiv icerisinden yeni cikan ve henuz Turkiye'ye gelmemis bir filmi sectik... "Julie & Julia"...

Basrollerini Meryl Streep (Julia) ve Amy Adams (Julie)'in baslastigi filmde, Stanley Tucci ve Chris Messina da rol aliyor. Film, iki ayri gercek hikayeyi farkli zaman dilimlerinde anlatiyor.

Film, kocasinin diplomatik isleri nedeniyle surekli seyahat eden Julia'nin en son duraklari olan Paris'e gelmesiyle basliyor. Bos zamanlarini degerlendirmeye calisan Julia, birkac basarisiz denemeden sonra en sevdigi sey olan yemek ile ilgili birseyler yapmaya karar veriyor. Hikayenin bu kismi Julia'nin yemek kursu ile baslayan ve onun Fransiz mutfagini Amerikali'lara tanitan unlu bir yazar olmasi ile son buluyor.

Bunun paralelinde ise New York da yasayan ve bir sigorta sirketinde calisan Julie'nin hikayesi, monoton hayatindan siyrilmak istemesi ve buna bagli olarak bir blog sitesi acmasi ile basliyor. Julie, 365 gun icerisinde Julia Child'in kitabindaki 524 yemek tarifini deniyor ve sitesinde paylasiyor...

Her iki hikayenin paralel bicimde anlatilmasi, her ikisininde farkli zamanlarda olsa bile hayatlarinin birbirine benzemesi ve tabii ki Meryl Streep'in muhtesem oyunculugu filmin izlenme keyfini arttiriyor. Turkiye'ye gelis tarihi konusunda herhangi bir fikrim yok ama mutlaka seyretmenizi tavsiye ederim.

Bu film sayesinde uzun zamandir zaman ayiramadigim bloga yazi eklemis oldum. Umarim bundan sonra daha uzun araliklarla yazmam :)

ANESTEZİK FARKINDALIK

2009-12-21T15:00:00.003+02:00

Haftasonu, hasta yatağımda yatarken vakit geçsin diye izlediğim filmlerden biriydi Awake. Filmde başarılı, yakışıklı, zengin ama ana kuzusu kahramanımız Clay’in (Hayden Christensen) açık kalp ameliyatı konu edinilmiş. Ancak durum normal ameliyatlardan biraz daha farklı. Çünkü Clay “anestezik farkındalık” adı verilen durumdan muzdarip... Anestezinin etkisiyle, vücudu hiçbir şeye tepki gösteremeyen kahramanımızın bilinci açık ve operasyonu tüm acısıyla hissedebiliyor. Biz seyircilere de Clay’in çektiği acıları izlemek düşüyor. Filmi beğenenler olduğu kadar, vasat bir film olduğunu düşünenler de var. Ancak herkes bir noktada hemfikir, film ilginç bir konuya parmak basıyor.

Bu yazıda amacım oyunculukları veya yönetmeni eleştirmek, şu güzel olmuş bu hiç olmamış gibi film eleştirmenliği yapmak değil, haddim de değil zaten. Ben filmin çıkış noktası olan anestezik farkındalıktan bahsetmek istiyorum. Filmi izledikten sonra fobilerime yeni bir fobi daha eklenmiş oldu. Doktora gitmekten bile hoşlanmayan bir insan olarak, bu durumu oldukça rahatsız edici buldum ve internette biraz araştırma yaptım. Evet, her yıl çeşitli operasyonlar nedeniyle anestezi uygulanan 21 milyon kişiden, 30 bini bu durumu yaşıyormuş. Ancak iyi bir haberim var, filmde anlatıldığı gibi öyle göğüs kafenizin açıldığını, kaburga kemiklerinizin kırıldığını, kalbinizin yerinden söküldüğünü filan hissetmeniz mümkün değilmiş. Anestezik farkındalık yaşayan hastalar, operasyon sırasında çevresinde konuşulan herşeyi duyabiliyor, ancak hiçbir acı hissetmiyorlarmış. Ameliyattan sonra kendine gelen hastaların, doktorların özel hayatlarına dair ilginç detayları biliyor olmaları veya uyanırlarken ameliyathanede çalan şarkıları mırıldanarak uyanmaları da anestezik farkındalığın etkileriymiş.

Bu bilgileri okuduktan sonra içime biraz su serpildi, ama yine de hepimize ameliyatsız, anestezisiz, sağlıklı günler...

Yeni Bir Gun

2009-12-21T09:00:00.006+02:00

Sabah erkenden kalkıyoruz, elimizi yüzümüzü yıkıyoruz, banyo yapıyoruz, belki üzerine yağ sürdüğümüz bir dilim ekmeği ağzımıza attıktan sonra giyinip süslenip işe gidiyoruz. Sabah işe geldikten sonra, bir kaç gazetenin web sitesine bakıp, gün içinde yapılacak işlerimizi değerlendirip, başlıyoruz tempoya. Öğlen yemeğine geldiğimizde biraz oh çekme şansımız oluyor. Sonra işe geri dönüyoruz. Saatimize şöyle bir göz attığımızda 3'e yaklaşmış olduğunu ve daha işten ayrılıp eve gitmemize en azından 3 saat daha kaldığı dikkatimizi çekiyor, ufak bir "amaann daha 3 saat var " dedikten sonra işlere devam ediyoruz, belki de canımız istemeye istemeye.
Akşam eve gelmeden önce alışveriş yapıp ne yiyeceğimizi seçerken bile bir isteksizlik var içimizde. Yemeği yedikten sonra açıyoruz televizyonu , CNBCE'deki dizilere göz gezdirip haberleri dinleyip içimiz sıkıldıktan sonra biraz daha TV'de zap yapıyoruz. Başlıyor uykumuz gelmeye, uzanıyoruz salondaki kanepeye ya da yatağımıza, belki de elimizde bir kitap bizi bir yerlere götürmesini umuyoruz. Yavaş yavaş gözlerimiz kapanıyor günün yorgunluğuyla. Son bir hamle ile telefonun alarmını kurup dalıyoruz uykuya.

Dit dit dittt ditttttttttttttttt, sabah olmuş, aynı hikaye yeniden başlıyor. Canımız biraz sıkkın kalkıyoruz yataktan, düşünmemek elde değil, ne için yaşıyoruz? Nereye doğru gidiyoruz?

Pazartesiyi Salıdan , Salıyı Çarşambadan farkli kılan ne?

Yeni bir gün olması!

Ferrari'sini Satan Bilge'de okumuştum , yıldızlara, gökyüzüne bakıp da yasadığı hayatın farkında olmayan, o güzelliğin tadını çıkaramayan hayattan zevk alamaz, mutlu olamaz. Beni çok, hem de çok etkilemişti. Her gökyüzüne baktığımda bu sözü hatırlıyorum. Kaybolmuşluğun ortasında, soldan sağa sağdan sola savrulan hayatları yaşadığımız sürece bu basit mutluluğun bile tadını çıkartamıyoruz.

Okuduğunuz yeni bir gün serisinin ilk yazısıydı. Son olarak sizlere bu serinin felsefesini aktarmak istiyorum.

Zamanınızın efendisi olamazsanız, zaman sizin efendiniz olacaktır.

İkinci yeni bir günümüzde görüşmek üzere.

Sinemada yeni bir devir başlıyor!

2009-12-20T17:00:00.002+02:00

Artık eskisi kadar sık sinemaya gitmiyorum. İki ay sonra nasılsa DVD'si çıkıyor (korsana hayır) ve evimin rahatlığında izleyebiliyorum filmimi. Ancak artık beni ve benim gibileri sinemaya gitmeye mecbur bırakacak bir teknoloji söz konusu. Evet, Avatar'dan bahsediyorum. James Cameron'ın 300 milyon dolarlık bütçesiyle (kesin olmamakla beraber) herkesi meraklandıran dev projesi.
Fragmanını izlediğimden beri gelmesini dört gözle beklediğim filmi perşembe akşamı 3D olarak izleyebildim. Anadolu yakasında oturuyor olmam şehrimizin tek I-max salonunu uzak kıldığından CKM'nin standart salonlarından birine mahkumdum. Burnumu acıtan gözlüklerle birlikte. Evet,bu benim ilk 3D deneyimimdi.

Filmin konusundan bahsedelim biraz da. Film Pandora adlı bir gezegende geçiyor. Felçli savaş gazisi Jake Sully bilgi edinmesi ve Na'Vileri altında değerli bir madenin bulunduğu topraklardan çekilmeleri için ikna etmesi için yerel halkın arasına gönderilir. Elbette olduğu gibi değil, bir genetik mühendislik programının sonucu olarak yarı insan yarı Na-vi olarak. Ancak Jake bir süre sonra burada tanıştığı Prenses Neytiri'ye ve Pandora'ya aşık olacak ve kendini Na-vi halkının yanında bulacaktır.
Film konusundan çok fotogerçekçi efektleri ile dikkat çekiyor. Tek bir karenin render süresi ortalama 50-100 saat sürüyorsa, filmin tamamlanmasının 4 sene kadar sürmesi şaşırtıcı değil. Bu arada filmde toplam 197 kamera kullanılıyor olması da filmin teknolojisi hakkında bir fikir verebilir.

Sam Worthington, Sigourney Weaver, Michelle Rodriguez, Zoe Saldana gibi isimleri bir araya getiren bu filmle sinemada yeni bir çağ başlıyor, kaçırmayın!

Alışverişin de sanalı olur mu?

2009-12-20T09:00:00.003+02:00

Birçok bayanda ikinci x kromozomu ile beraber default olarak gelen alışveriş yapma tutkusu bende de fazlasıyla vardır. Bütün maaşımı tek seferde Bağdat Caddesi'nin bir ucundan diğer ucuna bitirmiyorsam bu hem irade zorlamasından, hem de seçiciliğimdendir. Araştırmayı, gezmeyi dolaşmayı ve seçmeyi severim, bilinçsiz alışveriş pek yapmam. Bunun için son günlerde işyerimde dalga dalga yayılan online alışveriş furyası bana yeni bir ufuk açtı.
İnternet yoluyla alışveriş ile tanışmam biraz mecburiyetten olmuştu. Bütün D&R şubelerini dolaşıp bulamadığım bir kitabı internet sitesinden sipariş etmiştim ve kapıma kadar gelmişti. İnternetten alışveriş sitelerinin yeni yeni çıktığı dönemde kredi kartının internette kullanılmasının güvensizliği ile ilgili çok hikaye dinlediğimden biraz paranoyak davrandım önce, bu işten anlayanlara bunun güvenli olup olmadığı konusunda danıştım, kılı kırk yardım! Zamanla güvenim sağlamlaştı, ne de olsa artık öyle hikayeler duymuyoruz, bu işe bayağı merak sarmaya başladım. Özel alışveriş klüpleri, açık artırma siteleri Sık Kullanılanlar'da yer almaya başlayınca duraksadım.. Bilinçli bir tüketici gibi seçeneklerimi mi artırıyordum yoksa sadece tüketime mi yöneliyordum?
İnternetten alışveriş yapmanın belli avantajları var. Seçeneğiniz kesinlikle daha fazla, elinizin altında sadece hinterlandınızdaki mağazalar değil, tüm dünya var. Türkiye'de satılmayan markaların ürünlerine ulaşabilirsiniz, herkesin üstünde olana sahip olmak istemeyip alternatif arıyor olabilirsiniz. 2 saatte 200 modeli inceleme şansınız gerçek hayatta pek yok! Sipariş ettiğiniz ürünü heyecanla beklemek, o kargo paketini açmak çocuksu bir sevinç yaratıyor bünyede.
Ancaak, bu işte acemiyseniz o paket açmanın sonu hüsranla bitebiliyor. "Ama ben bunun beyaz değil kırık beyaz olduğunu düşünmüştüm, ayrıca yakasında gümüş rengi biyeler olmalıydı" diye yakınan bir bayanı erkekler anlamasa da, bu bayan lisanında bir faciadır, ortamdan çaktırmadan uzaklaşın derim. Fotoğrafa aldanıp aslında beğenmedikleri bir ürünü almanın yanısıra, üstüne olmayan elbiseleri veya ayağına olmayan ayakkabıları (ayaklarını cetvelle ölçüp ekrandakiyle karşılaştırmışlardı halbuki) satın alan arkadaşlarım da oldu. Bir de, açık artırma yönteminin insanda yarattığı etki var; yarışma duygusu ve kaybetme korkusu sizi alışverişe iyice yönlendiriyor. Biraz tehlikeli aslında. Sonucun, alınan ve dolabın karanlık köşelerine atılan eşyalar olması muhtemel.
Hala ara sıra alışveriş sitelerine giriyorum, daha az riskli ve piyasaya göre daha uygun ürünler yakalayabildim birkaç defa. Yine de, beş duyumdan sadece birini kullandığım alışveriş cazip gelmiyor bana, alışveriş bir amaç değil araç ne de olsa biz kızlar için. Bir terapi, bambaşka bir dünya.. Beğendiğiniz elbiseyi deneyip üstünüze tam olduğunu görmenin, ona dokunmanın sonunda kavuşmanın keyfini hangi internet sitesi verebilir bilemiyorum..

Rüyaların Tiyatrosu OLD TRAFFORD'da Maç İzlemenin Keyfi Başkadır!

2009-12-19T09:00:00.002+02:00

Futbol seven sevmeyen herkesin kuşkusuz bildiği bir stadyumdur Old Trafford, ya da bilinen adıyla “Rüyaların Tiyatrosu”. Orada maç izlemek ayrı bir keyif derdi hep gidenler… Gerçekten de öyleymiş. Hele de gidilen maç Manchester United ve bir Türk takımının maçıysa… İşte o zaman futbol şovuna hazır olun!Biraz stadyumdan da kısaca bahsedeyim, bir kere muhteşem bir stadyum, İngiltere’nin en büyük futbol stadyumu ünvanını elinde bulunduruyor.
1941 yılında 2. Dünya Savaşı sırasında Almanlar tarafından bombalanmış, bu nedenle Manchester United 1941-1949 yılları arasında maçlarını Manchester City ile birlikte Maine Road’da oynamak zorunda kalmış. 1949 yılından itibaren ise 76000 kişilik kapasitesiyle günümüzdeki halini almış. Manchester şehir merkezinden bindiğimiz otobüsten ıssız, tekinsiz bir yerde inmemizle Old Trafford maceramız başlamış oldu. Bir takım fabrika yapılarının ve karanlık sokakların içinden bir süre yürüdükten sonra uzakta, kırmızı harflerle yazılmış, belli belirsiz okuduğum “MANCHESTER UNITED” yazısı karşıladı beni. Biraz daha yaklaşmamla birlikte Old Trafford, mimarisi ve görkemiyle resmen büyüledi, kesinlikle “bunu görmeye değerdi” dedirtti. 25 Kasım günkü Manchester United-Beşiktaş maçı maceramdan bahsediyorum. Old Trafford’u dünya gözüyle görmeme sebep olan o maçtan. Öyle futbol meraklısı bir insan değilim, maç izlemeyi sadece sıcak evimde televizyon karşısında, elimde kumanda, ayağımda eşofmanlarım olduğu sürece izlemeyi severim. Bir de maç izlerken “Aaa Michael Owen, aaa Torres öhöm öhöm” şeklinde triplere girerim, ama hepsinin adını da, hangi takımda oynadığını da bilirim Allah için!! O yüzden arkadaşlarım hadi maça gidelim deyince hayır demedim tahmin edersiniz ki! Yoldayken “Acaba kaç gol yer Beşiktaş” diye düşünüyordum ne yalan söyleyeyim, aman Beşiktaş taraftarları alınmasın! Manchester United kendi stadyumunda yıllardır yenilmeyen bir takım olduğu için insan ister istemez düşünüyor. Bir de tabi “yenilsek acaba bir olay çıkar mı?! Yensek Manchester taraftarları bize dalar mı?!...” vs vs gibi pek çok soru aklımı kurcalıyordu. Maç süresince elbette ki bir takım gerginlikler yaşandı. Zaten bir avuç taraftarız bir de bunun üstüne güvenliğin sürekli bizi susturma çabasında olması, ayağa kalkanları oturtmaya çalışması, atkılarını sallayanlara bile sert bir üslupla atkılarının indirilmesini istemesi pek hoş değildi. Ama Türk taraftarı her yerde Türklüğünü gösterdi, güvenliğin oturttuğu insanlara yönelik değişik (!) tezahüratlarla onları da ayağa kaldırmasını bildi! Karşı tarafta Manchester tribünleri sakin, oturan insanlarla doluyken tüm stad bangır bangır Türk sesleriyle yankılanıyordu! Maçı Manchester tarafından izleyen arkadaşım maç sonrası yanıma gelip, sadece sizin sesiniz duyuluyordu demesiyle de kanıtlanmış oldu. Sonuç: Harika bir maç, mükemmel bir stadyumda, ateşli Beşiktaş taraftarlarıyla zıplaya zıplaya, güle oynaya izlendi. 1-0’lık skorla Manchester United’ı evinde ezen Beşiktaş, benim hayatımda gittiğim ilk maçı unutulmaz kıldı, Manchester’lı taraftarlara da kuzu kuzu evlerine dönmek düştü!

AVM'lerde vakit öldürenler

2009-12-18T14:00:00.001+02:00

Haftasonu geliyor, herkes cuma akşamını iple çekiyor. Kimi arkadaşlarıyla buluşmak, kimi de dinlenmek için, kimi ise haftaiçi halledemedikleri işlerini halletmek için. Bir başka kesim ise kendilerini alışveriş merkezlerine atmak için bekliyor bu günleri. Peki ne için? Alışveriş yapmak için mi? Hayır. Yemek yemek için mi? Hayır. Sinemaya gitmek için mi? Hayır. Uzatmadan cevabı vereyim: Vakit öldürmek için.
Tamamen kapalı bir alışveriş merkezine (sinema dışında) en son geçen sene gittiğimi söylersem sanırım AVM'lerden ne kadar hoşlandığımı anlarsınız. Bütün hacmi dolduran o yapay hava, sinir bozucu müzikler, kötü aydınlatma. Başınızın ağrıması bir tesadüf değil yani. Peki "modern çağın tapınakları"na bu ilgi neden? Olasılıkları sıralayalım:
- Alışveriş yapacaksınız. Ayrı ayrı birkaç mağazaya birden uğramanız gerekiyor. Hepsinin bir arada olması ise zaman açısından bir avantaj.
- Sinemaya gideceksiniz. Eee, günümüzde en iyi sinema salonları genel olarak AVM'lerinin içinde ne de olsa. - Arkadaşlarınızla yemek yiyeceksiniz ancak her kafadan bir başka ses çıkıyor. AVM'de yemeye karar veriyorsunuz.
- Boş vaktiniz var, ailecek "hava almak" istiyorsunuz. Kendinizi AVM'lerin uğultulukoridorlarına atıyorsunuz. Vitrin bakmak için.

İşte, bu son seçeneği seçenleri anlayamıyorum. Hava kötüyse neyse de, nispeten iyi bir havada AVM'lerde boş boş dolaşan çiftlere, ailelere ve arkadaş gruplarına boş boş bakıyorum ancak. Sen bütün hafta çalış, doğru düzgün uyuma, haftasonunu iple çek, sonra da cumartesi gelince gezmek için AVM'ye git. Yok böyle bir mantık. Sahilde yürü, Cadde'ye çık, ne bileyim hava soğuksa komşuna git, mekan değişikliği olsun diye. AVM'ye neden hapsediyorsun kendini? Tabii, şimdi "nerden biliyorsun böyle olduğunu" diyenler çıkabilir okuyucular arasından. Bu yazıda sadece gözlemlediklerim ve kendi fikirlerim olduğunu da belirteyim.

Sonuç olarak, benim boş vaktim olsa onu AVM'lerde cirit atarak değil, evimde oturarak TV seyrederek öldürmeyi tercih ederim. En azından havam temiz olur!

Not: Yazıda bahsi geçen AVM'ler Akmerkez, Profilo, Capitol, Nautilus gibi tamamen kapalı ve içinde bir çok mağazayı bir arada bulunduran yapılardır. Her sokağın köşesinde açılan 3 ürün satıp adının sonuna AVM koyunca milleti kandırdığını zanneden dükkanlarla alakası yoktur!

Kurufasulye Fasuli'de yenir...

2009-12-18T09:00:00.000+02:00

Uzun zamandır yemek yazıları yazmıyordum. İlk yazılarımızda arka arkaya bir kaç güzel restoran tavsiye edince adımız gurmeye çıktı, dolayısıyla yemek yazılarımıza biraz ara vermiştik ama bu kadarlık ara yeter, soğuk kış günlerinin geldiği şu sıralarda güzel bir kurufasulye - pilav keyfi yapmak için şimdi doğruca "Fasuli'ye" gidiyoruz.

Mekânın adı olan Fasuli kelimesi, Karadenizliler'in konuşmalarında kelimelerin sonlarına -i harfini koymasından esinlenerek, fasulye kelimesinden türetilmiş. Fasuli'de Karadeniz yemeklerinden mıhlama, karalahana dolması, çoban kavurma, laz böreği tatlısı gibi örneklerin yanında, ızgara tavuk - et çeşitleri ve taze fasulye, enginar, kereviz, yaprak sarma gibi zeytinyağlılar da menüde mevcut durumda.

Ama Fasuli'ye gitmişken, yemeniz için tavsiyemiz tabiki de kurufasulye - pilav. İstanbul'daki en güzel kurufasulyenin nerede olduğu konusunda çoğu kişinin hemfikir olduğu bir yere gitmişken başka birşey yemek olmaz. Peki herkesin fikir birliğine vardığı bu lezzetin sırrı nerede, bu tat nereden geliyor ?

Öncelikle Fasuli'deki kurufasulye herkesin bildiği fasulye değilmiş. Buradaki fasulyeler Doğu Karadeniz bölgesinde yetişen ve özenle seçilen şeker fasulyeleri. Öncelikli fark buradan kaynaklanıyor. 2. fark, hayatını milli yemeğimiz olan kurufasulye'yi dünyaya tanıtmayı kendine amaç edinen Akif Usta'nın özel sosunda gizli. Yemeklerdeki lezzeti genelde insanlar tereyağının bol kullanılmasına bağlar. Buradaki kurufasulyede de tereyağ kullanılıyor ama kesinlikle zannedildiği kadar çok değil. Yemeği yediğinizde gelen tat Fasuli'deki Akif Usta'nın özel sosudur. Tabi kurufasulyenin pişirilirken özel bakır tencereler içerisinde fırına verilmesinin de bu lezzette payı var.

Fasuli'nin yeri, hepimizin kolaylıkla bulabileceği Tophane'de. Meşhur nargilecilerin sonunda, araçların park ettiği otoparkın karşısında 2 katlı bir mekân. Burası merkez şubesi, Fasuli zaman içerisinde artan şöhretinin ardından Çapa, Cerrahpaşa, Sirkeci ve İkitelli'de 4 şube daha açmış.
Mekânın daimi müşterileri arasında spor, sanat, siyaset, gazete - televizyon camiasından birbirinden ünlü isimler var. Başbakan'dan, ana muhalefet liderine, Fatih Terim'den, Mustafa Denizli'ye, Cem Yılmaz'dan, Mehmet Ali Erbil'e, Uğur Dündar'dan, Zekeriya Beyaz'a 100 lerce ünlünün resimleri duvarları süslüyor.

İçeriye girdiğinizde temiz bir esnaf lokantası havası veren Fasuli, uzun zamandır bu tarzını bozmadı. Kurufasulye - pilavı da zaten lüks dekore edilmiş bir restoran da yemek olmaz. Peki bu kadar ünlünün resimlerinin duvarları süslediği Fasuli'de fiyatlar nasıl ?
Çorba 3 ytl, etli kurufasulye 7 ytl, pilav 4.5 ytl, salatalar 4 ytl, tatlılar 5 ytl. Bir de önemli not içecek olarak suyunuzu ücretsiz olarak boşaldıkça bardaklarınıza dolduruyorlar. Ufak olsa da benim için önemli bir ayrıntı. Ayrıca yine yemeklerin yanında ücretsiz ikramları olan turşu tabağı da, kurufasulye - pilavın yanında çok iyi gidiyor. Fasuli'den ortalama 15-20 ytl'ye karnınızı keyifle ve lezzetle doyurarak kalkabilirsiniz.

Tam bir protein ve lif deposu olan kurufasulye, Potasyum, Demir ve diğer B vitaminleri açısından da oldukça zengin bir gıda. Kemik yapısını güçlendirip, sinirleri kuvvetlendiriyor. Kandaki kolestrol seviyesini düşürerek, çeşitli kalp hasıtlığı, diyabet ve felç riskini azaltıyor. Beden ve zihin yorgunluğunu giderip, pankreasın gerektiği gibi çalışmasına yardımcı olur. Daha birçok faydası olan kurufasulyenin, bir de olumsuz yanı var, o da çok gaz yapması ve bağırsaklarınızı biraz hızlı çalıştırması, e ne diyelim, eve kadar biraz tutacaksınız :)

Medovnik-Ballı Kek

2009-12-17T14:00:00.002+02:00

Sanırım Prag'ta özleyeceğim tek yiyecek bu olacak dediğim,her gün yemek için sayıkladığım,her gördüğümde vitrine sarıldığım,ve neden bukadar çok sevdiğimi bilmediğim,diğer keklerden ne farkı var diye kendi kendime sorduğum kek-pasta, Medovnik.
İlk Prag'a geldiğim zaman Çek bir arkadaşımın tavsiyesi üzerine tanıştım bu harika kekle.Tam olarak ne olduğunu bilmeyerek yedim,yakın bir zamana kadar da içinde neler olduğu hakkında bir fikrim yoktu,ama severek yiyordum=) Tarifini öğrenmek amacıyla internette araştırdığımda içeriğinin bizim keklerimizden çokta farklı olmadığını ancak yapımının ve içindeki bir iki maddenin farklı olduğunu öğrendim.Orijinal medovnik keki Çek cumhuriyetinde 1997 yılında üretilmeye başlamış.'Med' Çekçe de bal anlamına gelmektedir.Medovnik ilk olarak Marianna Chibovskij adlı bir Rus kadının elinden çıkmış.Çek cumhuriyetine gelen bu Rus kadın bir arkadaşının doğum günü için bu kekten yapmış.Ve arkadaşı çok beğenerek kendi restoranında satmaya başlamış.Fakat başlarda insanlar rağbet göstermemiş görüntüsünden ötürü.Çünkü üzerinde herhangi bir süsü veya çikolatası olmadığı için insanlar almak istemiyorlamış.Bu sebeple,ilk başlarda bedavaya insanlara tattırmaya başlamışlar ve ancak 3 yıl sonrasında hakettiği ilgiyi görmeye başlamış.Ve böylece Çek cumhuriyetinde oldukça sevilerek yenen bir kek haline gelmiş.
Ayrıca kekin sadece tatlı olmaktan ziyade,sağlığa çok faydalı olduğu ve hastalıklardan da koruduğu söyleniyor.Ayrıca,keki en fazla 6 derece ısıda sakladığımız zaman 20 gün,dondurucuda sakladığımız zaman ise 1 sene tazeliğini koruyabiliyormuş. Uzun ömürlü olması gerçekten güzel,tadı çok hafif olduğu için hergün yense dahi bıkılmayacaktır.Çok tatlı olmayan ve keklere düşkün olanlara kesinlikle öneririm.Tarifine internetten ulaşmak mümkün,ama asıl Prag'a yolunuz düştüğünde burada yemenizi tavsiye ederim.Herşey gibi o da yerinde güzeldir eminimki.Keki burada bir çok restorantta veya cafelerde bulmak mümkün,ancak heryerde orijinali gibi olmuyor.Bu yüzden ilk denediğiniz yer çok önemli,taze ve orijinal medovnik olmalı ki o mükemmel lezzetini alabilesiniz.

Asker Uğurlama Rezaleti

2009-12-17T09:00:00.004+02:00

Malum 12 Aralık itibariyle askerlikte yeni dönem adayları, ufak ufak kışlalarının yolunu tutmaya başladılar. Başladılar başlamasına da 3-12 Aralık haftasını da rezil ettiler uğurlama törenleriyle.
Cuma-Cumartesi geceleri genç kuşağın araba ile pati çekme ve kapışma arenası olmasına karşın,Caddebostan sahilyolu haftaiçi gece saatlerinde tenhadır. Arkadaşlarımla bir yemekten yorgun argın evime dönüyordum ki, öncelikle Göztepe ışıklarda bir konvoyla yolu kornalar eşliğinde tıkayan bir grup apaçi ile karşılaştım.Ellerinde Türkiye bayraklarıyla, sanki arkadaşları bir çatışmadan dönüyormuşcasına anlamsız bir coşku içerisindeydiler. Küfür ede ede sıyrıldım aralarından usta manevralarla. Azıcık daha yol katetme şansı buldum ki bir başka grup bu sefer Caddebostan barlar sokağı civarında arabalarını yola paralel bir şekilde durdurmuş bir biçimde gene kendi tınılarıyla arkadaşlarını yolcu ediyorlardı. Diyeceksiniz "ne var bunda, ilk defa mı görüyorsun böyle bir olay?" . Elbette hayır, fakat artık yeter, bize ne kardeşim arkadaşınız askere gidiyorsa. Benim vaktimden çalmaya, bana rahatsızlık vermeye ne hakkınız var. Gidin asker adayı arkadasınızla birlikte yemek yiyin, sohbet edin, ne bileyim bir şekilde vakit geçirin. Bir şekilde egosunu mu tatmin ediyorsunuz vatani görev öncesi, ya da bir motivasyon şekli midir bu törensel tantana?Askere gitmek böyle coskuyla kutlanması gereken bir olay mıdır yani? Mütevazi bir şekilde gider, vatani görevini yaparsın. Bu şaşa, bu kabalık neden o halde?
Birliğe ihtiyacımız olan bu dönemlerde, zamanın teğmeni bir birey olarak irite oluyorum bu şımarık, bayağı tavırlardan. Arkadaşları daha kaba, daha rahatsız edici olan adayların askerlikleri daha rahat geçiyor olsa gerek bu zavallıların hastalıklı düşünce yapısına göre. Gerçi neyi kutlamayı bilebildik ki askerlerimizi de efendice, huzur kaçırmadan uğurlayabilelim. Maç sevinçlerinde balkondaki çocukları mıhlayan, yılbaşı kutlamalarında Taksim meydanına çıkan yabancı turistleri taciz eden, GS-Leeds maçı sonrası 2 İngilizi de öldüren biz değilmiydik ki:P
Herkese iyi günler...

Yumurtayı Nasıl Seversiniz?

2009-12-16T15:00:00.002+02:00

Julia Roberts ve Richard Gere'in başrollerini paylaştıkları "Runaway Bride" (Kaçak Gelin) isimli, çok uzun yıllar önce seyrettiğim filmde aklımda kalan bir replik var: "O zaman söyle, yumurtayı nasıl seversin?". Birebir kelimeler bunlar olmayabilir belki ama varılmak istenen hedef buydu. Richard abimiz kızın sevgilileri ile konuşurken, hepsi kızın sevdiği yumurtayı(omleti neyse...) farklı tarif ediyordu.

Filme dair başka bir görüntü yokken zihnimde, bunu önemli kılan neydi? Yaptığı çağrışım pek tabii ki.

Kendimizden önce başkalarını düşünmemiz gereken ya da öyle olduğunu hissettiğimiz durumlar vardır hayatımızda. Onlar gerçekten de önemlidir. Zaten öyle olması da gerekir, herkes de böyle olmasını bekler. Bazen de karşımızdaki insanları kendimizden vazgeçercesine sevdiğimiz anlar olur. Biz istiyoruz diye değilde sevdiğimiz kişi istediği için listenin başına koyduğumuz önceliklerimiz... Mutluluğun yolunun yanımızdakini mutlu etmek olduğunu düşündüğümüz zamanlar... Hep verdiğini ama karşılığında hak ettiğini alamadığını düşünmek...

O yüzden bu soru önemli. Bazen durup düşünmek, "Ben ne istiyorum? Gerçekte istediğim bu mu demek?" önemli. Kendine vakit ayırıp, zaman zaman iç sesini dinlemek önemli. Hayatının merkezine başkalarını değil kendini koymak, etrafındakilerle sende olanı paylaşmak önemli.

Ben haşlanmış yumurta asla yemem. Az yağlı, bol beyaz peynirli, yeşil zeytinle zenginleştirilmiş, üzerine kırmızı pul biber serpilmiş omlete bayılırım.

Şimdi sıra sizde. Yumurtayı nasıl seversiniz?

Konya'dan Beklemediğim Bir Rum Yerleşkesi; Sille

2009-12-15T13:30:00.004+02:00

Konya'yı nasıl bilirsiniz? Daha çok Mevlana ve türbesi, Selçuklu mimarisi, medreseleri ve etli ekmeğiyle mi, deprem kuşağından en az etkilenme durumu ve yüz ölçümü bakımından da en büyük şehrimiz olmasıyla mı.
Yoksa, içkinin kamu alanlarında en çok yasak olup da en fazla tüketildiği şehir olmasıyla mı? Evet Konya dendiğinde bellekte kıpraşan bilgiler bunlardı benim için, ta ki geçen haftasonuna kadar, geçen haftasonu katıldığım bir gezi sürecinde Konya'yı aklımda betimleyen bu tasvirler silindi ve yerlerini Konya'dan beklemediğim, eski bir Rum yerleşkesini aldı : Sille.

Sille, Konya'ya 8 km. uzakta; Konya dendiğinde hiç de akla gelmeyecek bir yerleşke. Gitmeden önce bilimum arkeolojik parça, toprak, çanak çömlek göreceğimi düşünerek, beklenti düzeyimi oldukça düşürdüm ve otobüse bindim. Genelde beklentileri düşürmek, düşürmeyi becerebilmek her koşulda mutlu olmak için iyi potansiyel sağlar. Sonuçta otobüsümüz Sille'ye girdiği anda ben de beklentimin üstünde bir atmosferle karşılaştım. Ve bingo! Mutlu oldum bile...

Kısaca Sille'nin Roma Kudüs yolu üzerinde yer alan ve döneminde dini bir merkez görevi gören, 6000 senelik bir yerleşke olduğunu belirteyim. Giriş yolu üzerinde; solunuzda kalacak olan oldukça geniş bir mezarlıkla ve eski tip bir Roma hamamıyla Sille'ye giriyorsunuz, buradan aslında eskiden oldukça yoğun nüfusa sahip olduğunu çıkarmış olsak da, etrafta kimseciklerin olmaması, sadece küçük çocukların 'abla şurdan, abi burdan' diye peşimize takılmasından bu yerleşkenin eskisi kadar rabette olmadığını anlamak zor olmadı. Bu çocuklar nerede okuyordu, o da ancak dönüş yolunda aklıma giren bir soru olarak kaldı.

Oldukça eski bir Hristiyan ve Rum yerleşkesi olan Sille'de tabiki de her gezinin klasik tüketim eyleminde gerçekleştirdiğimiz üzere önce mideyi memnun etmek gerekti. Çok da seçenek yok. 2003'te restore edilmiş Sille Konak haricinde zaten başka bir gıda tüketim noktası da yok. Sille'deki bu lokanta, kesinlikle hem otantik hem de görülmeye, içinde oturmaya değer oldukça sevimli bir yığma yapı. Alt katın daha loş ve hafif kasvetli atmosferi yanı sıra üst katta da bir o kadar tezat, aydınlık ve eski dönemleri yansıtan bir mekanlar bütünüyle karşılıyoruz ve her köşede fotoğraf çekme girişiminde bulunarak, alt katta bizi bekleyen Türk kahvelerini de bir güzel soğutuyoruz.

Tabi o kadar atmosferin içindeyken, günümüzün yer döşemeleriyle karşılaştığınız anda otantik duygu muygu kalmıyor; çağdaş yaşama dair melodiler 'Koçtaş'a gidiyorum, evimi çok seviyorum' sözleriyle birleşiyor ve restorasyona da restoratöre de, memleketin gidişatına ve yapılan usulsüzlüklere de bir dolu laf saydırıyorsunuz; bu da masada yeni bir muhabbet açılmasına vesile oluyor. Türk olmanın böyle bir özelliği var işte; yapılan tüm hatalı işler, ya rakı masasında ya da çay saatinde sofraya muhabbet olarak katkı sağlıyor :)

Çıkıyoruz bu sevimli yerden, tepeye doğru bir rota çiziyoruz. Dar ama boş sokaklar, ahı gitmiş vahı kalmış; içi dışına, kirişi sokağa fırlamış evler, kurumuş bir dere ve bomboş bir baraj, 'burda otobüs mü var' diye sorgulatan, biraz emanet duran ama yine de hepimizin sevimli bulduğu bir otobüs durağı ile birlikte onun karşısında kalan, yine bir restorasyon çalışması sebebiyle de içine giremediğimiz Aya Eleni kilisesiyle birlikte yürüyüşü hedefe vardırıyoruz.

Tepeye ulaştığımızda biraz tereddütle de olsa mağaralara girmeye karar veriyoruz; şansa mezarlıkların olduğu mağarayı bulmak da artık neye alametse...=) Bizim gibi 2-3 turistle daha karşılaşıyoruz. Annemin 'şimdi cesetler nerde, duruyorlar mı?' sorusunun üzerine diğer turistlerden birinin attığı lafla, anlamsız bir diyalog başlıyor: (aşağıdaki resimde bulunan adam, diyalogdaki 'T'kişisinin ta kendisidir.)

Turist- Cesetler biziz

Annem- !?)=)

T- Biz her sabah yerimizden kalkıyoruz, ziyaretçileri karşılıyoruz; her gece de bu mezarlara giriyoruz

A- !?)( =) haha

T- Kusura bakmayın bu hafta traş olamadım

A- O zaman haftaya yine gelicem, o zamana kadar olmuş olursunuz.

Herhalde bir nekropolde yapılacak en gereksiz diyalog budur. Bu kısa, mezar üstü sohbetten sonra dönüyoruz otobüse. Hava da soğumuş zaten.

Ve Sille'nin buruk, yalnız havasıyla dönüş yoluna koyuluyoruz.

Evet...

Benim beklentilerimin üstünde bir yerle karşılaştığıma bakmayın; ben gerçek anlamda bir arkeolojik

alanda, taşı toprağı seyredeceğimizi düşündüğümden, karşılaştığım sonuç beni oldukça memnun etti.(bir restorasyon öğrencisi olarak arkeolojik alanlardan hoşlanmayı isterdim ama olmayınca olmuyor...)sadece Silleyi görmek için elbette Konya'ya gidilmez ama gitmişken de, varsa gezi rotanız, Silleyi ,bu sevimli ve Konya'nın genel havasından farklı yerleşkeyi öncelikli sıranıza almanızı tavsiye ederim. Özellikle gün batımında, nekropollerin bulunduğu tepelere vuran güneş ile renk cümbüşünü ve dar sokaklardaki eski Rum evlerinin dramatik halini fotoğraflamak, gezi ruhunuzun fotoğraf makinenizle buluştuğu bir tatmin noktası olacaktır. (tabii sıkı objektifli bir makinanız varsa!)

FITNESS: BAZI BİLGİLER VE "TRICK"LER

2009-12-15T09:00:00.003+02:00

Bu yazıda ve her hafta bir yazıda fitness yolculuğunuzda size faydası olabilecek bilgileri, trickleri paylaşacağız.

1. Ayakta yapılan egzersizlerde dizlerinizi hafif kırın.
Ayakta dambıllarla yaptığınız hareketlerde dizlerinizi hafif kırmanız, hareketi momentumla yapmanızı engeller, egzersizin yükünü kaslarınız çeker. Bu şekilde kaslarınız daha çok iş yapar, kazanımlarınız daha çok olur, hedeflerinize daha çabuk ulaşırsınız. Dizleri hafif kırmanın hareketi zorlaştırdığını göreceksiniz. Unutmayın fitnessta kolay olan sizin için “kötü”dür. Önemli olan, halter sporundan farklı olarak, bir işin yapılması, ya da bir ağırlığın A noktasından B noktasına götürülmesi değildir. Önemli olan, işin kaslarınız tarafından yapılmasıdır, ağırlığın A noktasından B noktasına götürülmesi ( Full Range of Motion) değildir, ağırlığın kasların momentumsuz, dinlenmeden, “etkili” çalıştığı aralıkta hareket etmesidir ( Effective Range of Motion).

2. Ayakta ya da otururken yaptığınız hareketlerde ayaklarınızı ve ellerinizi sabitleyin.
İster oturarak ister ayakta olun, bir egzersize başlamadan önce ayaklarınızla rahat ve sağlam bir stenste durun. Rahat ve sağlam bir stensin özellikleri, ayaktayken ayak aralığınızın omuz genişliğinde ya da biraz daha geniş olması, dizlerinizin hafif kırık olması, ve hareket boyunca ayak aralığınızı değiştirmemenizdir. Ellerinizin aralığı da bir egzersiz esnasında demir barın, ya da bir makine aparatının üstünde gezinmemelidir. Ayak ve el aralığınızı milimlerle milisaniyelerde bile değiştirmeniz, gücünüzün azalmasına neden olacaktır.

3. Daha rahat nefes alabilmek için kulaklık takmayın.
Hepimizin spor yaparken dinlemek istediği, bizi motive eden şarkıları vardır. Bazı spor salonlarının ve gymlerin çaldığı müzikler bizim zevkimize hitap etmeyebilir. Ama kulaklıklar nefes alıp vermemizi zorlaştırır, özellikle yüksek sesle dinlemeyi seviyorsanız nefes alıp vermeniz daha da zorlaşır. Setler arası daha iyi recuperation ( vücudun kendini toparlaması) için belli bir zaman gerekir, yüksek sesle çalan müzik nefes alımını zorlaştırırken, fazla motivasyonla sete çok erken girmenize neden olabilir. Setler arası ideal dinlenme süresi 1 – 2 dakikadır, daha az dinlenme kasların kendini toparlayamamasına, kaslarınızda katabolizma yaşanmasına (yıkım) ve kas kaybetmenize, vücudunuzun su toplamasına, ve genel görünümünüzün daha “yumuşak” durmasına neden olur. Çalınan müzik enerjinizden çalıyorsa bunu salon sahibiyle ya da fitness hocanızla paylaşın. Probleminizi güzel bir şekilde ifade ederseniz, karşınızdaki de çok inatçı biri değilse orda olduğunuz saatlerde size anlayış gösterecektir.

4. Gece uykunuzu almaya çalışın.
Fitness spor yapmak, beslenmek, dinlenmek döngüsüdür. Ağırlık çalışmanızı, yağ yakımı için kardiyovasküler egzersizinizi yaparsınız, kilo verme ya da kilo alma amacınıza göre tasarladığınız diyete sadık kalmaya çalışırsınız.

Ağırlık çalıştığınızda aslında kaslarınızı yıkmış olursunuz, ama bu aynı zamanda gelişmeleri için bir aktivasyondur. Vücudunuz 1-2 antrenman sonrasında ağırlığın verdiği yıkıma karşı kendini hazırlamayı öğrenir. Aldığınız besinleri dinlenmeniz ( en önemlisi uykunuz) ile birleştirir, spor salonundaki bir sonraki mücadeleye kendini hazırlar. Kaslarınız güçlenir, çok ufak da olsa hacim kazanır. Uykunuzu hiç almazsanız, vücut katabolizmada kalır, güç ve hacim kaybetmeye başlarsınız. Daha asabi, hassas olursunuz, kendinizi iyi ya da enerjik hissetmeniz söz konusu olamaz. Uyku esnasında (gün içinde gerekli adımları yaptığınızı varsayarsak) yağ yakarsınız, su kaybedersiniz, sinir sisteminiz ve vücudunuz dinlenir, yaralarını sarar. Uykunun ideal süresi 8 – 9 saattir, ama çağımızın zamana karşı yarışan hayat tarzında bu kadar uyku her zaman mümkün değildir. 7 saat uyku iyi bir uyku sayılır, 6.5 saatle idare edersiniz, 6 saat uykuda yukarda anlattığımız problemler söz konusu olmaya başlar, 6 saatin altında problem daha büyük ve etkili olur.

5. Spor sırasında sevdiğiniz ve içinde rahat ettiğiniz kıyafetleri tercih edin, arada kendinizi şımartın.
Televizyonda reklamları dönen terleten eşofmanlardan kaçının. Kendinizi iyi hissettiğiniz, yakıştırdığınız kıyafetlerle fitness yapın. Spor salonlarının her yeri aynalarla kaplıdır, aynadaki yansımanızdan rahatsız olmanız, programınızı tamamlamadan orayı erken terk etmenize neden olabilir. Fazla terleten, bedeninize göre dar kıyafetler de sizi rahatsız edeceğinden, programınızı kısa kesmenize neden olabilir. Herkesin yapamayacağı bir spor ve beslenme programına istikrarlı bir şekilde devam ettiğiniz için zaman zaman kendinizi şımartın. Vücudunuzdaki değişikliklerle birlikte sevdiğiniz markaların fitness aparelleri ( kıyafetleri) nden satın alın. Daha önce kendinize güvenemeyip giyemediğiniz kıyafetlerde iyi gözükmeniz ve bunu çevrenizden de duymanız, motivasyonunuzu başka hiçbir şeyin arttıramayacağı kadar arttıracaktır.

6. En önemli unsur : İstikrar
4. maddede fitnessın spor, beslenme ve dinlenme döngüsü olduğunu belirtmiştik. Beslenmenize dikkat ediyor olabilirsiniz, programınızı eksiksiz yapıyor olabilirsiniz, koşu bandının üstünde uzun sıkıcı yürüyüşler yapıyor olabilirsiniz, fitness hocalarından duyduklarınızdan, Biz Bize Benzeriz’de okuduklarınızdan faydalanıyor olabilirsiniz, ama istikrarlı değilseniz, elinize kısa vadeli küçük kazanımlardan başka bir şey geçmez. 6 ay ya da 1 yıl sonra kendinize baktığınızda olmayı planladığınız yerin çok uzağında kaldığınızı görürsünüz. Çok değerli emeğinizin, zamanınızın, ve paranızın boşa gitmemesi için, hedeflerinize ulaşmanız için fitness döngüsünde istikrarlı olmanız şarttır. Yediklerinize dikkat etmeniz, sporunuzu, kardiyonuzu aksatmamanınız, gece 2 lere kadar internette ya da televizyon başında oturmamanız gerekir

Hepimiz insanız, birer makine ya da bilgisayar değiliz. Arada ufak kaçamaklar olmalıdır, canımız bir yemeği çok çektiğinde onu yememiz bizi mutlu eder. Haftasonları 1 – 2 gece, belki sabaha kadar eğlenmek de mutlu eder. Kaçamaklar, kendimizi bir kapana kısılmış gibi hissetmemize engel olur. Ama bir yanda da fitness hedefleriniz de duruyor. Başarı için spor, beslenme, dinlenme döngüsünü ertesi gün, ondan sonraki gün ve daha sonraki gün de yapmanız gerekiyor. Burada önemli kelime “ölçü”’dür ( moderation). Hedefimize göre, vücudumuza metabolizmamıza göre, herkesin uzun vadeli hedeflerinden sapmadan yapabileceği kaçamak miktarı farklıdır. Kişi kendi ölçülerinin sınırlarının farkında olduğu, sınırlarına dikkat ettiği sürece küçük kaçamaklardan korkmamalıdır. Her ne kadar disiplin ve kurallar şartsa da dünyaya bir kere geliyoruz ve bir daha 14 Aralık 2009 olmayacak.

Bu yazıda fitness yolculuğunuzda yol çantanızda bulunması gereken bilgilerden ve tricklerden çok küçük bir bölüm paylaştık. Her hafta Biz Bize Benzeriz'de bu tip bir yazı olacak. Herkese bol sporlu, keyifli günler dilerim…

Son söz : Bir listebaşı şarkı sizi Frank Sinatra yapmaz.

Cambridge

2009-12-14T15:00:00.001+02:00

Blogdaki ilk yazımda, arkadaşlarımla Oxford’a yaptığımız günübirlik geziden bahsetmiştim. Eh Oxford’dan bahsetmişken Cambridge’i es geçmek haksızlık olur tabi. İşte size benim gözümden Cambridge...

Londra’nın merkezinden kalkan trenlerle Cambridge’e bir saatten kısa bir sürede ulaşmak mümkün. İstanbul’da hergün trafikte saatler geçirmeye alışkın bünyelerimize bu yolculuk ilaç gibi geliyor ve atıyoruz kendimizi Cambridge sokaklarına... Oxford için gözlemlediğim birçok şey Cambridge için de geçerli. Yine bir şehir için küçük ama bir kampüs için büyük sayılabilecek bir alana yayılmış şirin bir üniversite şehri, bisikletleriyle seyir halinde olan Cambridge öğrencileri, çok çok güzel tarihi kolej binaları ve yemyeşil parklar, bahçeler...

Ama bunların dışında, Cambridge’de yapılabilecek en eğlenceli turistik aktivitelerden biri de şehrin ve üniversitenin adını aldığı Cam nehrinde punting yapmak. Yani nehirde altı düz bir sandalı sırıkla sürmek (seslisözlüğün yalancısıyım). Punting’i bir rehber eşliğinde yapabileceğiniz gibi, kendi sandalınızı kendiniz de sürebiliyorsunuz. Ancak göründüğü kadar kolay değil bu punting olayı. Sırıkla koca sandala hakim olmayı öğrendikten sonra, bir de güçlü kollara ihtiyacınız olacak. Biz nehre düşüp ıslanmayı göze alamadığımız için, rehber eşliğinde punting yapmayı tercih ettik. İyi de oldu, bir yandan nehir kenarına konumlanmış King’s College Chapel, Trinity College gibi güzellikleri seyredalarken, bir yandan da bazen eğlenceli bazen bilgilendirici hikayeler dinledik. Prens Charles Trinity College’da okurken kendisini korumak için yine aynı kolejde eğitim almaya başlayan bodyguardının kendisinden daha yüksek dereceyle mezun olduğunu öğrendik. Isaac Newton’un tahtadan oluşan ve ne çivi ne de vida kullanılmadan dizayn edilen köprüsünü, resterasyonu sırasında köprüyü nasıl bir araya getireceklerini bilemeyen akademisyenler yüzünden çivili haliyle gördük. Bir köprü inşa etmekle görevlendirilen mimarın parasını alamadığı için köprünün üzerinde dekoratif amaçlı duran kürelerden birinin çeyreğini tamamlamamasının onurlu bir davranış mı yoksa gereksiz bir trip mi olduğunu tartıştık. Bazen de, “bakın bu köprü kuş kanadından esinlenilmiş” veya “bu bina çatısıyla gökyüzünü, camlarıyla ormanı temsil ediyor” dediklerinde; “yok canım ne alakası var” tepkileri verdik.

Uzun lafın kısası Cambridge’de güzel bir gün geçirdik. “Peki sen ne diyorsun: Oxford mu Cambridge mi?” diye sorarsanız, belki her türlü sulu aktiviteyi sevmemden, belki seyahat ettiğimiz gün havanın günlük güneşlik olmasından, belki de sadece daha güzel olmasından benim gönlüm Cambridge’dan yana...

BMW Gina Light Visionary- Geleceğin Otomobili..mi?

2009-12-14T09:00:00.001+02:00

Arabalardan hiç anlamam, zaten kullanmayı da pek beceremem. Güzel arabalara karşı bir hayranlık beslemediğim gibi motorlarının beş kat daha güçlü olması veya jantlarının altın kaplama olması benim için bir kriter değildir. Babaanne mantığıyla "amaan, ayağını yerden kessin yeter" diyenlerdenim. Bu yüzden bir arkadaşımın videosunu gösterdiği BMW Gina prototipinin beni ve benim gibileri bile etkilemesi otomobilin gerçekten ilgi çekici olduğunun bir kanıtı.

Arabaya ait bir imajı gördüğüm anda aklıma direkt çocukken izlediğim bilimkurgu fimleri gelmişti. Kanat gibi duran açık kapılar, arabaya bir "uçtu uçacak" izlenimi veriyor. İskelet üzerine gerdirilmiş kumaş, deri gibi sarıyor iskeletini, araba değil organizma sanki. Kumaş derken, bildiğimiz kumaş değil tabii ki, oldukça elastik bir malzeme, çeşitli deformasyonlara karşı ciddi töleransı var. Kumaş, birkaç yarık dışında yekpare, motor kapağı yok, tampon yok, yan paneller yok. Kapıyı kumaşı kırıştırarak açıyorsunuz, motor kapağı ortadan aralanarak açılıyor, tamponlar istediğiniz zaman çıkıyor. Koltuklar kullanıcıya göre kendini ayarlıyor, benzin mi alacaksınız, benzin kapağı beliriyor. Farlar uykudan uyanan gözkapaklarına benzer şekilde beliriyor ve başta belirttiğim organizma izlenimini kuvvetlendiriyor.

Bu kadar etkileyici bir görünüme sahip olmasının ve otomobil gibi mekanik bir tasarımı organik bir yapıya büründürmesinin çığır açıcılığının dışında Gina'nın aynı düzeyde teknolojik olarak getirdiği bir yenilikten bahsedemiyoruz. Tasarımın en büyük eleştirilerinden biri de bu aslında. Petrol rezervlerinin tükendiği, enerji dönüşümü üzerine sayısız çalışmanın yapıldığı günümüzde "geleceğin otomobili" olarak lanse edilen bir tasarımın benzinle çalışması hayal kırıklığı. Madem zaten Gina bir prototip ürünü ve seri üretime geçilmeyecek, gönül isterdi ki hidrojenle veya suyla çalışsın!
Prototip olduğunu gözardı edersek, bir de tabii böyle bir arabanın ülkemiz sokaklarında kullanıldığını düşünmek bile komik. Size Fenerbahçeli olduğunuz için gıcık olan Beşiktaşlı komşunuz anahtarı kapıp boydan boya çizmek yerine tek bir bıçak darbesiyle birtanecik arabanızı mahvedecek! Gerçi nanoteknolojiden yararlanılarak üretilen bu arabanın belli hasarlara karşı onarım töleransı var (evet, kendi kendini onarıyor, deri gibi) ama bunun eşiği çok olmasa gerek.

Daha neler göreceğiz, bunun sınırı nedir anlamam ama 20. y.y bilimkurgu filmlerinde görüp "olur mu canım, daha neler" dediğimiz birçok şeyin (görüntülü konuşma, klonlanma hatta belki ışınlanma) gerçekleştiğini biliyoruz.. Bu tasarım, "geleceğin otomobili"ne dair hayallerimizi tam olarak sağlayamasa da, bu yöndeki yeniliklere ait güzel ipuçları vermesi açısından görülesi bence..

Yapboz! Peki ya bozamazsan?

2009-12-12T20:56:00.000+02:00

Son dönemde 3 boyutlularına da rastladığımız bu oyun sözlükte geçtiği haliyle "Kesilmiş resim parçacıklarını birbirine uygun duruma getirerek asıl biçimi yeniden oluşturmaya dayanan bir tür çocuk oyunu". Sözlük çocuk oyunu diyerek biraz küçümsese de çoğumuz bir dönem bu işle ilgilenmişizdir. Kendi ilgimiz olmasa bile hediye gelen bir yapboz(puzzle, hatta pazıl) bizi oyalamayı başarmıştır. Bir de başkalarının yapbozuna yancılık yapan, bir parça koymadan ortamdan ayrılamayanlar vardır.

Yapma kısmı böyle ama bozmaya gelince işler biraz karışabiliyor. Bu yazı bozamayanların, bozmaya kıyamayanların hikayesidir. Ne yapacaktır? Yapboz halısının üzerinde günlerce belki haftalarca 3 bin, 5 bin, X bin parçayı başarıyla ve sabırla birleştirmiştir ve bu başarıyı kalıcı kılmak istemektedir. Günümüzde bunun en somut hali tablo haline getirip evinin duvarına asmaktır. Yapsın tabi, bende de 4 tane var ama bu sürecin bazı püf noktaları var.

Piyasada yapboz yapıştırıcı bir kaç ürün var, bunlardan PuzzleFix oldukça başarılı. Resmin ön yüzüne bunu çokça sürmek gerekiyor ki parça aralarına da yapıştırıcı dağılsın. Bu işlemi yaptıktan sonra üzerini bir karton yada desensiz bir kağıtla (asla gazeteyle değil, yoksa haberleri resminizden okuma ihtimaliniz var) kapatıyoruz. Üzerine bir sehpayı ters çevirerek(IKEA sehpasından ziyade, bulunabilen en ağır, en masif sehpa) ağırlık uyguluyoruz. Yeterince başarılı olursa parça aralarındaki çizgiler bile kayboluyor, tam bir reprodüksiyon sahibi oluyoruz. Daha sonra eserimizi çerçeveleyip asabiliriz. Çok kez çerçevesini yere düşürüp yapbozunu dağıtmış biri olarak son bir öneri. Çerçevelemeden önce resmimizin arkasından koli bandıyla geçerek sağlamlaştırabiliriz.

90 + 5'te kalecinin gol atması...

2009-12-10T18:03:00.007+02:00

09 Aralık 2009 gecesinde, şampiyonlar ligi tarihine geçecek bir maç oynandı Belçika'da. Gruplarda 6. ve son maçlara gelindiğinde, Belçika ekibi Standard Liege'nin Avrupa kupalarındaki macerasını devam ettirmek için kendi evinde Hollanda temsilcisi AZ Alkmaar'dan en az 1 puan alması gerekiyordu. AZ Alkmaar'ın ise 3. olup UEFA'ya gitmek için mutlaka deplasmanda rakibini yenmesi lazımdı.

42. dakikada Hollanda takımı J.Lens ile deplasmanda 1-0 öne geçti. Bu skor AZ Alkmaar'ın 3. olup Avrupa macerasını UEFA kupasında devam ettirmesi için yeterliydi. Standard Liege'ye ise yemeden atacağı en az 1 gol lazımdı. Dakikalar ilerledikçe ilerledi, maçın sonlarına gelindiğinde 4. hakem 5 dakikalık bir uzatma gösterdi. Bu uzatmaların 5. ve son dakikasında futbol sahalarında ender görülen bir olay yaşandı.

Kaybedecek hiçbir şeyi kalmayan Standard Liege'nin rakip sahada kazandığı faul atışı için, takımın Türk kalecisi Sinan Bolat da ileriye çıktı. 1-0 ya da 2-0 yenilmek Standard Liege için hiçbirşey farkettirmeyecekti. Oysa bulacakları bir gol ile UEFA kupasından yollarına devam edeceklerdi. Muhtemelen maçın son pozisyonu olacak olan serbest atış kaullanıldı, havada süzülen top bir sürü oyuncunun bakışları arasında Sinan'ın kafasıyla buluştu, düzgün bir kafa vuruşuyla da filelere gitti. İşte bu gol de şampiyonlar ligi tarihinde bir ilk oldu. İlk defa bir kaleci şampiyonlar liginde gol attı. Sinan'ın uzatmanın son dakikasında attığı gol ile de Standard Liege Avrupa mücadelesine UEFA kupasından devam etme hakkı kazandı.

Golden sonra Sinan'ın ve takım arkadaşlarının sevinci hakikaten görülmeye değerdi. Daha önce Bursaspor ve Kayserispor'dan tanıdığımız kaleci Ivankov'un penaltı gollerine, Paraguay'lı file bekçisi Chilavert'in hem penaltı hem frikik gollerine alışkındık ama, böylesine kritik önem taşıyan bir golün, maçın uzatmasının da son dakikada üstelik de bir Türk kaleci tarafından Şampiyonlar Liginde atılması başlı başına bir olay.

11 kişilik futbol takımının en yalnız oyuncusu olan kaleci için hayatında unutamayacağı bir anı. Birbirinden zorlu bir sürü gol pozisyonunu bertaraf etmenize rağmen, sadece bir pozisyonda hata yapıp gol yerseniz, tüm suç o kalecinin üstüne yıkılır. Halbuki bariz golü değerlendiremeyen forvet ile, hatalı gol yiyen kalecinin takıma katkılarının farkı nedir ki ? Forvet oyuncusu golü atsa katkısı 1 gol, kaleci hatalı gol yese yine 1 gol. Beceriksiz forvet tonla gol kaçırır, ama kaleci bir hatalı gol yedi mi, maçın sonucundan sorumlu tutulacak kişi bellidir.

İşte bu nankör pozisyonda oynayan bir kaleci için hayatının belki de en anlamlı dakikaları o maçta uzatma anlarında yaşandı. Hiç kimsenin ihtimal bile vermeyeceği bir olay gerçekleşti. Maçlarda son dakikalarda, kaybedecek birşeyi olmayan takımın kalecileri tarafından sık sık gerçekleşen bir olaydır aslında son dakikalarda kalecinin de ileriye çıkması, ama ileriye çıkıp de gol atması, işte o olay dün gece şampiyonlar ligi tarihinde ilk defa oldu. Tebrikler Sinan Bolat.

Gollerinin devamı gelsin demeyeceğim, zira bir kalecinin ilk görevi daima kalesini gollere kapamaktır. İsmini başarılı performansınla daha da çok duyurman dileğiyle.

Golün linkini isteyenlere :
http://video.haber7.com/play.video.php?id=4832

Virtual Tarot

2009-12-10T15:00:00.010+02:00

Belki siz de çoktan onun bir kurbanı oldunuz; ya da olacaksınız ama henüz farkında değilsiniz ya da bilmiyorsunuz. Hem sizleri gelecekteki kurban olma ihtimalinden kurtarmak hem de elinize başkalarını kurban edecek gücü vermek için www.peteranswers.com isimli siteyle tanışın:

Peki nedir bu sitenin sırrı? İsminden de anlayacağınız gibi Peter sorularınıza cevap veriyor. Ne isterseniz, neyi merak ederseniz, hangi dilde olursa olsun sorun ve Peter yanıtlasın. Oldukça da user-friendly bir tasarımı var: Petition ve Question’dan oluşan iki kutu sunuluyor ve yapmanız gereken sadece Petition kısmına “Peter, please answer my question”, “Peter, please please please...” gibi ricanızı Peter’in seveceği dilden sonuna da iki nokta ekleyerek ifade etmeniz ve Question kısmına da “Peter ben nerede çalışıyorum”, “Peter üzerimde şu an ne var” gibi herhangi bir soruyu soru işaretiyle beraber yazmanız. Siz de hemen şimdi denemeye başlayabilirsiniz ama tabi cevap almak o kadar kolay değil. Öncelikle Peter’in güvenini kazanmanız gerekiyor. Aksi halde, eğer Peter’ı kızdırırsanız cevap almanız ne yazık ki mümkün değil.

Bu şekilde anlattığımda kulağınıza ne kadar inandırıcı geliyor bilmiyorum ama kadeşimin inanılmaz rolcülüğü sayesinde ben de Peter’ın kurbanı oldum. Pazar sabahı yaşadığım bu trajikomik anıyı sizlerle de paylaşayım. Kardeşim, arkadaşlarının gösterdiği bir siteden acayip etkilendiğini, gece rüyasına bile girdiğini hatta doğru düzgün uyuyamadığını söyleyerek hafif el titremesi ve heyecandan doğan karın ağrısı efektleriyle tarotçu Peter’ı bilgisayarda açtı. Yok efendim arkadaşının kız arkadaşı iki ay boyunca cevap almak için uğraşmış ve sonunda Peter’in güvenini kazanmış ve ne sorarsa yanıtını buluyormuş; kardeşim de bütün gece uğraşmış ve o da Peter’ın sevgili müritlerinden biri olmayı başarmış da...Ben de böyle saçmalık duymadığımı iddaa ederek klavyeyi elime aldım ve sorular sormaya başladım. Tabi ki şüpheci bir ben için Peter’in cevapları “You must believe in me first”,”I don’t like this environment” şeklinde oldu. Ama ne zaman ki kardeşim sormaya başladı, işler değişti. Ben inanmamaya devam ettikçe, Peter hiçbir arama motorundan bulunmayacak şeyleri bilmeye başladı. Yok dedim çok imkansız ve Ekşi’de konu hakkında bir yorum bulmaya çalıştım; ancak Peter’la ilgili hiçbir entry olmayınca, kardeşime soru sordurmaya devam ettim ve nasıl olabileceğini akıl erdiremeden bu işte bir CİNlik olduğuna inanmaya başladımJ Sonra, bir de Google’a soralım kimmiş bu Peter demeyi başarınca acı gerçekle yüzleşebildim:

Evet, tabi ki bu bir şaka ama pek de ustaca hazırlanmış bir şaka bence. Şöyle ki, kardeşim Petition kısmına ricasını dile getirirken iki ayrı nokta arasına sorduğum sorunun cevabını yazıyor ve ekranda bu “Peter, please answer me” tarzında bir cümleyle gözüküyor. Yani iki nokta arasına sorunuzun cevabını yazarken bir yandan da petition cümlesine devam ediyor ve eğer siz klavyeye bakmıyorsanız ekrandan bir şey fark edemiyor ve Peter’dan answer geldiğinde benim gibi gafil avlanıyorsunuz. O anki şaşkınlıktan, kardeşimin oyunculuğundan ve hiç beklemediğim bir cevap almaktan (kardeşimin bile bilmeyeceğini sandığım bir soruda) Peter’ın kurbanı oldum ama neyse ki geç de olsa Google’da yaptığım aramayla Peter’in hilesini öğrendim:) Siz de oyunculuğunuza güveniyorsanız, Peter ile beraber kurbanlarınızla baya eğlenebilirsiniz..

Yeni Bir Yıla Girerken

2009-12-10T09:00:00.003+02:00

Belki biraz erken bir yazı olacak ama şöyle bir hatırlatmakta, kısaca üstünden geçmekte fayda var diye düşünüyorum.

Yeni bir yıl daha bitiyor. Yeni bir yıla giriyor olmanın da sonsuz mutluluğunu yaşıyoruz:) Ne de olsa takvimde çevirecek bir yaprak kalmadı. Her şeyi en baştan tam da istediğimiz gibi yaşamak için bize verilen bir şans daha... Bu sefer yaptığımız hataları yapmayacak, hayallerimizi gerçekleştirecek, istediğimiz her şey olacağız. Tek yapmamız gereken 31 Aralık gecesi çılgınca eğlenip, içkilerin su gibi aktığı partilerde hafızamızı silmek. Sonrası bembeyaz bir sayfa:)

O yüzden hepimizde bir telaş. İş yerinde yıl sonu hesap kapamaları, bütçe denkleştirmeler; sık sık sarfedilen hafif depresif cümleler, "Ama olmaz ki benim bu sene yapmam gereken bir dünya şey vardı hiç birini yapamadım. Yok yok bu seneyi yaşanmamış sayıyorum, tüm aksilikler beni buldu. Ayy zaman ne çabuk geçiyor. Sanki Ocak ayındaymışız gibi geliyor bana hala..."; en eğlendiğim kısım ise arkadaşlarla toplanıp yeni yeni hedefler koymamız kendimize. Genellikle bu buluşmalarda bir önceki seneden tutulan çeteleler açılır, herkesin maddeleri okunur ve neler yapılıp, neler yapılmamış belirlenip listenin büyük bir bölümü de işte o yeni seneye devredilir. Maddelerin ne kadarını gerçekleştirmişseniz bir o kadar gururlanırsanız kendinizle, o madde saçını farklı bir renge boyamak olsa bile:) Tabii son haftaya girilmesiyle hepten çığırından çıkan alışveriş deliliğini es geçmek olmaz. Güzel bir delilik bu, değil mi? Sevdiğimiz insanlara hediyeler almanın ne kötü yanı olabilir ki? Bir de kredi kartı ekstreleri olmasa... Çokta önemsemediklerimize bir şeyler alma sıkıntısı ise tam baş belası. Alsan olmaz, almasan başka dert, ehh o zaman ne alsam kısmı en korkuncu. Diğerleri için harcadığınızdan daha çok zaman harcarsınız onlar için.

İşte böyle biraz abartılı yaşıyoruz bu yılbaşı mevzusunu. Halbuki biraz sakin olmakta fayda var. Bir Ocak sabahı uyanıp aynı dünya ve aynı sizle karşılaşmak aslında baş ağrısı yapan. Yoksa bir önceki gece içtiğiniz içkiler değil. Nihayetinde değişen sadece rakamlar, kendimizde(özümüzde) bir değişiklik olmadıktan sonra...

Son sözlerimi söylemeden önce bir anımı paylaşmak istiyorum. Umarım bana olduğu gibi size de farklı bir bakış açısı kazandırır.

Bu senenin Ocak ayında sahaftan öylesine bir kitap almıştım. Cheryl Richardson'ın "Yaşam Her Gün Yeniden Başlar" nam-ı diğer "Life Makeover". Tüm kitap içinde öyle bir konu vardı ki yukarıda bahsettiğimiz o depresif cümleleri kurmaya başlamadan önce mutlaka yapılması gereken...

"Nitelikli bir yaşam nitelikli bir kişi tarafından kurulabilir."

Bu yıla da geçmişte yapamadığınız şeyleri gerçekleştirebilmek için çılgın bir biçimde koşuşturmayı planlayarak başlamayın. Bir defter alın ve 12 ay içerisinde gerçekleştirmiş olmaktan büyük mutluluk duyduğunuz 25 tane(en az) başarınızı yazın. Bu listede gerçekleştirdiğiniz kişisel gelişmeler, ulaştığınız hedefler ve yaşamınızda yaptığınız olumlu değişiklikler yer alabilir.

Nihayetinde "Kendisinde iyi olanı fark edemeyen, başkasındaki iyi olanı göremez."

Hepinize iyi seneler olsun...

ESKİŞEHİR, ESKİSİ GİBİ DEĞİL..!

2009-12-09T15:00:00.000+02:00

Bayram, son beş yıldır benim için bir mola, İstanbul'un kaosundan kaçmak ve sakin bir liman olarak gördüğüm Ankara'mın kollarına atılmak için fırsat demek olmuştur. Bunun için 8 saatlik bir yolculuğun sonunda (malum bayram trafiği) kendimi Ankara'ya attığım akşamın sabahı annem beni "Kalk, Eskişehir'e gidiyoruz!" diye uyandırdığında kendimi pek de mutlu hissetmedim.
Eskişehir, köhne ve adı gibi "eski" kalmış zihnimde. Çocukluğuma inersek, Eskişehir'e hep cenaze sebepli gitmemiz, gittiğimde eski akraba evleri ve mezarlıktan başka bir şey görmemiş olmam sebep olabilir belki. Hatta üniversite sınavında Eskişehir'i kazanan arkadaşlarıma önce içten içe acımışlığım vardır. Oysa bu şehre haksızlık ediyorum, benim hatırlayabileceğim kadar kısa bir süre içinde ergenlik çağından çıkmış bir kız çocuğu gibi serpildi, değişti Eskişehir. Üniversite okumaya giden bütün arkadaşlarım da oraya yerleşmeye karar verdi..

Eskişehir'e arabayla gidilmez, çünkü 250 km/saat hızda pek hızlı tren Ankara-Eskişehir arasında faaliyet gösterir. Eğer 4 TL (yanlış hatırlamıyorsam) fark verirseniz deri koltuklarda, film izleyerek business class'ta havalı havalı gidebilirsiniz. Trenin güzel tarafı, şehir içinden binip diğer şehrin içine düşmenizdir, Eskişehir'in en görülesi yerlerine yürüme mesafesindesinizdir. (Topuklu ayakkabıyı aklınızdan geçirmeyin!) Tren garı, Haydarpaşa'nın büyük, haşmetli ve tarihi yapısından uzaktır, ama samimi havası içine çeker sizi, ilk olarak "ESKİŞEHİR" tabelasının önünde fotoğraf çektirme isteği sarar insanı.
Yolculuk acıktırdı, değil mi? Eskişehir'de çiğbörek yemek geleneksel hale gelmiştir, yemeyeni döverler, o derece.. Bunun için birkaç iyi adres vardır, ama bunlardan en iyisi çarşı içindeki Papağan bence.. Yalnız açlıktan kendinizi kaptırıp gelen çiğböreği çatalla yoklayıp soğutmaz da benim gibi direkt ısırırsanız dudak üzerinde bıyık benzeri çizgi şeklinde bir yanık iziyle dolaşmak zorunda kalabilirsiniz.

Görülecek yerler sayılacak gibi değil, Porsuk kenarından yürüyerek birbirinin aynısı olmayan köprülerin size hangi Avrupa şehrini anımsattığını düşünebilirsiniz.. Şehri derenin üzerinden algılamak için bir gondol turu patlatabilirsiniz.. Restore edilmiş konaklara ilginiz varsa Odunpazarı Evleri'nde kahve içebilirsiniz.. 1980'lerden kalma küçük dükkanlar ve "hala kaldı mı" dediğimiz bakkal, tuhafiye gibi bana çocukluğumu hatırlatan ve sebepsiz yere içimi burkan dükkanları görmek için Hamamyolu'na uğrayabilirsiniz.. Girdiğiniz umumi bir tuvalette sıcak suyla elinizi yıkarken ortaokul coğrafya derslerinde yeraltı su kaynakları hakkında söylenenleri hatırlarsınız. Eğer bir de kent plancısı veya mimarsanız kentsel dönüşüm anlamında çok ders çıkarırsınız kendinize, silodan otele çevrilen İbis Otel, halden kültür merkezine çevrilen Haller Gençlik Merkezi ve Kentpark suni plaj projesi etkiler ve şaşırtır sizi.

Kısacası, atlayın, gidin, görün.. Bir şehir nasıl kabuk değiştirebilir, böyle bir cazibe merkezi haline getirilebilir şahit olun. Son tavsiye, İstanbul ve hatta Ankara'nın soğuğunun Eskişehir soğuğu yanında ılıman kalacağını (babamın Eskişehir'de sobalı bir evde büyüdüğünü düşündükçe tüylerim ürperiyor) , karasal iklimin Eskişehir'de saltanatını sürdüğünü unutmayın.. İnanın büyük bir şehrin karmaşasından kaçıp sizi sarmalayan bir Anadolu şehrinin kucağına düşmek tahmin ettiğinizden daha iyi gelecek size..

Gökten 3 kitap düşmüş

2009-12-09T09:00:00.001+02:00

Bu başlığı koymamın nedeni, tamamen rastlantı üzerine alıp okuduğum 3 kitabı (rastlantı ve hikayeleriyle) sizlerle paylaşmak istemem.

Erkeğin Özüne Giden Yol – Yaşam Potansiyelinizi Keşfedin “The Way of the Superior Man”
Bir gün Facebook’ta eski bir dostumun(dostluklar eskimez de lafın gelişi işte) kurduğu grubu görüp Türkçe’ye çevrilmesine ön ayak olduğunu, yazarını ülkemize getirmeye çabaladığını öğrendiğimde karar verdim bu kitabı okumaya. Şu yaşına kadar eline kişisel gelişim kitabı almamış biri olarak ilginç bir deneyim olacağından emindim. Öncelikle söylemeliyim ki kitap erkeklere hitaben yazılmış ama erkek psikolojisi ve güdülerini anlamak isteyen her kadın mutlaka bir şeyler bulacaktır. Sıradışı bir açıklıkta yaklaştığı konulara ilginç tespitleriyle değinen David Deida, sözü fazla uzatmıyor ve kafanıza birşeyler sokmaya çalışmak yerine düşünmenize fırsat tanıyor. Kitaptan bazı başlıklar şöyle: Kutuplaşma ve Enerjiyi Anlama, Gizli Yönünüz, Dişi Çekiciliği.

The Geography of Bliss – One Grump’s Search for the Happiest Places in the World
Yine birgün internette gezerken yeni albümü çıkan Nil Karaibrahimgil’in sayfasında rastladım bu kitaba. Kendisi bir tren seyahatindeki fotoğrafının altına okuduğu kitabın adını yazınca rastlantılara herşeyden fazla inanan ben o kitabı okumak zorunda kaldım. Eric Weiner’in kaleminden 10 ülkeyi geziyor, o ülkelerdeki insanların mutluluğu neyde ve nerde aradıklarını-bulduklarını öğrenmeye çalışıyorsunuz. Oldukça keyifli bir anlatımı olan kitap kesinlikle bir gezi kitabı değil, toplulukların yaşayışları, alışkanlıkları, davranışları üzerine anlatımlar içeriyor.

The Half Brother – Lars Saabye Christensen
Norveç’e tezimi sunmaya gittiğimde konferanstan arkadaşım Agneta ile dönüş treninde sohbet ettiğimiz sırada Oslo’da nerede kalacağımı soruyor, ben de Cochs Pensjonat yanıtını veriyorum. Internetten bulduğum bu hostel ile ilgili pek bir fikrim yok o anda. Arkadaşım son dönem Norveç edebiyatından önemli bir yazarın o hostelde kaldığı bir sürede yazdığı kitaptan ve bu kitapla birlikte o yazarın kazandığı ödüllerden ve hostelin kazandığı saygınlıktan bahsediyor. Her gittiğim ülkede dillerini bilmesem de ünlü yazarlarından birinin bir kitabını okumayı ilke edinmişimdir, hele de kitap konusu da o ülkeyi anlatıyor, o ülkede geçiyorsa keyfime diyecek yoktur. İşte bu kitap da II.Dünya Savaşı’nın son günlerinde Norveç’te başlıyor. Savaşın son günlerinde (kitabın da daha henüz başında) geri çekilen Alman askerlerinden biri tarafından tecavüze uğrayan bir Norveçli kız ve ailesinin hikayesi anlatılıyor. Kızın annesi ve anneannesi sayesinde 3 kuşak Norveç kadınının savaş nedeniyle yaşadığı drama tanık oluyoruz.

Bütün Dünya Bir Masa Etrafında Buluştu

2009-12-09T03:21:00.016+02:00

Dedim ki bu yazı şahsıma münhasır kadehimsiz ve yanında soğuk şalgam susuz gitmez sonra dedik ki, Brezilya’nın «Kakaça», İspanya’nın «Sangria», Almanlar’ın «Bira» ve Meksikalılar’ın «Tekila» şenliği varken, bizimki nasıl olmaz? Kutlasın tüm dünya, sakilere iş çıkaralım zevk-ü sefa ile… Ve 5 Aralık Cumartesi türkü yabancısı, tüm rakıseverler kadehlerini aynı anda kaldırmak için bir araya geldi. «Dünya Rakı Haftası» muhabbeti, mezesi, balığı, rokası, fasılı ve herkesin kendi damak zevkine göre olan rakısı ile bu yılda hepimize coşkulu bir şenlik armağan etti.

Bu özel hafta ilk kez 2006 yılında Dünyanın ilk rakı portal’ı Buyukkeyif.com’daki binlerce rakıseverin coşkulu katılımıyla hayata geçti. Birbirine karafını, bardağını, 70’liğini hediye etmeyen, böyle bir gecede rakı içmeyen, muhabbet etmeyen, en çok da günün anlamını bilmeyen o an itibariyle ayıplanmaya başladı. «Rakı Haftası» geçtiğimiz hafta Türkiye'deki rakıseverler bir araya gelerek özellikle Çiçek Pasajı'nda ve Kumkapı’da «İngilizlerin şarap haftası, Almanların bira haftası varsa, artık bizim de Rakı Haftamız var!» sloganı ile kutlandı. Her ne kadar güzel yurdumuzun «herkesin dini kendinedir» fikrinden uzak olan bazı şehirlerinde bu haftaya destek veren büyük alışveriş yerlerine büyük tepkiler gosterilse de, can sıkıcı bir durum yaşanmadı. Eğer, korkulan küçük çocukların rakıya teşvik edilmesiyse, en kötü tek sofrayı paylaşmayı ayrımcılık yapmamaya teşvik eder. Nitekim alkollerde yaş sınırı var.

Her yıl Aralık ayının ilk haftası kutlanacak olan «Dünya Rakı Haftası» şerefine; rakı piyasasının lideri Yeni Rakı, Tekirdağ Rakısı ile birlikte 35 ve 70 cl'lerde indirime giriyor. Bu özel ve milli sayılabilinecek haftanın Aralık ayının ilk haftası olmasının büyük nedeni balığı çok, mevsimi soğuk, geceleri uzun ve harflerinden rakı yazılabilen tek ay olan «Aralık» ayının olmasından kaynaklanıyor.

2009 yılında Dünya Rakı Haftası tadına doyulmaz bir biçimde kutlandı. Ve artık vazgeçilmez bir alışkanlık o…

içmesini bilene
zevk-u sefadır.
içme’yi bilmeyene
cevr-ü cefadır rakı.

bir münasip mikdarı
muhabbet anahtarı
kaçırırsan ayarı
can’a ezadır rakı.

ne dert kalır, ne keder,
içeni mes’ut eder.
içebilirsen eğer
ruhu ciladır rakı.

bizsizdenfarklıyız

2009-12-08T15:00:00.004+02:00

Merhaba herkese,

Yeni bir yaşam daha. Bu blogda olduğu kadar şuan yaşadığım yerde de yeniyim,yeni kalmaya da devam edeceğim sanırım.

İlk yazımda bana en yakın konu bulunduğum yerden bahsetmek olacak diye düşündüm.Prag,ama konu başlığına bakarsak daha genellemek isterim, Avrupa!!!

Avrupa; biz sizden farklıyız,

biz yemek yerken-yaparken,konuşurken,yürürken,bakarken,fotoğraf çekerken-çekilirken farklıyız.Biz sohbet ederken,gülerken,hikaye anlatırken farklıyız.Biz banyoda saçımızı tararken,elimizi yüzümüzü yıkarken farklıyız.Biz eğlenirken,dans ederken,içki içerken sizden farklıyız.Biz geleceğimizde bile farklıyız sizden,önümüze kattığımız boy boy 3 çocuk yok ama adım adım ilerlemek istediğimiz kariyerimiz var önümüzde. Biz çalışmaktan kaçmanın yollarını ararız ama 4.5'ta işi bırakmayız. Bizim kokoreçimiz belki sağlıksızdır ama sokaklarımız buram buram domuz kokmaz. Kısacası bizden daha üstün gözükebilirler ama bizdeki herşeye sahip değiller.Çünkü biz farklıyız.

Peki ama farkımız ne?Aynı kıta üzerinde olupta bukadar farklı nasıl büyüdük böyle?Aralarında sadece 10 kmler varken,yiğitlerin yoğurt yiyişi nasıl bukadar farklı olmuş,gariptir.Değildir elbette,var sebepleri muhakkak,ama bir onlardan bir bizden iki insanı yanyana koyduğumuzda gördüğüm fark garip işte.

Bu farktan şikayetim benim şuan ilk yazımı o konu üzerine feda etmeme sebep olan.Şikayetlerim çok daha,Avrupalı olamamak,ya da olmak istememekten kaynaklı belkide.Türklere burun kıvıran bir memlekette,Türklüğümle övünmeme sebep aynı zamanda,ki bu şikayetim değil memnuniyetim,övünmemi sağlaması.

Avrupalı olmak bir marifet değilmiş,marifet Avrupada olupta Türk gibi davranabilmekmiş bence,kimliğinden vazgeçmeden,onlara benzemeden burada yaşama katlanabilmekmiş. Katlanabilmekmiş çünkü aradaki farkı görmezden gelebilmek,kendi kültürümüzle onların içinde yaşayabilmekmiş.Ya da buradaki herşeyden vazgeçip kendi vatanımıza dönmekmiş.

Tıpkı benim de yapacağım gibi...

Stanford Deneyi ve Yöneticilerimiz

2009-12-08T09:00:00.011+02:00

Yaklaşık 2 yılı aşkın sürelik iş deneyimlerim süresince bilişim piyasasında farklı şirketlerde çalıştım. Freelance işler de yaptım, büyük ölçekli 200-300 bin kullanıcıya hizmet veren web uygulamaların gerçeklenmesinde de görev aldım. Bütün bu deneyimler, bana gerçekten hayat ve insanlardaki duruma göre biçimlenme sendromu adına çok şey öğretti diyebilirim.

Üniversitede seçmeli psikoloji dersini aldıgımda en ilgimi çeken konu Stanford Hapishane deneyi olmuştu. Bilmeyenleriniz için özetleyeyim, sizlerin de ilgisini çekeceğini düşünüyorum. Bu deney, Stanford ünivesitesinde psikolog olan Philip Zimbardo liderliğindeki bir grup araştırmacı tarafından 1971'de yapıldı. Yetmiş kişi arasından yirmi dört lisans öğrencisi gardiyan ya da mahkum rollerini oynamak üzere seçildiler. Seçilen öğrenciler Stanford psikoloji binasının bodrum katındaki sahte hapishaneye yerleştirildiler.
Mahkumlar ve gardiyanlar çok çabuk bir şekilde rollerine adapte oldular. Deney öngörülen sınırların dışına çıkıp tehlikeli ve psikolojik olarak hasar veren bir duruma geldi. Birçok mahkum duygusal olarak travma geçirirken gardiyanların üçte biri "gerçek" sadistik eğilim sergilemekten yargılandı. Mahkumların ikisi daha deneyin başında çıkarılmak zorunda kalındı. Kendisi dahil herkesin rolüne iyice kaptırdığından emin olduktan sonra Zimbardo altıncı günün sonunda deneyi bitirdi.
İş hayatında da durum pek farklı değil. Terfi alıp yönetilen konumundan bir nebze de olsa daha yöneten bir konuma geçen insanlar bukalemun gibi bulunduğu konuma adapte olabiliyorlar. İnsanların üzerinde bir pozisyonda olmanın verdiği ego ile çalışanları onların bir kulu gibi görmeye başlamaları izliyor akabinde. Kimisi bulunduğu konum ona default olarak bağış edilmiş gibi hiç yadırgamadan yönettiği kullarıyla emir kipiyle konusmayı seçerken bir diğer yönetici kesimi de "Şirket kurallarına uyalım arkadaşlar, şu raporları hazırlayalım arkadaşlar, geliş-gidiş saatlerimize biraz daha dikkat edersek daha iyi olur" tadındaki sohbet tadında mobbing hareketleri( rahatsızlık verme hareketleri) ya da "Ne durumdayız arkadaşlar" şeklinde sanki işin yapılmasında kendisi de yer alıyormuş gibi cümlelerle yaklaşırlar kullarına.
Gerçekten içten, samimi davranan yöneticilerle de çalıştım, sorunlara pozitif yaklaşarak birlikte çözmeye çalışan, üst-ast ilişkisine aldırmadan herkesin fikrine eşit derecede önem veren... Rgosuz bir insan olmak o kadar da zor değil. İnsanların sorumluluğunu almak elbet kolay değil, ama başarıya ulaşmanın sırrı da bir sinerji içerisinde eşit derecede özveri göstermekten geçiyor kanımca. Hepimiz aynı yerden geliyoruz, aynı yere gidiyoruz, üstlüğümüz-astlığımız da genlerimizin bizlere armağanı esasında. Mevcut düzende maalesef genlerinde kaypaklık, adam kayırmacılık, yalakalık özelliklerini barındıranlar ve en önemlisi self-marketing diye adlandırdıgım bir yapıp 3 yapmış gibi kendini paketleme vasfına sahip insanlar için dizayn edilmiş bir yapı mevcut. Herkes çalıştığı şirketi için "Biz" demeye ne kadar da meraklıymış arkadaş.
Ne bileyim, pek sindiremedim ben bu düzeni kendime, paylaşmak istedim, herkese iyi günler...

Ben de Hoşgeldim:)

2009-12-07T23:20:00.002+02:00

Ben de dayanamadım geldim işte. Böylelikle herkese kocaman bir MERHABA demiş sayıyorum kendimi. Hayatı değil de kendini fazlasıyla ciddiye alan bir insan olarak manik-depresif ruh hallerime tanıklık edeceksiniz. Bazen iç bunaltıcı kendimle konuşmalarım, ciddi söylemlerim; bazen de komik izlenimlerimi paylaşacağız. Ama ne zaman neyle karşılaşacağınızın süpriz olması güzel olan, beni bile heyecanlandıran...

2009-12-07T15:00:00.001+02:00

“KETOSİS”: MELEK Mİ ŞEYTAN MI ?

Fitnessta insan faktörünü incelemeden önce tüm zamanların belki de en tartışmalı diyeti Dr. Atkins Diyeti'ni inceleyeceğiz; yüksek yağ, yüksek protein, çok düşük ya da sıfır karbonhidrat diyeti.

Yüksek Yağ Diyetlerinin Atası : Dr. Robert Atkins ve Atkins Diyeti

17 Ekim 1930 doğumlu Robert Atkins 1951’de University of Michigan’dan mezun olduktan sonra 1955’ te Weill Cornell Medical College’dan doktor ünvanını aldı. Uzmanlık alanı olarak kardiyoloji ve tamamlayıcı tıp (complementary medicine) ı seçti.

1963’te sağlıksız beslenme sonucu 100 kg olduğu dönemde düşük-nişasta diyeti üzerine bir çalışma okur. Çalışmada okuduklarını ve kendi prensiplerini birleştirip uygulamaya döker. Kısa sürede büyük kilo kaybı yaşar, bu prensipleri kilo fazlası olan 65 hastası üzerinde de uygular, onlar da aynı sonuçları görür. 1965’ te Tonight Show’da Amerika’ya Dr. Atkins Diyeti’ni anlatır.

Bu programdan sonra Dr. Atkins yükselişe geçer. 1970’de Vogue’da makalesi yayımlanır, 1972’de kitabı Dr. Atkins’in Diyet Devrimi ( Dr. Atkins’ Diet Revolution) milyonlar satar, bestseller olur. Daha sonra 1992’de temel prensiplere sadık kalıp ufak modifiyelerle kitabın yine bestseller olacak yeni versiyonunu yayımlar,: Dr. Atkins’ New Diet Revolution.

1998’de Atkins Nutritionals’la diyete takviye olacak ek beslenme ürünlerini üretmeye başlar, aynı yıl şirket 100 milyon dolar kar yapar.

Dr. Atkins’in hastaları üzerinde tartışmalı uygulamaları da olur. Kanına ozon enjekte ettiği (ozon tedavisi) 77 yaşındaki bir kanser hastasına beyne giden arterlerde ve damarlarda tıkanma teşhisi konması ile hakkında dava açılır, ama jüri davayı düşürür. Amerikan Sağlık Örgütü, Atkins’in uygulamalarını tehlikeli ve bilimsel olmamakla eleştirir. Ömrünün son yıllarında Atkins Diyeti’ni uygulayıp sağlık problemleri yaşadıklarını iddia edenlerin açtıkları davalarla mücadele eder.

2002’de geçirdiği kalp krizinden sonra Amerikan Kalp Birliği “diyetinin bedelini ödüyor” açıklamasını yaparken, Dr. Atkins kronik rahatsızlığı olduğunu, kalp – ritmi tedavisi gördüğünü, diyetiyle bir alakası olmadığını açıklar. 2003’te New York’ta büyük bir kar fırtınasından 1 gün sonra, yürürken ayağı kayar, kafasını yere vurur, bilincini kaybeder ve hastane yolunda komaya girer. 9 gün yoğun bakımda kaldıktan sonra 17 Nisan 2003te hayatını kaybeder.

Ölümünden sonra diyeti popülaritesini kaybeder, şirketinin ürünlerine talep azalır. Atkins Nutritionals 2005’te 340 milyon dolar zararla iflas koruması talep eder. 2006’ da yeni bir stratejiyle şirket tekrar gücünü toplamaya başlar. Bugün bile, medya ve rakiplerinin saldırılarıyla yara almış olsa da Dr. Atkins Diyeti ve şirketin ürünleri para kazandırmaya devam ediyor.

Detaylı bir biyografiden sonra diyetin temel prensiplerine bakalım

Atkins Diyetinin Prensibi

Diyetin temel prensibi: “Karbonhidrat sizin için iyi değildir.”

Atkins Diyeti, vücudun ve beynin temel enerji kaynağı olarak glikoz yerine vücutta depolanmış yağları tercih etmesi prensibine dayanır. Vücudun ve beynin enerji kaynağı olarak yağları ve onların temel yapıtaşı olan lipidleri kullanmasına “ketosis” denir. Bu sebeple Atkins Diyeti de bir ketosis diyetidir.

Vücudumuz ve beynimiz temel enerji kaynağı olarak glikoz kullanmaktadır. Makarna, pirinç, nişasta, baklagiller ya da işlenmiş yiyecekler ( bisküvi, çikolata, fast food)’in içinde bulunan karbonhidratların temel yapıtaşını glikoz, früktoz gibi basit şekerler oluşturmaktadır.

Konvansiyonel bir diyet, karbonhidratları glijemik indekse göre ikiye ayırır; şeker oranı yüksek olanlar ( kompleks karbonhidrat) ve şeker oranı düşük olanlar (basit karbonhidrat) . Mesela meyve suları ya da pasta, kek gibi besinler glijemik indeksin üst sıralarında yer alır. Bu besinlerin şeker oranları yüksektir, tüketildiklerinde içerdikleri yüksek glikoz kandaki insülinde dalgalanmalara neden olur, bu dalgalanma iştahınızı kapatacağı yerde arttırır. Buna karşın pirinç ya da kepekli pirinç indeksin alt basamaklarındadır, çünkü yapıları daha komplekstir, şekere dönüşene kadar birkaç aşamadan geçmeleri gerekir, bu sayede kanda daha uzun süre kalarak daha yavaş emilirler. Daha yavaş emilme, daha az yağ olarak depolanmaları ve daha uzun süre tok tutmaları anlamına gelir. Görüldüğü üzere konvansiyonel diyetler, karbonhidratları ikiye ayırır, düşük glijemik indeksli olanları tüketmenizi tavsiye ederken, yüksek glijemik indekslilerden uzak durmanızı söyler.

Atkins diyeti bir adım daha ileri giderek, bütün karbonhidratlardan uzak durulması gerektiğini iddia eder. Bütün karbonhidratların insülin seviyesinde az ya da çok dalgalanmalara neden olduğunu, tamamen elimine edilmeleri ya da çok düşük miktarlarda tüketilmeleri durumunda iştahın her zaman kontrol edilebileceğini savunur.

Dr. Atkins insülindeki dalgalanmaları ruh hali değişiklerinden, bir an keyifliyken bir anda insanın kendini kötü hissedebilmesinden sorumlu tutmaktadır. Atkins’e göre yüksek protein yüksek yağ tüketen karbonhidrat almayan birinin ruh hali daha keyifli ve stabil olmaktadır. Vücuttaki yağ depoları prensip olarak sınırsız sayılabilir, bu da sınırsız enerji demektir. Atkins, sınırsız enerjiye sahip zihnin berraklaşacağını, sınırsız enerjinin kişinin özgüvenini daha da yükseklere taşıyacağını iddia eder. Ketosis diyetini uzun süre yapmış fakat bazı etkilerinden rahatsız olduktan sonra düşük karbonhidratlı konvansiyonel beslenmeye dönmüş biri olarak belirtmeliyim ki bu iddialar doğrudur.

Atkins Diyetinin Mekanizması ve Metabolizmadaki Değişiklikler

Dr. Atkins yüksek protein, yüksek yağ, sıfır ya da neredeyse sıfır karbonhidrat alımına bağlı bir diyetin, çok hızlı kilo verdireceğini, insana sonsuz enerji kaynağı sağlayacağını ve bir sağlık problemi yaşanmayacağını tam tersi daha sağlıklı olunacağını iddia eder.

Atkins diyetinde temel protein kaynakları tavuk, balık, hindi, kırmızı et ve yumurtadır.
Temel yağ kaynakları badem, fındık, ceviz, yumurta sarısı, ve fıstık ezmesidir ( Amerikada all – natural peanut butter diye geçen fıstık ezmesinin türkiyede üretilenlerinde gerçek yer fıstığı bulunmaz ayrıca şeker ilave edilir, bu sebeple Atkins Diyetine uygun değildir).

Salam, sucuk, pastırma gibi proteinli ve yağlı besinler de Dr. Atkins tarafından önerilir, fakat bu besinlerin yüksek tüketiminin çok sağlıklı olduğunu iddia etmek mümkün değil gibi görünüyor.

Karbonhidrat olarak ıspanak, kabak, brokoli gibi sebzeler önerilir, badem, fındık ve tam doğal fıstık ezmesinde bulunan çok düşük karbonhidratın insanın günlük glikojen depolarının dolması için yeterli olduğunu iddia eder ( bu iddia da prensipte doğrudur). Bu diyette çoğu besini içerdiği karbonhidrattan dolayı yiyemezsiniz: makarna, pirinç, baklagiller, nişasta, meyveler, meyve suları gibi… Buradan görüleceği üzere çok kısıtlanmış bir diyettir. Fakat Atkins’e göre bu besinler tüketilmediği takdirde yağlardan korkulmaması gerekir, yüksek oranda yağ tüketebilirsiniz.

Vücudunuz ve beyniniz sıfır gram karbonhidrat diyetine başladıktan sonra aşağı yukarı 4 – 5 gün sıkıntı çeker. Yorgun ve keyifsiz olursunuz, acıkırsınız, gece uykuda zorlanırsınız, kolay irrite olabilecek bir ruh halinde olursunuz, odaklanmakta zorluk çekersiniz. Bunun nedeni vücudunuz ve beyniniz enerji kaynağı olarak glikoza ihtiyaç duyarken sizin hiç glikoz almamanızdır.

4-5 gün sonra vücut ve beyin enerji kaynağı olarak yağı ve lipidleri kullanmaya başlar, metabolizmanızdaki bu değişime “ketosis” denir. Vücudunuz ve siz artık ketosistesiniz hayırlı olsun… Ketosise girmenizle birlikte hiç olmadığınız kadar enerjik, yüksek özgüvenli ve hafif hissedersiniz. Kıyafetlerinizde büyük farkları birkaç gün içinde görebilirsiniz (bunun nedeni yağ yakımından çok karbonhidratların elimine edilmesinden sonra hücrelerin su tutmakta zorlanması, yani su kaybıdır). Gerekli besin takviyeleriyle, Omega 3 gibi, karnınız ve vücudunuz süratle forma girer. Karnınızdaki fazlalıkların ne kadar hızlı eridiğine inanamazsınız.

Melek mi Şeytan mı?

Peki Atkins Diyeti bu kadar etkili bir sistemse ben neden devam edemedim, ve neden hala tartışılıyor? Bir sonraki yazıda Atkins Diyeti’ne devam edeceğiz. Herkese bol sporlu, keyifli günler dilerim…

Twilight ve Newmoon İkilemeleri Üzerine...

2009-12-07T09:00:00.004+02:00

Ergen vampir güzel bir kıza aşık olur. Kızı öpmek ile ısırıp kanını emmek arasında gidip gelirken bir de rakip kurt adam çıkar karşısına ve gişe hasılatı tavan yapar. Evet Twilight ve New Moon'dan bahsediyorum tabi ki. Kitabı okumamıştım. Bu furyadan haberim olmasına rağmen filmleri de izlememiştim. Ta ki bir arkadaşımın yoğun ısrarlarına kadar. Aynı gün içinde önce evde Twilight ardından sinemada New Moon sonrasında okuduğum köşe yazıları, forumlardaki tartışmalar derken, bir günümü bu fantastik alemle içiçe geçirdiğimi farkettim. Durum böyle olunca bikaç bişey söylemek kaçınılmaz oldu tabi ki.

Biraz isteksiz başlasam da Twilight'ı beğenerek izledim. Güzel bir filmdi. Müzikleri, efektleri, filmde anlatılan aşkın işlenişi iyi düşünülmüş ve film geniş bir hayran kitlesinin kalbini fethetmeyi başarmış. Hatta şaşırtmış bu başarı bikaç eleştirmeni. Ben pek şaşırmadım aslında bu duruma şöyleki; ergenlere yapılan yatırım, medya sektöründe daima olumlu sonuç verir. Onların melankolik halleri, mantıklı kararlar vermeye çalışırken ki tavırları dikkat çeker, ilgi uyandırır. Dünyada bunun daha bir çok örneği varken, ülkemizde de bu böyle olmuştur. (bkz. Kavak Yelleri)
Twilight'ın gişedeki başarısı serinin ikinci filmi New Moonla katlanarak artmış şu günlerde film Abd'de kısa sürede 142 milyon izleyiciye ulaşarak bir rekora imza atmış. Bu başarıda şaşırtıcı değil bence çünkü çok güzel hareketler var film de dikkat çekici, reyting artırıcı unsur olarak. Bunlardan bir tanesi ergen vampir Edward'a rakip gelen kaslı kurt adam Jacob. Türü, konusu ne olursa olsun aşkın anlatıldığı her film de, esas oğlana rakip olan diğer oğlan her zaman reyting artırıcı unsurdur. New Moon'da da aynı şey olmuş ve filmdeki bu rekabet, filmin gişe başarısının rakipsiz olmasına neden olmuş. Öyle ki şu günlerde bir çok internet sitesinde bu rekabet tartışılmakta, gruplar kurulmakta ve Edvard mı? Jacob mı? tartışması yapılmakta.

Duruma ben de bir bakıyım dedim. Bir karar vermedim, çok da ilgilenmedim Bella için hangisi daha iyi olur ama dünyadaki trendi merak ettim acaba hangisi dip yapmış hangisi zirve..? Birkaç anket, istatistik bilgi vs derken kızlar ergen vampir Edward ı tercih etmişler. Kurt adam Jacob'ın da ciddi bir hayran kitlesi oluşmuş fakat Edward'ı geçememiş. Bunun nedenleri arasında öne çıkan başlıkta şu ki; Edward'ın Bella'ya sağlayabileceği sonsuz aşk. Zira bir ısırıkla sonsuz mutluluğu vaadeden Edward buna inanan kızların oylarını ondan yana kullanmalarına neden olmuş ve bizim kaslı kurt adam bu mücadeleyi kaybetmiş. Anlaşılan o ki işin özünde sonsuz aşka inandırmak yatıyor. Hal böyle olunca bende spor salonlarında sabahlayıp yağları kasa çevirmeliyim fikrinden vazgeçip sonsuz aşk vaadlerine inanacak birisini bulmaya karar vermiş bulunmaktayım.

Filmdeki bir başka güzel hareket, yaşıtlarından farklı olarak öne çıkan olgun dişi Bella .Bu tarz ergen psikolojisinin işlendiği örneklere baktığımızda, her genç gayet olgun bir kişilikte karşımıza çıkmakta. Aynı durum ve duygular karşısında birbirinden farklı ama mantıklı kararlarla yeni jenarasyonun olgun gençleri yaratılmakta. Fakat New Moon'da (dikkatinizi çektiyse eğer) sadece Bella çok mantıklı ve olgunken diğer kızlar sanki biraz aptal kalmış yanında. O yüzden onlar normal insanlarla, Bella sonsuz aşk nöbetçisi Edward ile. Bundan mütevellit saşırmayın sakın, 15-20 yaş arası kızların şu günlerdeki garip tepkilerine. Şaşırmayın diyorum çünkü ben şaşırdım. Şöyle; Minibüste giderken bir kız aldık yoldan, şoför son derece ticari bir kaygıyla sordu nerde iniceksiniz? Kız saçlarını savurdu önce dudaklarını ıslattı sonra Ugg botlarıyla bir adım öne gelerek kısık ses tonuyla şoföre ''önceden ineceğim yeri sormanız sonradan bir planınız olduğu anlamına gelebilir'' gibi film repliği kıvamında bir söz söyledi. Bunu duyunca anladım bu kız bellayı feyz almış Edward'ını arıyor. Filmdeki karakterleri, replikleri gerçek hayatına entegre eden bu ve bunun gibi gençler sayesinde, filmin başarısı daha da artmış şüphesiz.

Bu furya, daha çok adından bahsettireceğe benziyor. Eğer sizde fantastik dünyalara ilgi duyuyorsanız, Twilight ve New Moon sizin için biçilmiş kaftan her ne kadar dikiş hataları olsa da...

Çakma Evlenme Teklifi

2009-12-06T20:27:00.000+02:00

Bilirsiniz bizim ülkemizde meşhurdur, bir sanatçı albüm mü yaptı, yeni bir single mı çıkardı, veya yeni bir film mi çekildi… Hemen bir dedikodusu çıkar, ya da bir hikaye uydurulur ya da en kötüsü! Sevişme sahneleri basına sızdırılır, vs vs… Örnekler çoğaltılabilir. Sonuçta bir şekilde halkın ilgisini çekmek amaçlanır… Amacına ulaşır mı derseniz bence ulaşır da… Reklamın iyisi kötüsü olmaz diye bir laf vardır, ne kadar da doğrudur. Bir kere afişe olduysa reklam statüsüne girmiştir. Ama iyi ama kötü, onun farkındasınızdır artık, zaten dahasına da gerek yoktur, amacına ulaşmıştır.
Tıpkı İngiltere’nin uzun dönem en büyük starlarından biri olan Robbie Williams’ın tam albümünün tanıtımını yaptığı şu günlerde bir radyo kanalında canlı yayında kız arkadaşı Ayda Field’a evlenme teklifi etmesi gibi… Uzun zamandır hiç Robbie Williams adını duymuş muydunuz? Ben duymamıştım açıkçası, İngiltere’de de duyulmuyor olacak ki Robbie böyle bir reklama ihtiyaç duydu.

Bir kere evlenme teklif etmek istiyorsan neden canlı yayını tercih edersin bunu da anlamış değilim. Aranızda “ne kadar ilginç fikir, bütün dünya duysun” şeklinde düşünüp destekleyenler çıkacaktır mutlaka ama fikrimi sorarsanız bunu gereksiz bir gösteri olarak değerlendiriyorum.

Zaten çok geçmeden işin aslı da anlaşıldı. Efendime söyleyeyim işin aslı şöyle oluyor;

Robbie, radyoda canlı yayında yeni albümünün tanıtımını yaparken kendisini içeride bekleyen Ayda’yı yanına çağırıyor, ne olduğunu daha anlayamadan Ayda, Robbie’nin elinde programın yapımcısından aldığı yüzükle evlenme teklifi etmesiyle şoke oluyor ve tabiiki hiç düşünmeden “evet” cevabını veriyor. Sevgilisinden “evet” cevabını alan Robbie’nin hayranları da çıldırmış bir şekilde radyoyu telefon yağmuruna tutuyorlar, tebrikler arkası arkasına yağıyor… Gelgelelim, çok geçmeden Robbie’nin menajeri bir açıklamada bulanarak olayın bir şakadan ibaret olduğunu belirtiyor.

Bakın siz şu işe, bizim afacan Robbie, kız arkadaşına ve hayranlarına şaka yapmış! Şaka? Böyle şaka mı olur? Hayranlarına şaka yaptın diyelim tamam, ama kız arkadaşına bu konunun şakasını yapmak da neyin nesi? Alay eder gibi. Kızın durumunda olsaydınız siz de sinirden delirmez miydiniz?

İşte bu da çakma evlenme teklifinin hikayesi...

Alem çocuksun valla Robbie ne diyim…

Hoşgeldim

2009-12-06T16:47:00.005+02:00

Merhaba,

Yayımlarıma başlamadan önce Biz Bize Benzeriz yazarlarına ve okurlarına merhaba demek istiyorum. Bundan sonra ekipte kendimce yaşadıklarımı ve kendime uygun bulduğum yaşananları sizlerle paylaşmaya çalışacağım. Şimdiden sürç-i lisan edersem ya da yabancı klavyemın gazabına uğrarsam affola.

İyi günler.

ERİŞKİNİM ORTODONTİĞİM BU YAŞIMA RAĞMEN TELLİYİM

2009-12-04T15:00:00.005+02:00

''Ay sakın dişlerini yaptırma, sana bu havayı onlar katıyor (?!) aaa, sen böyle çok sevimlisin:/ seni sen yapan bu dişler, sana karizma katıyor hem (!) ... agucu gucu, bıcı bıcı, hede hödö...''
Nasıl büyük palavralardır bunlar bilinmez. Sevimliliği de bir yaşa kadar anlarım da, çarpık dişler nasıl karizma katar onu anlayamadım. Hadi ordan...O teller bu dişlere takılacak, o kadar!Tom Cruise bile bir kaç sene önce taktıysa, vardı herhalde bir sebebi.

Yaş 20leri geçince tel takmak büyük bir ızdıraba dönüşür. Senelerce taksam mı takmasam mı tereddütleri birden iğrenç bir baş ağrısı gibi zonk zonk beyni meşgul ede dursun; erişkin olunca bu tereddütler iyice kafa bulandırmaya başlar.

Evet

Konuyu erişkin ortodontisine bağlamamın nedenini anlamışsınızdır. Tabi ki de şu anda içinde bulunduğum durum. Ortodontistlerle ilişkim minik bir ilkokul çocuğuyken; 2. sınıfta başladı. O zamanlar neden daha süt dişleri tam dökülmemiş bir çocuk ortodontiste götürülür bilmiyorum ama annem herhalde ileri görüşlülüğünü burda da kanıtladı. Gerçekten de saf ve temiz süt dişlerim döküldüler. Yerlerini, psikopat, kafasına göre yerleşmiş, üstüste bile oturmayan canavarlar aldığınıda 16 senelik ortodontik
yolculuğuma başlamıştım bile. 16 sene göz korkutmasın, bundan tam 10 sene önce yapmışım en son ortodontiste ziyaretimi:D
Sonuç; 3 aydır bu meretlerle beraberim, etmediğim küfür, bakmadığım ayna, fotoğrafımı çekmediğim açı ve photoshopla oluşturmadığım bir tahmini netice kalmadı. Bu demek değil elbette herkes bu derece takılacak olaya; ama malum hepimizin hayata olan duruşu farklıdır. Evet felsefe
yapmayı keseyim ve ortodontik tadevi düşünenler varsa; dişçi terimleri kullanmadan, normal vatandaş gözümle, diş telleriyle kavuşmamın mutlu ve hüzünlü hikayesini avantajları ve dezavantajlarıyla aktarayım.

-Öncelikle erişkin ortodontisinin en büyük problemlerinden biri, adı üstünde erişkin olmak. Malum erişkinsin ve paranı da kazanıyorsan vay haline. Çatır çatır ödemek, aydan aya maaşın etkileyici bir
bölümünü ayın 1'inde bu işe harcamayı göze almak gibi olasılıkları gözden geçirmek gerek. Şunu da belirtmeden geçmeyelim, böyle bir tedavi için günümüz koşullarında ve estetik- yeni sistem seçeneklerine bağlı olarak en az 5500 TL. yi gözden çıkarmak farzdır. Netice itibariyle ben de hazır part-time bir işe girmişken, maaşın yarısını bu işe yatırmaya karar verdim.

-Bunu göze aldık, tamam öderiz diyorsanız; gelelim diğer problemli konuya. Bu yaşta, suratımın en can alıcı mimik bölgesinde kocaman metal braketler! Ne demişler; gülü seven dikenine katlanır. Ortodontistler bu olayı olabilecek en estetik düzeye indirgemeyi başardılar aslında. Seramik
braketler, erişkin ortodontisinin baş dostu. Bir önceki maddeyi(PARA)biraz daha zorlamayı gerektirecek bu sistemde, dişlerin ortalarında bulunan braketler daha ufak ve diş beyazı renginde, yalnızca braketlerin içinden geçerek üst ve alt diş sıranızı çevreleyen metal telleriniz var. Bense ne
bildiğimiz klasik, robokop tadındaki metalleri, ne de tamamen şeffaf görünümdeki braketleri kulanıyorum. Bu işi biraz hızlandırmak adına, KENETLİ (KLİPSLİ) SİSTEM' olarak bilinen bir metod daha mevcut. Buradaki amaç, braketlerdeki kenetlerle sistemin kendi kendini çalıştırmasını ve
böylece tellerinizin daha aktif olmasını sağlamak. Sistemde cebe makul metal braketler seçeneği olduğu gibi yine estetik amaçlı seramik braketler de mevcut.Pamuk eller cebe! Ben de ne yaptım; zaten paraya kıymışken biraz daha kıyıp estetik olsun dedim. Sonuçta tamamen seramik braketler kadar şeffaf bir görünüm olmasa da, dikkat çekiciliği bir hayli az braketlerimle yaşamayı öğrendim.

-Estetik problemleri de geçtik.Siz her türlü problemi aşarım dedikten sonra bu sefer çevredeki insanlar faktörü girer devreye.
Sevgiliniz varsa ya da olmak üzereyse; zaten binbir tereddütle
yanaştığınız diş telleri konusu, yine yapılmaması gerekenler listesine girmeye çalışır. Sevgilinin fikrini sorarsınız; cevap olumlu da olumsuz da olsa yine de tatmin olamazsınız. Yalnız burada unutulmaması gereken noktadır, sonucun ne kadar güzel olabileceği ve sabreden dervişin muradına ereceği. Mutlaka insanların görüşlerini almak iyidir ama 'sen böyle de sevimlisin, seni sen yapan bu dişler' laflarına aman ha kanmayın. Sonra gün geliyor aynı insanlar, iyi ki taktın sonuç çok güzel olacak dediklerinde maziyi hatırlayıp, farklı bir güven sorununa yakalanıyorsunuz bu sefer:P
Hele ki benim örneğimde; ağız kapanışını bile engelleyen bir diş dizilimi durumunda bu dişler sana hava katıyor lafı tam bir palavra. Köpek dişim köpeklikten çok vampirliğe hizmet ediyor, onun yanındaki ön dişim yanındakine küsmüş, ağzımın içine bakar şekilde 90 derece rotasyonlu duruyorsa, evet dişler bana negatif yönde farklı bir hava katıyordur. Size de önerim, kimin ne düşündüğü değil nasıl hissettiğinize kulak vermeniz.

-Eveeet, sonunda kararlar verilir, ortodontiste gidilir. Dişler sıkışıksa 4 sapasağlam diş de aynen feda edilir. Kanlı, tamponlu, pıhtılı 2 hafta bekler sizi. Dişçiye gitmek alışkanlık, gidilmezse garip bir hüzün olur.
Bu arada diş çektirmenin ne kadar basit bir işlem olduğunu keşfedersiniz.Eğer ben sağlam dişlerimi vermem diyorsanız, siz bilirsiniz ama bunun bilimsel açıklamasını bizzat dinledim.Açıkçası bu sene içinde
3 ortodontistten 2si çekmek gerek diyince, alın naparsanız yapın bu dişleri, kalan sağları düzeltin diyerek, düşünmeden çektirttim. Neden mi çektirmek lazım; zaten dişler çarpıksa, belli ki çenede yer kalmamış, e telle de düzeltilen dişler, o sıkışık yerde bir yere kadar aynı pozisyonda
kalabilir, bir süre sonra eski yerlerine dönme çabası göstereceklerdir; o yüzden çekilmesi gerekiyor dendiyse, vardır bir bildikleri. Benim kendi hipotezime göre de, ne kadar çok diş çektirirsem, biyolojide okuduğumuz difüzyon konusundaki çabuk yayılan moleküller misali, dişler de çabuk yayılım gösterecek ve tedavi bir an önce sonuçlanacak!

-Diş çekim işi sonuçlanır, beklenen gün gelir. Dişçi koltuğuna oturmanın bende bu kadar heyecan ve sevinç yaratacağını düşünmezdim. Artık geri dönüşü olmayan adımı atmanın da heyecanıyla beklenir. Önce sabitleyici metal bilezikler, arka azı dişlerinden birine (sağlı sollu üstlü altlı) geçirilir. Geçirilir diyorum da hakikaten her anlamda geçiriliyor. O bilezikler dişi sarıp, aynen diş etine saplanıyor. O anda da pişmanlık çanları kimin için çalıyor acaba!
Bir de iyice yerleşsin diye onları ısırmak gerekiyor ki; anlatmıyorum, şu anda zaten yaşıyorum; dilim sürekli ve ne yazık ki metal bileziklerle diş etim arasındaki o ince bitiş çizgisinin nerde olduğunu yokluyor. Çünkü yok ööyle bir çizgi, metalle et iç içe.
Bir süre daha ağız içi şantiye işleri anlamsız bir şekilde devam eder. 15 dk. sonra hadi geçmiş olsun dendiğinde ne olup ne bittiğini anlamamazlığın verdiği ifadeyle hemen bir ayna istediğimi bilirim. O aynayı aldığım
gibi de gözlerimin dolduğunu da... Bu muydu bu kadar heves ettiğim şey? 3.maddede bahsettiğim şu vampir dişim var ya, beni en çok o duygulandırmıştır o anda. Garip bir diş olduğunu biliyordum ama aynı hizada

giden telin o dişe geldiğinde 45 derecelik sapma yapması da durumun vehametini gösteriyor işte.

-Dişçiden çıkılır, duygular birbirine girer. Hadi bir yerlere gidelim de kafamız dağılsın diye Metrocity'e gitmiştim SeD'le. Telleri takmadan önce yaptığım araştırmalar sonucunda, ekşi sözlükteki bir yorumu trajik bulmuştum ve Metrocity e girmeden önce ya benim de başıma gelirse diye düşünüyordum. Ve işte Secret'ın gücü. Aynen de başıma geldi ve o uyuz dedektörlerde öttüm. ''Üstünüzde metal bir şey var mı?'' Olmaz mı! Gıkımı çıkarmadan, yeni çekilmiş dişimin yerindeki kanlı tamponu ve yeni taktırdığım gıcırrr tellerimi gösterdim pis bir gülümsemeyle. Kadın görevli de artık acıdı mı iğrendi mi bilinmez, kaşlarını eğrilterek bir gülümseme takınıp, buyur etti beni.

Gülsem mi ağlasam mı, mutlu muyum mutsuz mu... Biliyorum herkes bana bakıyor. Psikolojik değil bu durum. Ağzında kanlı bir pamuk olan birine herkes bakar yani.
Hadi güleyim dedim. Benim kadar çok gülen bir insan için gülmek hiç bu kadar zor olmamıştı herhalde. Normal insanlar 2 kademede gülerler. Önce ağızlarını açarlar, dişlerini sergilerler; gülme işi bitince de aynen tek dudak hareketiyle ağızlarını kaparlar ya... Telliler için durum böyle değil işte. Önce dişlerini ve tellerini gösteren o ağız açma hareketi yapılır. Birazcık mutluluk anını yaşar, 2. kademeye gelince de o mutluluk biter. Dudakları kapayayım dersin, haydaaa, tellere takılır mı o dudaklar! Sonrası anlamsız dudak debeleme hareketleri işte. İlk bir kaç hafta gülmek işkenceydi ama zamanla her şeye alışılıyor. Ya da dişler düzeliyor.

-Yeme içme kuralları. Amaaan diyip geçtim sonunda. 1 sene boyunca kola içmeyecekmişim; yok artık. Tabi ki belli bir kısıtlama getiriyorum kendime kola konusunda; o yüzden diyet yapanlar için güzel bir olay tel takmak. Elma ısırmak, simiti dişlerinle koparmak filan... bunlar zaten hayal ürünü, fantastik hatta ütopik eylemler. Zaten teller dişler üzerinde yatay bir yük uyguluyor, sen ona ısırmak gibi düşeyde bir yük uygularsan; açlığını gidermekten öte canını yakmış oluyorsun. Onun dışında tırnak
yiyemiyorum, kemiremiyorum; ağzımla açtığım şişeleri klasik yöntemlerle açıyorum; ruj sürünce onu yayamıyorum...vs. Ama insan başka yönlerde geliştiriyor artık kendini=) Doya doya yemek filan yememeye de alışıyor!

-Bu kadar kötüledim ama erişkin ortodontisinin en iyi yanı, 20liklerin artık sizi rahatsız edemeyecek oluşu. Risk yok, 20likleriniz çıktıysa zaten artık tedavi sonrası sizi sıkıştıracak yeni bir sürpriz de yok demektir. Pek çok tedavidaştan duyduğum şikayettir, 20liklerin sıkıştırmasıyla ön dişlerin yeniden üst üste binişi.
Bir de dişleri fırçalama alışkanlığı artık alışkanlıktan çok bir yaşam biçimine dönüşüyor. Fırça çantada, evin anahtarını taşımak kadar önemli bir eleman haline geliyor. Yine de yemek kırıntılarıyla çok da hoş olmayan anılar sık sık yaşanıyor. Ama biliyorum bunlar çok yakında güzel anılar olarak kalacak=) Umuyorum, ümitliyim...

Sonuç? Kesinlikle kafanızda soru işareti kalmasın; cebinize ve kendinize güveniyorsanız bu işe girişin.
Nasıl göründüğüyse çok fazla problem teşkil etmesin, doğru ortodontiste giderseniz en kısa sürede tedaviniz tamamlanacaktır. Üstelik yıldırımı filan da çekmiyor bu teller:D Önemli olan gülüş estetiği ve kendinizi
beğenmeniz; çünkü gerçekten ciddi çarpışıklarda sonucun farklı olduğuna inanıyorum.
Ben takalı 3 ay oldu, o canavarlar evcilleşti, sıraya girdiler; şimdi çekilen dişlerin boşluklarının kapanmasına geldi sıra. Ortodontistim 9 ayımın kaldığı müjdesini verdi son kontrolde.

Ben de bir güzellik yapıyorum size ve gittiğim ortodontisti de burada deşifre ediyorum: Levent'te 32 Ağız ve Diş Sağlığı Kliniği ( http://www.32.com.tr )

uyuz oluyorum köşesi: Yanımda ''Yaaa benim de ön dişim birazcık ufacık minnacık, diğerinin üstüne biniyor, ben de tel takmalıyım'' diyenlere

Önerim: bence tüm dişlerinizi çekin ya da 'ya tel takmalıyım mutlaka' gibi laflarla dolanırken gözüme gözükmeyin:P

Böyle durumlara, bunca işkence cidden değmez.

THE BIG BANG THEORY

2009-12-03T09:00:00.001+02:00

Günlerdir odama kapanıp ders çalışmaktan oldukça bunalmış bir haldeyken bir arkadaşımın tavsiyesi üzerine yeni bir dizi keşfetmiş oldum. Yine bir Amerikan sitcom'u... The Big Bang Theory. Belki daha önceden duyanlarınız ya da izleyenleriniz vardır. Çünkü Eylül 2008 tarihinden beri cnbc-e'de gösteriliyormuş fakat şu bir gerçekki hepimiz gibi ben de bir "How I Met Your Mother" bir "Lost" bir "Prison Break"...... rüzgarına kapılmış olduğum için birçok güzel dizi gibi bunu da atlamışım.

The Big Band Theory, 2007 yılında Amerika'da gösterilmeye başlamış zeki espirilerle dolu bir sitcom. Zaten adını meşhur Big Bang Teorisi'nden aldığı için adına yakışır tarzda değişik bir mizah anlayışının olması kaçınılmaz. Bu noktada "The Big Bang Theory" diğer sitcomlardan ayrılıyor. Hatta dizideki espiriler ve çeşitli matematik denklemleri, Kaliforniya Üniversitesi'nden bir astronomi ve fizik profesörü tarafından kontrol edilip öyle yazılıyormuş, gerisini siz düşünün!

Dizi, bir grup "geek" (sosyal yaşantısı bilgisayar veya bilim gibi belirli kalıplar içinde olan kişi) arkadaşın maceralarını konu alıyor. İlk bölüm kahramanlarımızın yaşadıkları yerin karşı dairesine Penny isimli kızın taşınmasıyla açılıyor. Onu etkileyebilmek için normal (!) bir insan gibi davranma çalışmalarıyla da komedi başlıyor.

Siz de değişik dizi alternatifleri arıyorsanız bir de bunu deneyin... Hem bilgilenecek hem de çok eğleneceksiniz!

Pisuvar Fobisi

2009-12-02T18:45:00.006+02:00

Başlığa bakıldığında, bayanlar belki de konuyu anlamayacaklarını ya da çok da ilgilerini çekmeyeceklerini düşünebilirler. Ama yanılmış olurlar. Zira burada öğrenecekleri bilgileri ileride tanıdıkları erkeklere satabilirler, ya da en azından pisuvar muhabbetleri geçtiğinde Fransız kalmaktan kurtulurlar.

Nedir bu pisuvar fobisi, ilk ne zaman başlamıştır ?

Orta okul zamanlarımıza dönersek, genelde birçoğumuz "çiş" olayını evde, temiz ve steril ortamda halletmekten daha çok haz alırız, mümkünse de umuma fazla açık yerlerde işimizi görmekten itina ederiz. Ama tabi "çiş" bu, geldiyse git diyemiyorsun. Okul başlıyor sabah 8 de, bitiyor öğleden sonra 3'te. 7 saat üstüne bi de yolda 1 saat, okulun tuvaletine girmeyecem diye de 8 saat tutmak mantıklı değil. Mecbur gireceksin oraya.

Ortaokul - liselerdeki tuvalet kültürü 3 aşağı 5 yukarı her yerde aynıdır. Özenti, dayı geçinen, çabuk olgunlaştığını düşünen, çeteler oluşturan tiplerin bilhassa sigara içmek için vazgeçilmez mekanıdır okul tuvaletleri. Ufak çaplı çete toplantılarına ev sahipliği yapmıştır her zaman. Bu dayı geçinen, mafyöz tiplemeli oluşumların pek değişik şakalaşmalarını ve eğlence anlayışlarını en iyi okul tuvaletlerinde gözlemleyebilirsiniz. Siz oraya 2 dakikalığına işinizi görmeye gelmişsinizdir ama arkada bir sürü insan tepişir. Ucuna kadar gelen çişiniz psikolojik olarak bir anda gider. Arkada tepişen hayvanların bir şekilde size çarpacağından korkup, bi türlü rahatça çişinizi yapamazsınız. Ama halbuki orası sizin rahatlamanız gereken bi yerdir. Lanet olasıca bir an önce gelsin, işimi bitireyim de çıkayım diye düşünürsünüz ama o stres anında kolay kolay olmaz.

Her zaman okul çeteleri olacak değil. Bazen de yanınıza bir öğretmen gelebilir. Tuvalette statü farkı yoktur. Öğretmenin de, öğrencinin de, hademenin de ortak kullanım alanıdır orası. Tam işeyecekken, yanınıza bir hoca gelirse, bu da fena bir stres yaratır. Hele bi de hoca tanıdık ise ve muhabbete girmek gibi bir zorunlulukta da hissediyorsanız kendinizi, eyvah ki ne eyvah.

Bir başka yere geçelim. Uzun yol seyahatlarinizde, otobüs mola verdimi, bütün otobüs hemen ilk iş çişini yapmaya gider. Burada hedef daima en dipteki, bir yanında duvar olan pisuvardır. Zira yanınızda biri dururken işemek fazlasıyla sıkıntı yaratabiliyor. Otobüslerin mola verdiği yerlerde 2 yanınızda da işeyen birilerinin olması stresinizi 2 katına çıkartabilir. Bu açıdan duvar dibini seçmekte her zaman fayda vardır. Bunun gibi benzer durumlar için, çok güzel bir yol gösterici oyunumuz var. Fazla sayıda pisuvara sahip büyük tuvaletlerde hangi pisuvarı seçmeniz gerektiği konusunda size fazlasıyla yardımcı olacağına inanıyorum. Bi oynayın, bakalım doğru pisuvarı seçebiliyor musunuz ?
http://gamescene.com/The_Urinal_Game_game.html

Pisuvar'da kafanızdan 1001 türlü şey geçer. En önemlisi, yanımda işeyen adam "acaba benimkini görüyor mu ?" sorunudur. Bunu anlamanın basit bir yolu vardır.

2 pisuvar arasındaki seperatör yeteri kadar uzunsa sorun yoktur, ama o yeterliliği anlamak gerekir. Yanınızdaki insan işerken, siz onunkini görmüyorsanız, o da sizinkini göremez. Kural bu kadar basittir. Ama bu sağlamayı yapabilmek için, sizin de çaktırmadan göz ucu ile yan tarafa bakmanız gerekmektedir. Yan taraf, sizin bu kaçamak bakışınızı fark ettiği anda, telafisi mümkün olmayan nahoş şeyler yaşanabilir, ya da aklından "vay sapık benimkine dikti gözünü" diye de düşünebilir. Ama aslında sizin merak ettiğiniz yanınızdakinin cinsel organı değil, sizinkini onun görüp göremediğinin sağlamasını yapmaktır.
Bunun haricinde yine tuvalet kalabalık olduğu için arkada sıra bekleyen tipler de vardır, bu da bünyede ayrı bir stres yaratır, "hala bitiremedi ..." diye düşündüğünü düşünürsünüz, işiniz daha da zora girer.

Çaktırmadan sağ ya da sol alt çapraza bir bakış. Göremiyorsanız, sorun yok. Ama bu testi yaparken yanınızdaki insanın cinsel organı ile karşılaşmak gibi bir sorun da var. O küçük bakışı atmaya cesaret edemeyenlerin, işeme süresince aklından geçen soru "acaba görebiliyor mudur benimkini" sorusudur. Adamın suratına baksan bi dert, pisuvarına baksan bi dert. Bir de tabi yanınızda işini gören kişinin uzun boylu olması sorunsalı vardır. Seperatör uzun olsa da, sağlama testini yapsanızda, yeterli olmayabilir. 2 metrelik bir adam geldi mi, "aha kesin gördü" diye geçer aklınızdan. Bu da gelen çişinizin geri kaçmasına neden olabilir.

Bir de tabi işyerlerindeki tuvaletler vardır. Mümkünse tabi klozet olan kabini kapmak istersiniz, ama her zaman gerçekleştiremezsiniz bu isteğinizi. Dolayısıyla size yine pisuvar kalır. Burada da bir üstünüz ya da müdürünüzün o sırada tuvalete girip yanınıza çökme durumu olabilir. Garip bi durumdur, 2 metre ötedeki ofiste patronunuzdur, müdürünüzdür, ama pisuvara geldi mi statü eşitlenmiştir. O da insan, onun da gidermesi gereken sizinle benzer ihtiyaçları var. Müdürü yanınızda işerken görünce zaten yine bi geri kaçma durumu yaşanabilir. Burada stres yaratan, adam geldiğinde siz işiyordunuz, adam geldi işini bitirdi, ellerini yıkadı, siz hala işiyorsunuz, kim bilir sizin hakkınızda neler düşünüyor ? Çok kötü...

Yurt dışındaki arkadaşların anlattıklarına göre, orada seperatör de yok, herkesin malı meydanda. Bize ters valla. Ucuna kadar gelen idrar anında kaçar. Yine kötü bi durum. Bir de yurt dışında zenci arkadaşların da olduğunu düşünürsek, sakıncalı vaziyetler oluşması muhtemel.

Netice olarak sorun şudur ki, yanınızda birisi oldu mu, erkekler işemekte zorluk çeker. Mümkünse kabine girip içeride özgürlüğünü ilan etmek ister insan ama işte her zaman da olamayabiliyor. Bu soruna çözüm bulan bilim adamları çok büyük sevap işlemiş olacak haberi olsun...

Muğla'da Pek De Tercih Edilmeyen Bir Güzellikler İlçesi: Marmaris

2009-12-02T15:00:00.004+02:00

Kışları sevmem. Bende hafif manik depresif, mutsuz bir hava yaratır. İş hayatında daha bir karamsar olur, etrafa pek de beklenen ışığı saçmam. Yeni bir taktiğe girip soğukların kendisini hissettirmeye başladığı şu dönemde yaza dair bir yazı yazayım istedim. Belki benim gibi düşünenlere 3-5 dakikalık bir yaz rüyası görme şansı sunarım kimbilir...

Yaz tatili dedin mi artık ortaokul, lise dönemlerindeki gibi 3-4 aylık doya doya plansız, programsız, spontan yaşayabileceğimiz dönemler gelmiyor akla... Malum artık bir çoğumuz iş güç derdindeyken, bir kısmımız üniversitede finalleriyle cebelleşiyor oluyor. Yazımı Eda Taşpınar ya da İvana Sert gibi ikoncanların okuyacağını düşünmüyorum, ayrıyeten onları da küçümsemiyor sadece imreniyorum. Keşke böyle sınırsız param olsa da bütün yaz kıçımı yayıp yelpazemin eşliğinde, kavunlu frozenımı yudumlayarak geçirebilsem bronz-arap arası ten rengimle:P.

O zaman 1-2 haftalık yaz tatilimi nasıl planlamam gerekir ki eğlencemi maksimize edeyim sorusu canlanıyor belleklerde... Tabi ki herkesin tatilden beklentileri ayrıdır. Kimimiz oturup sessiz sakin kitabını okuyup denizin karaya şapır supur vuruş sesini dinlemekten keyif alırken, kimimiz güzel yemek, bol uyku diye adlandırır tatilden beklentilerini. Gece hayatı olmazsa tatil olmaz, "Allem ederim, kallem ederim bir şekilde bir turist bağlarım ben tatilde" tadında olanlarımıza da saygı gösteriyoruz. Ben de başımı bağlamadan benzer hisleri paylaşıyordum.

İşte bütün bu beklentiler ışığında ve fiyat- performans skalasında değerlendirildiğinde benim vazgeçilmezim olarak öne çıkıyor Marmaris... Gerçi beni ilk götürdüklerinde "Marmaris de neymiş, Millet Bodrum'da Çeşme'de takılırken deli gibi bayacağız bu zirzop yerde" diyerek, arkadasıma bela okuyordum tatilimi rezil edeceğinden emin bir şekilde. Büyük konuşmayı çok severim, dolayısıyla epey de yanılgılarım olmuştur önyargılarımdan ötürü. Abartılı bulacaksınız belki ama Marmaris ilçe sınırına girmemizle beraber hislerim değişti. Küçük bir İngiltere kokusu aldım hemencecik. Sağda solda Orjinalinden farkı olmayan Man Utd, Chelsea, Arsenal, Celtic formaları satan dükkanları, 3-4 kişilik çekirdek aile yapısındaki süt beyaz Britanyalıları süzdüm ilk olarak. Bodrum'daki gibi "Apaçi" diye adlandırılan , genelde ikili gruplar halinde takılıp "me,you, he,her" ana cümlesi ve bir iki el şakasıyla şaşırtıcı bir şekilde 2li turist kız gruplarının ilgisini bir şekilde çekmeyi başaran zümreyi de göremedim ilk Marmaris seyahatimde. Esnaf da kalite. "Bu herif çapulcu dediğim adam bir anda bir İngiliz aksanı çekiyor, dut yemiş bülbüle dönüyorum.

Restoranlar, İngiliz stili dekore edilmiş, LCD ekranlarda İngilizlerin meşhur spor Kanalı SKY Sports, İngiliz ya da İskoç takımlarının hazırlık maçlarını yayınlanıyor. Galatasaray'ın Uefa kupası maçını izlemek için bıçkın bir Türk dönercisi aramak zorunda kaldıgımı hatırlarım.Yemekler, İngiliz damak zevkine hitap edecek şekilde steak ağırlıklı. Bana da hitap etti elbette... 500 gr T-Bone steak, yanında bol garnitür, ya da özel sosuyla karidesli tavuk ve müthiş santa fe salatası aklımda kalan harika lezzetler. İçmeler beldesinde kalmayı yeğledik tüm ziyaretlerimizde. O bölgede Titanik Lokantası'nı ve Coco Beach Restaurant'ı kesinlikle tavsiye etmem gerekir. Fiyatlar pek makul diyemeyeceğim, bu güzel beslenmenin karşılığı kişi başı 30 ytlden ucuza çıkmak pek mümkün değil. Yemek gibi bir önceliğim yok diyorsanız McDonalds'tır, dönercidir, büfedir farklı farklı alternatifleriniz mevcut elbette.

Gecelere akmak isteyenler için Marmaris merkezdeki Barlar sokağı ya da sahil kenarındaki Beach Clublar öne çıkıyor. İstanbul gece hayatında önplana çıkan travesti oryantallerinin dansları pek bir prim yapmış durumda Marmaris'te. Hemen hemen her kulüpte böyle bir şov yapılıyor gecenin ilerleyen saatlerinde ve ağırlıklı olarak İngiliz, Rus, Hollandalıların olusturdugu turist grubu bu görselliği kamerayla kaydederek keyifleniyorlar. Köpük şovları Halikarnas'takinden pek farklı değil. İçki konusunda ufak bir tavsiyede bulunayım. Marmaris'e gidiyorsanız, mutlaka Fish Bowl diye adlandırılan adının da belirttiği üzere akvaryum kasesine doldurularak servis edilen farklı kokteylleri denemelisiniz. Ben Vişne suyu, Absolut ağırlıklı bir karışımı tercih ediyorum ve tek başıma bir fish bowl devirdiğimde bütün gece çakırkeyif modda takılabiliyorum.

Görülesi güzellikleri merak edenler için öncelikle Marmaris'te yılın on iki ayı yeşilin ve mavinin tüm tonlarını bulabileceğinizi belirtmeliyim. Tekne turu seçimini Sadık Kaptan'dan yana kullanmalısınız. 8-10 kişi arası alan teknesiyle, arkadaş grubunuzla beraber seçebileceğiniz hoş bir gün vaadediyor Kaptan Sadık. Her ne kadar hafif sert bir deniz adamı olsa da, işinin ehli ve Marmaris'in pek de girilmemiş koylarını keşfedebilen bir denizci. Akvaryum gibi bir koyda demirlemişken, denizde karpuz ikramından söz etmeden geçersem ayıp olur.

Evet benden bu kadar, umarım hafif bir şekil canlanmıştır kafanızda. Gidip benim anlattıklarımın ötesindeki güzelliklerini de keşfetmeniz dileğiyle...

"Nothing tastes as good as skinny feels!"

2009-12-02T09:00:00.001+02:00

Son iki ay içinde 48 kilodan 54 kiloya çıkmamla beraber pantolonlarımın kapanmaması, elbiselerimin içine girememe,yüzüme alaturka bir hava veren bir yanak oluşumu gibi durumlarla karşı karşıya kaldım. Zayıflık takıntım yoktur, fakat bu bir beden atlamam ve gardrobumun değişmesi (ki kaç senelik yatırımın çöpe gitmesi demek!) anlamına geldiğinden kendimce bu durumu frenlemeye çalıştım. Fakat bayram ziyaretlerinde gördüğüm akrabalarım ve senede birkaç defa görüştüğüm arkadaşlarımın yorumları o yönde değildi. Herkes benim zayıflığıma ne kin gütmüş senelerdir!

Kate Moss başlıktaki açıklamayı yapmış ve ortalık karışmış.Moss'un güzellik anlayışını sorgulayanlardan tutun bunun gençleri anoreksiyaya sürükleyecek bir beyanat olduğunu savunanlara kadar. Hatırlarsanız Ebru Şallı da "şişman kadın güzel değil" diyerek yerel basında oldukça ses getirmişti. Şimdi, burada Kate Moss'un veya Ebru Şallı'nın kime göre ne kadar güzel olduğu tartışılır, veya bundan birkaç yüzyıl önce makbul olanın zayıflık olmadığı da malum,beni güldüren meydatiklerin buna verdiği tepki. TV şişman gösteriyor diye sabahtan akşama yakınan, zayıf kalmak için ciddi çaba sarf ettiğini bildiğimiz, hatta ince suretiyle para kazanan isimler popülist yaklaşımlarla "aa, olur mu canım öyle şey, kadın dediğin azıcık etli butlu olmalı" diyerek Şallı'yı (haberleri olsa tabii Moss'u da) kınadılar.

Moss'un açıklaması hakikaten biraz sakıncalı bence, bugün TV'de rastladığım manken-şarkıcı kıvamında bir hatunun "yiyip yiyip kusuyorum, tarzım bu" şeklinde bir açıklama yapması kadar olmasa da. Olay şu ki, şişmanlık güzel veya sağlıklı değil, bunu kimse yadsıyamaz, zira anoreksiya nasıl ciddi bir tehditse obezite de öyle. Güzellik normlarında aşırı iki uca da yer yok bence, kimse kaburga saymaktan da hoşlanmaz, mide boğumu saymaktan da, neden aşırı uçlarda gezinmek zorundayız ki..

Ben mi..? Son iki aya kadar "skinny" veya "bir deri bir kemik" olarak takılan biri olarak bunun o kadar da ideal bir durum olmadığını kilo alınca anladım. Herkesten aldığım olumlu tepkiler sonucunda kilo vermeye çalışmayacağım, Kate ne düşünürse düşünsün!

"MAYIN"LAR - TARTI VE HEDEFSİZ OLMAK

2009-12-01T13:00:00.002+02:00

1. GELİŞİMİ VEYA KİLO KAYBINI TARTI İLE DEĞERLENDİRMEK

Hepimiz kilo mu aldık yoksa verdik mi kontrolünü tartıda yaparız. Fitness bir anlamda bir “illüzyon” sporudur, bu yüzden fiziğinizi tartı ile değerlendirmek sizi bazen yanıltabilir. Mesela ağırlık çalışmasına fazla yoğunlaşmadan, kardiyovasküler egzersizinizi, örneğin yürüyüşünüzü çok uzun tutuyorsunuz. Bir an önce inmek istediğiniz bedenin, giyebileceğiniz kıyafetlerin hayaliyle kilonuzu koruduğunuz günlük kalori alımınızın çok altında kalori alıyorsanız, genel mantığınız “ ben çok ağırlığa girmiyorum kardiyoya yoğunlaşıyorum amacım farklı” ise size kötü bir haberim var.

Bu durumda kilo vereceğiniz garantidir, ama çok az kalori aldığınız için dinlenik metabolizma hızınızın yavaşlaması da garantidir. Bu yağ yakımı hızınızı azaltır, sizi fit değil ama “zayıf” kalabilmeniz için çok az kaloriye muhtaç bırakır. Ek olarak kas kaybı yaşarsınız, bunu tekrar tekrar konuştuk ama önemini ne kadar vurgulasak azdır. Vücüdunuzun yorgun gözükeceğini fit olamayacağınızı önceki yazıda konuşmuştuk. Kas kütlesinin artmasının bir diğer avantajı şişmanlamadan ya da yağlanmadan tüketebileceğiniz kalorilerin artmasını sağlamasıdır. Kaslarınız kalori emme depolarıdır, besinlerle aldığınız makro ( protein, karbonhidrat, yağ) ve mikronutrientler (vitaminler, mineraller), kaloriler kas sisteminizin benzinini oluşturur. Kas kütleniz ile şişmanlamadan alabileceğiniz kalori doğru orantılıdır.

Kapsamlı bir yağ kas analizi yeni başlayanlar için tartıdan daha iyi bir referanstır. Bu analizlerde kas gruplarınızın her birinde kas ve yağ miktarlarındaki değişimleri görebilirsiniz. Fakat bu ölçümler özel havuzlarda yapılmadığı sürece hatalı sonuçlar verir. Çok data içermeleri, olayı komplikeleştirmeleri de yağ – kas ölçümlerinin bir diğer handikapıdır. Yavaş yavaş tecrübe kazanan, vücudunu kendini tanımaya başlayan birinin en güvenilir referansı ayna olmalıdır.

Tartıda kilo vermiş gözükebilirsiniz, ama omuzlarınızdan kollarınızdan vereceğiniz bazı kritik kilolar vücudunuzu “elma biçimi” denilen omuzlardan aşağıya doğru genişleyen bir şekle dönüştürebilir. Bunu sadece aynada görebilirsiniz. Kas hücreleri yağ hücrelerinden daha ağırdır ve hacimlidir, uzun süre fitnessı doğru yapan kişilerde kilo değişimi çok düşük bile olsa vücut kompozisyonu değişimi, proporsiyonlarında iyileşme çok belirgindir, kimilerinde muazzamdır. Sizi uzun süredir görmeyen biri ne kadar değiştiğinizi, çok iyi göründüğünüzü çok kilo verdiğinizi söyleyebilir, tartı aynı kiloyu gösterse bile. Yağ kaybedip kas kazanmış olmanız, düzenli spor yapmanız yediğinize içtiğinize dikkat etmeniz, kendinize gösterdiğiniz özenin özgüveninizi arttırması, hayata bakışınızı değiştirmesi arkadaşınızı şaşırtan “illüzyon”’u yaratan etkenlerdir. Unutmayın kimse kaç kilo olduğunuzu bilmez, sadece nasıl göründüğünüzü bilir.

2. HEDEFSİZLİK

Hedefsiz olmak sadece fitnessta değil her konuda yapabileceğiniz ilk ve en büyük yanlıştır. Hedefsiz insan pusulasız denizciye benzer, nereye gideceğinizi bilmeden aynı sulara tekrar tekrar girerek senelerce dolanır durur. Sonunda da hiçbir yere varamaz.

Fitness bir yolculuktur; geçilen yollar, fedakarlıklar, iyi günler, kötü günler, vücudunuzda karakterinizde gözlemlediğiniz değişiklikler, ağırlıklara karşı kazandığınız ufak zaferler, ufak ya da büyük sakatlıklar, sakatlıkları bahane kabul etmeyip onların etrafından yapılan antrenmanlar, daha önce hiç denemediğiniz bir kiloya bakarken bir yanınızın “sen yaparsın” diğer yanınızın “çok ağır yapamazsın" demesinin arttırdığı adrenalin, o seti zorlukla bitirdikten sonra hissettiğiniz coşku, her gün başkalarının size ya da bir insana biçtiği limitlerin, beyninizdeki yüreğinizdeki sınırların bir adım ötesine geçme arzusu,o sınırları geçip zihninizde vücudunuzda daha önce varlığından haberinizin bile olmadığı topraklarda tek başına ve bağımsız yürümeniz ve her zaman daha yapılamaz olanı, daha çok korkulanı arama ve onları yenme tutkusu… Bu yolculuk fitnessı özel kılar.

Fakat önünüzde iyi bir hedef yoksa, bu yolculuk okyanus ortasında rüzgarlı havada kayığınızla dalgalarla boğuşmaktan farksızdır.

İyi bir hedefin özellikleri nelerdir?

İyi bir hedefin en temel özellikleri net ve kapasiteniz dahilinde zorlu bir yolculuktan sonra "ulaşılabilir" olmasıdır. “Yaza çok iyi gözükmek istiyorum” yuvarlak ifadeli net bir hedef değilken, “dünyanın 1 numaralı atleti ya da fitness modeli olacağım” da yeni başlayan biri için çok gerçekçi değildir. Rakamlar netliğe ve motivasyonunuza yardımcı olur. Mesela 70 kilosunuz ve yağ oranınız 25%. Kemik yapınızı vücut şeklinizi göz ardı ederek, şişman ve formsuz olduğunuzu varsayabiliriz. Önce nasıl bir fiziğe sahip olmak istediğinizi düşünün. Örneğin fitness çalıştığı belli, düzgün postürlü, giydiği yakışan ama ne çok kas kütleli, ne de kas hatları çok belirgin kuru bir vücut istiyorsunuz. O zaman hedefiniz, kemik yapınıza göre değişken olmakla birlikte, aşağı yukarı 75 - 80 kilo yağ oranınız da 10% - 12% olabilir. Bu şekilde hedefiniz nettir, “ben yapıyorum ama çok şişmek istemiyorum, giydiğim yakışsın göbeğim erisin biraz göğsüm kolum forma girsin” gibi içi yeterince doldurulmamış ifadelerle hedefinize ulaşmanız hayaldir.

Bundan sonra kendinize bir zaman dilimi belirlemelisiniz. Yukarıda konuştuğumuz vücut kompozisyonu daha önce fitness yapmamış ya da çok kısa süre yapmış birine benziyor. Ama bu kompozisyon daha önce fitness yapmış, önemli gelişmeler kaydetmiş, daha sonra kendi tercihinden ya da fırsat bulamadığından uzun süre ara vermiş beslenmesine dikkat etmemiş birine de ait olabilir. Bu kişi daha şanslıdır, çünkü mekanizmasının nasıl işlediği tam olarak kanıtlanmasa da “kas hafızası” sayesinde, daha önce belli bir şekli ya da hacmi almış kaslar eski hallerine daha çabuk ulaşır. Biz fitnessı eskiden çok kısa süre yapmış, sadece “tanımış” olduğunu kabul edelim. Bu durumda önce temel objektifin kas kazanma, sonra temel objektifin kazanılan kasla birlikte alınan yağlardan kurtulma, bu arada kas kaybını minimize etme olan iki ayrı süreç gerekir. Bu dönemlerin uzunluğu süresi belirlenmelidir. Kardiyovasküler egzersizin iki dönemde de haftada kaç gün kaç dakika yapılacağı, günde kaç kalori tüketileceği, bunun ne kadarının protein ne kadarının karbonhidrat ve yağ olacağı, ve bunun gibi önemli elementler net bir şekilde belirlenmelidir.

Uzun vadeli hedefiniz ufak parçalara, daha kısa vadeli alt hedeflere bölünmelidir. Mesela 3 ay içinde 5 kilo almak bunun 1 kilosunun yağ olması gibi. Ya da 2 ayda bench press gibi bir egzersizde 1 tekrar çalıştığınız maksimum kiloyu 15 kilo arttırmak gibi. Uzun vadeli hedefleri kısa vadeli daha küçük hedeflere böldüğünüzde, kaydettiğiniz gelişmeleri aşamaları görmeniz kolaylaşır, programınızın gerisinde mi yoksa olmanız gereken yerde mi olup olmadığınızı bilirsiniz. Vücudunuzda gücünüzde gördüğünüz değişiklikler motivasyonunuzu canlı tutar, özgüveninizi besler, uzun vadeli hedefiniz için mücadele gücü verir.

Bugün fitness yolculuğunuzda sağlam adımlarla yürürken dikkat etmeniz gereken iki unsurdan bahsettik. Diğer yazıda çalıştığınız ortamın önemini ve fitnesstaki insan faktörünü, siz, aileniz, hayatınızdakiler, antrenman partneriniz, gittiğiniz salonda yetkili fitness hocasını, ve diğer üyelerin etkisini inceleyeceğiz. Herkese keyifli bayramlar, bol sporlu günler dilerim…

Son söz: “Hedefi olmayan gemiye hiçbir rüzgar yardım edemez.” Montaigne

Tarhana Çorbası + Köfte + Yerli Malı Haftası = En Hüzünlü Şiir

2009-12-01T09:00:00.000+02:00

Dün geç saatlerde, kuzenlere yaptığımız son bayram ziyaretinden sonra, arabada babam arabayı kullanırken arka koltukta yorgunluktan uykuya dalmakla dalmamak arasında gidip geliyordum ki; radyodan gelen içli bir ses beni uykudan uyandırıp, enerjimi yenilemeyi başardı. Bir türkü fmden saz tıngırtılarıyla gelen çok yüksek dozda duygu yüklü, ağlak mı ağlak bir türkü gözlerimi iyiden iyiye kapatacakken, bu muazzam türkünün şiir kısmında ansızın yakaladığım “tarhana çorbası” ve “köfte” kelimeleri önce kulaklarımı sonra gözlerimi açtı. ”Ne diyor bu adam, bu duygu kasırgasında köftenin tarhananın ne işi var?” diye kulak kabartıp şiirin kalan kısmını dinlemeye devam ettim ve sonu tabii ki mükemmel... Gecenin o vakti deli gibi eğlenmeme sebep olan ve bugün de kendisini Google’da arayıp bulma emeğini gösterdiğim, uykumu bölmesinden memnuniyet duyduğum Muzaffer Badıllı’ya ait bu çok dokunaklı şiiri okuduğunuzda, inanıyorum sizin de gözleriniz dolu dolu olacak:) :

Not: Biraz uzun bulabilirsiniz ama sonuna kadar olmasa da başlarını okumanızı şiddetle tavsiye ederim; ayrıca okurken fondan bir sazın çaldığını hayal edin ve hissedeceğiniz o acıklı tınıyla bu şiiri seslendirin:)

"Babam bazen kışları çalışmaya giderdi İstanbul’a
İstanbul u türkülerden,
Birde babamın getirdiği karnıyarık somunlardan bilirdik
Oysa şimdi o gözümüzde büyüttüğümüz
Koca şehre tamamıyla yerleşir olduk.

Babam önce bir kahvede iş buldu.
Ağabeylerimden ikisi de fırıncıda hamurcu yama olarak işbaşı yaptılar
Geri kalanlarımız küçüktük.
Babam bizi okula yazdırdı.

Okula başladığımızın ilk yılında
Yerli malı haftası diye bir şey olacaktı.
Fakat yerli malı ne demekti?
Ne yapılırdı yerli malı haftasında bilmiyorum?
Arkadaşlara sordum.
Yemekler getirip yiyoruz dediler.

Yerli malına bir gün kala durumu anama açtım.
Anamda o gece bana mis gibi tereyağlı bir tarhana çorbası yaptı.
Ağabeyim her gün öğle yemeği için işe götürdüğü sefertasını almadı o gün.
Anam tarhana çorbasını koyacaktı.

Sabah andımızı okuduk okula girmeden
Öğretmenimizin izniyle herkes kumanyalarını sırasına hazırladı.
Kimi meyve, kimi kek, kimi pasta ve köfte getirmişti.
Benden başka çorba getiren yoktu.
Tabi dedim içimden, tarhana çorbasını herkes yapamaz.
Hem şehirli bunlar tarhanadan ne anlar.

Sefertasının vidalarını bir bir iştahla açtım.
Fakat kimse yanaşmadı sırama
Herkes bankacının oğlu Sait’in sırasında birikmişti.
Can arkadaşım Mirza bile beni bir köfteye satmıştı.
Sait’in sırasında kayık tabakta bir yığın köfte
Ve de koca bir cam şişe elvan gazozu vardı.
Yav ağabeyimin harçlığıdır, anamın emeğidir bu çorba dedim.
Duyan yoktu beni.

Sağ olsun Alim öğretmen; yanıma gelip
“Ne güzel bir çorba biraz yiyebilir miyim dedi? “
Büyük bir sevinçle kaşığı tasın ensesinden alıp sildim önlüğüme
İki kaşıktan sonra sağ ol güzel olmuş deyip kalktı sıramdan
Ve bankacının oğlu Sait’in sırasından bir köfte getirdi bana
Hayatımda hiç köfte yememiştim.
Tadı çok güzeldi.

Ama anamın emeğini bir köfteye satacağımı hiç düşünmemiştim bu koca şehirde.
Paydos zili çalmıştı artık.
Ucu kırık bu kentin bir köfteye umutlarının satacağını hiç düşünmemiştim
Bu üzücü yerli malı haftasında ömrümce unutmayacaktım.
Eve yaklaştı yalanlar düşündüm.
Anam sorarsa ne cevap vermeliyim diye
Gözlerim bana sormadan ağlamaya başladı

Oturdum bir yamaçta
Tereyağlı tarhana çorbasını, anamı, ağabeyimin zorunlu orucunu düşündüm.
Çorbayı anama geri götürmemeliydim
Ana çorbanı beğenmediler diyemezdim.
O yamaçta içebildiğimi içtim
Altı kaşığın hepsiyle de içiyordum ki
Anam arkadaşlarımda içti sansın diye
Ekmeği de bir taşın üstüne bıraktım
Kuşlar yerdi belki anamın bu emeğini
Eve yaklaştıkça unutmaya çalışıyordum bu yerli malı haftasını

Eve varınca; anam hoş geldin oğul;
Nasıl geçti yerli malı haftası dedi. ?
Güzel dedim ana, çok güzel.
Arkadaşlar çorbanı çok beğendiler deyince anam ufaktan gülümsedi.
O gülüşü var ya o gülüşü bin köfteye bedeldi be.

Sonra anamdan izin alıp çıktım dışarı
Yürümek istiyordum, ağlamak istiyordum, haykırmak istiyordum..
Zaman geçtikçe karnım acıkıyor,
Bir yandan da tarhana çorbasını düşünüyordum.
Yamaca bıraktığım ekmekler geldi aklıma
Hemen koşarak yamaca gittim.
Yamaca vardığımda 5-10 tane serçe ekmeği küçük gagalarıyla didikliyorlardı.
Kuşlar arkadaşlarımdan daha vefalı çıkmıştı.
Artık anama yemin etsem de başım ağrımazdı
Koşarak eve gittim.
Anama sarılıp öptüm
Ana dedim arkadaşlar ekmeğini çok beğendiler
Yine yapar mısın?

Anamın yüzüne tarifi imkansız gülüşler düştü.
Artık her gün çantama ekmek yapıp koyuyordu arkadaşlarım için.
Bende okul çıkışı o taşın üzerine ekmekleri koyup kuşları bekliyordum.
Dört ay o kuşlara hep ekmek getirdim.

Bir gün ev sahibi geldi evimize.
Babamla benim aklımın ermeyeceği şeyleri konuşuyorlardı.
Adam gittikten sonra babam üzgündü.
Ağabeylerime acilen ev bulmamızı söyledi.
Evimiz ruhsatsız ve kaçakmış.
Belediyeciler yıkacakmış.
Belediyeci ne demekti, ruhsatsız ne demekti?
Anlamayıp boş boş dinliyordum.
Sadece kötü şeyler olduğunu seziyordum.
Zaten o sene anne vefat etti.

Annemin vefatından sonra evimiz tam anlamıyla deprem kargaşası yaşıyordu.
Akrabalarımızdan Mahmut ağabey bakkaldı.
Benim etkilenmemem için elimden tutup bisküvi kokan dükkanına götürdü beni.
Ucuzundan bir çikolata bir de elvan gazozu verdi bana.
Anam ölmüştü oysa.
Elimden atıp çikolatayla gazozu eve koştum.
Eve vardığımda anam eski bir somyanın üstüne boylu boyuna uzanmıştı.
Üstünde beyaz bir örtü.
Karnının üzerinde bir ekmek bıçağı koymuşlardı.
Ölesiye ağlıyordum.
Anam bir daha olmayacaktı, anlıyordum..

Gecekondumuzu belediyecilerin yıkmasına gerek kalmamıştı.
Zaten yıkılmıştı, gecekondumuz ve dünyamız
Anamın olmadığı evde kalmak boğuyordu beni.
Bir dosta dökmeliydim içimi.
Fakat hiç dostum yoktu ki?
Kuşlar geldi aklıma sonra
Yamaca koştum

Kuşlarda yoktu..
Sadece 1-2 ekmek kırıntısı vardı taşın üzerinde
Kuşlarda mı küsmüştü acaba?
Onlarda mı anamın yokluğunu anlamışlardı?
O gece kömürlüğe gidip ağladım
Anamın su ısıttığı taşları öpüyor
Niye gittin ama, niye beni de götürmedin
Yoksa beni sevmiyor muydun ana?
Hani saçımı okşarken süt kokulu bebem, tosunum, koçum..
Adama olacaktı, büyüyecekti derdin
Analar yalan söyler mi ana?
Öyle deyip ağıtlar yakıyordum..

Okula gitmek de istemiyorum artık
Hem bir daha ki yerli malı haftasına ne götürecektim okula
Anam da bir daha olmayacaktı
Kim bir daha tarhana çorbası yapacaktı bana
Anamın yokluğu ve son tarhana çorbasından sonra yıllar birbirini kovalamaya başlamıştı
Ben okulu bitirmiştim

Artık ergenlik çağına gelmiştim.
Babam amansız bir hastalığın pençesinden kurtulamamış
O da annemin köyüne göç etmişti.
Ben artık işe başlamış askerlik çağında fırtına gibi bir delikanlıydım
Ve şimdi ne vakit düşünsem tarhana çorbasını, kuşları, bankacı Sait’in köftelerini
En önemlisi , en önemlisi annemi her düşündüğümde yine ağlarım..
Yine ağlarım ve soruyorum
O kuşlar oradalar mı hala?
O kuşları anasının emeği,
Ağabeyisinin açlığı ile besleyen çocuklar var mı hala
Var mı hala..???? "

SENİ O KADAR ÇOK SEVDİM Kİ...

2009-11-30T14:00:00.001+02:00

Yazmadan geçemedim, söyleyecek çok da sözüm yok. DVDsni alıp izlediğim filmdi, 'Seni O Kadar Çok Sevdim Ki'.

Yanılmamışım, sıkı bir filmdi; ne vıcık vıcık aşk, ne sümkürte sümkürte duygusallık, ne de gerim gerim gerilim... Son sahnesinde tutamadım, ağladım, çok değil ama gerçekten ağladım, duygu sömürüsüyle yakından uzaktan alakası yok. Birini gerçekten çok sevebilmek, onu ne pahasına olursa olsun kaybetmeye hazır olmak, hatta onu kendi ellerinle kaybetmeyi öğrenebilmek demekmiş.
dipnot: film biraz ağır, çok sürükleyici değil ama izlemeye kesinlikle değer!

Yapma Bunu Gaga!

2009-11-29T16:00:00.000+02:00

Eminim 80’ler ve moda dediğimiz zaman çoğumuzun aklına aynı şeyler geliyordur. Kabarık permalı saçlar, o saçları arkadan sıkı sıkı toplayan kelebek tokalar, parlak taytlar, yüksek belli loft mavisi 1-2 beden büyükmüş hissi veren kotlar, bol ve uzun kazaklar, ve evet vatkalarla genişletilmiş geniş, daha geniş omuzlar... Hangimiz televizyon kanalları arasında zap yaparken permalı saçları ve korkunç kıyafetleriyle karşımıza çıkan Hülya Avşar ya da Serpil Çakmaklı ile dalga geçmedik ki! Ancak o çok dalga geçtiğimiz annelerimizin eski kıyafetleri sinsi sinsi bizim de dolaplarımıza girmeye başladı. Tayt üzerine giyilen tunikler, boyfriend jeanler derken bir de başımıza vatkalar çıktı.

Ama korkmayın, vatkalar bu sefer çok daha modernleşmiş bir şekilde geri döndü ve her türlü giyim tarzında karşımıza çıkıyor. Ceketler, elbiseler, bluzlar,gömlekler bazen genişletilmiş bazen sivriltilmiş bazen de karpuz kollarla abartılmış omuzlara dikkat çekiyor. Renkli magazin dünyasının renkli isimleri de bu modayı sevmiş olacak ki Victoria Beckham, Kate Moss, Rihanna gibi isimler sivri omuzlarıyla gururla arz-ı endam ediyorlar. Ancak bir isim var ki, vatka modasına yeni bir boyut getirmiş gibi gözüküyor. Zaten sıradışı giyim tarzıyla gündemden düşmeyen Lady Gaga yine yaptı yapacağını ve yeni albümünün tanıtımında giydiği ceketle “yok artık” dedirtti. Çoğu zaman “pantolon giymeyi unutmuş” eleştirilerine maruz kalıp, kılık kıyafetleriyle ilgi odağı olmayı her koşulda başaran Gagamız bu sefer de abartılmış(!) omuzlarıyla Amerikan futbolcularının bile pabucunu dama atıyor. Tabi zevkler ve renkler tartışılmaz ama, sizce de Lady Gaga bu ceketiyle koltuk yutmuş gibi gözükmüyor mu?

YENİ BİR ALTERNATİF- FLASH FORWARD

2009-11-29T09:00:00.002+02:00

6 ay sonra bugün ne yapıyor olurdunuz acaba? Benim için yanıtlaması çok zor bir soru değil bu, 6 ay önce de çok farklı bir şey yapmıyordum, 6 ay sonra da dramatik bir değişiklik olacağını zannetmiyorum hayatımda. Peki, yakın geleceğe ait 2 dakika 17 saniyelik bir sahne görseniz neler olurdu? Gördükleriniz hoşunuza gitmese değiştirmek için bir şeyler yapar mıydınız ve bu yaptıklarınız olabilecekleri engelleyebilir miydi? Yoksa kader yaşamak zorunda olduğumuz bir son mudur..? Son günlerde adını çok fazla duyduğum Flash Forward dizisi benzer sorulara cevap arayan ilginç bir dizi.

Bilim kurgu yapımlarla pek aram yoktur, kasıp kavuran Lost dizisi hakkında bile "ıssız ada filan, çok klişee, pehh" demişliğim vardır. Ama Flash Forward, daha ilk bölümden insanda merak uyandırıyor. Lost'un ilk sahnesine benzer bir sahneyle açılış yapıyor Flash Forward; bir araba kazası enkazından çıkan bir adam, kaos ortamı, neler olduğunu anlamaya çalışıyoruz. O kaosun tüm dünyada insanların 2 dakika 17 saniye boyunca bilincini yitirmesinden ileri geldiğini, bu bilinç kaybı boyunca insanların geleceğe bilinç sıçraması yaşadıklarını anlıyoruz. Bu imajların birbirleriyle bağlantısı olup olmadığını ve sebeplerini araştıran insanların arasında dizi ilerliyor.

Dizinin başarısının sırrı sadece ilginç hikayesi değil, güçlü oyuncu kadrosu bence. Her sahnede tanıdık bir sima var, "gözüm bir yerden ısırıyor" dediğimiz karakterlerin sayısı hiç de az değil. Shakespeare in Love başta olmak üzere birçok yapımdan tanıdığımız Joseph Fiennes, Lost'un Penelope'si Sonya Walger, Coupling'deki Jack Davenport.. Güçlü oyunculuklarının insanı dizinin içine çekmesi zor olmuyor. Bir de özellikle Türk dizilerinde hikayenin yavaş akmasından muzdarip bir insan olarak (Bihter'in Behlül'le vuslatı için kaç sezon bekledik) olayların bu dizideki hızlı akışı senaristlerin anlatacakları çok şey olduğunu gösteriyor.

Eğer izlediğiniz dizilerden sıkıldıysanız ve farklı bir alternatif arıyorsanız Flash Forward'ı öneririm. İnsanı değişik sorgulamalara sürükleyen derin bir konusu olduğu gibi hikaye de tatmin eden nitelikte. Tek sorun, dizinin yeni başlamış olması, abc'de yayınlandığı için internetten indirmek ve yeni bölüm izlemek için bir hafta beklemek zorunda olmak. Yine de değiyor bence..

H1N1 GÖLGESİNDE BAYRAM

2009-11-28T22:27:00.001+02:00

Klasik ah eski bayramlar tartışması her sene olduğu gibi devam ededururken, ben aldım biletimi, attım kendimi Ankara'ya ailemin yanına. Heyecanlanarak geldim her zamanki gibi çünkü ben çok severim bayramları. Fazlaca bir coşkuyla yaşanılır bizim ailede bayramlar, eskilerinden farksız bir tat bırakır ardından. Ne gelişen teknoloji ne de bilgi toplumu öldürmeye yetmez bizdeki gelenekleri. Tatlılar, börekler, çikolatanın yanında ikram edilen likörler, lokumla birlikte gelen bol köpüklü türk kahveleri ve rengarenk kolonya şişeleri :lavantası, tütünü, limonu... Biz ailecek böyle devam ettirmeye çalışırken bayramlarımızı bu sene ufak bir kesintiye uğradı geleneklerimiz ve el öpme alışkanlığımızı rafa kaldırık. Neden mi? Malumunuz vechi ile H1N1 yüzünden.

Öyle bir toplulumuz var ki birbirimize dokunarak, öperek sevgimizi belli ederiz çoğu zaman. Eş dost, akraba mütemadiyen bir temas hali yaşanır hasret gidermek adına, özellikle de bayramlarda. Bu sene böyle yapmama kararı aldık ailecek. Aldık bu kararı almasına da hısım akrabalarca farklı algılandı sanırım bu durum. Zira durumdan bahsedip öpmediğim büyüklerimin ya tuaf bakışlarına maruz kaldım ya da 'yahuu gel koçum bize bişey olmaz' diyip iki misli bir şevkle sarılmalarına. Anlatıp olayın gelişimini alınması gereken tedbirleri söylediğimde anlaşıldı durum anlaşılmasına da yine de 'a-a bizde domuz gribi olmaz oğlum' diye alıngan bir tablo çizen insanlarla da karşılaşmadım değil.
H1N1 krizi hayvanların da şanını yere serdi deyim yerindeyse. Deli dana yerini hayvanlarda mutasyona uğrayarak ortaya çıkabilme ihtimali olan domuz gribine bıraktı. Uzmanlar uyardı, kesimhanelerde ve evlerinizde temizlik şartlarını maksimum düzeyde tutun diye. Zaten kurban eti yiyememek gibi bir alışkanlığı olan benim için önlem almamı gerektirecek bir durum oluşmadı ancak dikkat edilmesi gereken bir husus olduğunu vurgulamadan geçmek olmazdı.
Domuz gribi tehditi devlet büyüklerimizi de etkiledi. Kabineyi ikiye bölen domuz gribi aşısı olup olmama tartışmaları devam ederken, onların da kutlamaları biraz mesafeli geçti.
H1N1'den mütevellit önlemler alınıp daha az el öpülsede bu bayram yine harçlıklar toplandı yine sofralar kuruldu yine büyükler dinlendi,sevildi,sayıldı ve birçoğumuz mutlu oldu. Benim de yazım aracılığıyla bir bayram mesajı iletmem kaçınılmaz oldu : Bayramlar gibi mutlu olmamıza neden olan daha bir çok özel günü sevdiklerinizle birlikte geçirebilmeniz dileğiyle. Sağlıklı bayramlar hepinize.

Bugün Bayram

2009-11-28T01:25:00.001+02:00

Bayramları çocukluğumdan beri severim. Yeni kıyafetler, uzun zamandır görmediğim akrabalara ziyaretler, güzel yemekler, tatil. Bayram harçlığı (neredeyse 25 oldum hala veriyorlar valla) da cabası=) Özel bir gündür benim için, çoğumuz için.

Her bayram sabahı annem "bugün bayram, erken kalkın çocuklar" şarkısını defalarca söyleyerek uyandırır bizi. Heyecanlanırım, neden bilmem. Hiç bir bayram sabahını yepyeni kırmızı rugan ayakkabılar ve siyah kadife elbise klişesiyle beklemediysem de, mutlu olurum o şarkıyı duyduğumda. Çünkü bayram farklıdır benim için, belki de çoğumuz için.
Aile kahvaltıları geleneksel değildir bizim evde. Herkes ayrı telden çaldığından kahvaltı sofrası konsepti senede üç defa uğrar bizim eve: Bayramlarda ve Anneler Gününde. Sofrayı erken kalkan kurar, masadan son kalkan -ki bu annem olur çünkü kahvaltıdan sonra sigara keyfi vardir- toplar. Konuşulan konu ise standarttır: Önce kime gidilecek? Annem der "ben teyzeme gitmek istiyorum", babam der "ben halama gitmek istiyorum". Kimi zaman orta yol bulunur, kimi zamansa tartışma bütün gün boyunca devam eder. Yine de severim bayramı.

Kahvaltıdan sonra herkes cicilerini giyer, salona gider. Çekirdek aile içinde bayramlaşılır. Önce babanın, sonra annenin eli öpülür. Babadan bayram harçlıkları alınır, çantaya atılır. Severim bayramı.

Ardından ziyaretler başlar. Gün boyunca kapı kapı gezilir, bayramlaşılır. Kabristana gidilir, dua edilir. Akşamüstü olunca babaannemle dedem vefat ettikten sonra geriye kalan son aile büyüğümüz anneanneme gidilir bayram yemeği için. Kendi evimden çok severim anneannemin evini. Çünkü orasıdır bütün ailenin bir araya geldiği yegane yer. Akşama kadar anneannemin gelen gideni olur, onlar ağırlanır. Hiç tanımadığım akrabalar, aile dostları gelir bazen, çaktırmadan sorarım anneme kim olduklarını. Annem yanıt verir: Bilmemen senin suçun değil,doğru düzgün görüşemiyoruz ki kimseyle.

Arada oturma odasina gidilir, televizyona bakılır. Teyzeler gelip zorla ceplere ya da ellere harçlık sıkıştırmaya çalışırlar. Teşekkür eder, "istemem yan cebime" moduna gireriz hiç utanmadan=)

Akşam olup gelen giden kesilince, asıl bayram harçlığı vakti gelir. Altı torun büyükten küçüğe sıraya girip anneannemin elini öperek bayram harçlıklarımızı alırız. "Anneanne harçlıklara ne zaman zam yapacaksın?" diye sorar biri. Anneannem güler. Anneannemin gülüşünü severim.

Yemek saati gelir. Menü klasik "anane" menüsüdür: Pilav üstü et, kadınbudu köfte, yaprak-lahana sarma, barbunya, kıymalı-kabaklı börek, fava ve salata. (Acıktım.) Anneannem herşeyi arife gününden hazırlayıp bitirmiştir bile. Bize sadece sofrayı kurmak düser. Herkes yerini aldığında (merasim anlatıyorum sanki ama öyle, herkesten kastim da 13 kisi; anneannem, üç kızı, eşleri ve ikişer çocukları) anneannem susuz içtiği rakısının kadehini kaldırır. "iyi ki geldiniz, iyi bayramlar"

O an bir hengame baslar. Servis tabakları elden ele dolaşır, eniştem şarabı açar.Bembeyaz masa örtüsünün üzerine damlayan şarap anneannemin umrunda bile değildir. Çünkü herkes birliktedir.

Küçük kuzen Sinan bunca yemeğe rağmen sorar: Anane, ana yemek yok mu? Anneannemle küçük eniştem arasında hep hangi yemeğin kimin için yapıldığına dair atışmalar olur. Büyük teyzem ağır ağır yer yemeğini, o yüzden herkes midesini sıvazlarken teyzem hala yemek yemektedir. Amma yedin be Füsun der, masadan biri.
Anneannem köfteyi Sinan için yaptığını söyler. Diğer kuzenler "en sevdiğin torunun işte" diyerek itiraz eder. Anneannemin gözleri dolar "Aaaa, yapmayın böyle, hepinizi eşit seviyorum ben" der. Herkes güler.

Masayı kimi zaman biz torunlar toplarız, kimi zaman üç kız kardeş toplarlar. Küçük kuzenler oturma odasına, iki büyük bacanak mutfağa kaçarlar, diğerleri ise salonda kalırlar.Kahve vakti geldiğinde iş evin "genç kızlarına" düşer. Kardeşim hep kaçar, en büyüğümüz Selin "senelerce ben yaptım" der, ihale Serra'yla bana patlar.Kahve faslı uzun sürer, 3 kız kardeşten biri mutlaka sorar "anne kapatayım mı" diye. Anneannem
her seferinde aynı cevabı verir: "Aaaaah, bakmıyorum biliyorsun!"

Kahvelerden sonra mideler yatışmış, tatlıya yer açılmıştır. Çay demlenir, koca bir tatlı tabağı masaya gelir. Herkes kendisi servis yapar. Kimi masaya, kimi koltuğa konuşlanır. Sohbet uzar, gider.

Bu arada tatlılarını çoktan bitirmiş üç kız kardeş mutfakta yemeklerden kalanları bölüşmektedirler. Köfteler, börekler küçük kaplara konur. Başka evlerde, başka buzdolaplarına gitmek için hazırlanırlar.

Evlere dağılma vakti en sevmediğim anıdır bayramın. Bütün sene ya da iki ay boyunca özlemini çektiğim o günde saatler su gibi akıp gitmiştir. Önce küçük teyzemler ayrılırlar. Ardından büyük teyzemler. En sona biz kalırız. Kapıda sıkıca sarılırım anneanneme. O evden adımımı dışarı attığım anda bir sonraki bayramı iple çekmeye başlarım.

Bayram geceleri uyuyamam bazen. Kalkar mutfağa giderim gecenin bir köründe. Bir sarma atarim ağzıma, dünyalar benim olur.

Severim bayramları, koşuşturmacalı da geçse, tartışmalı da. Çok yiyip kilo alsam da, zorla el öpmek zorunda kalsam da...

Herkese iyi bayramlar...

Geçmişten Günümüze

2009-11-26T09:35:00.004+02:00

"Değişmeyen tek şey değişimin ta kendisidir" lafını duyar ama pek yavan bulurdum. Meğer ne kadar da anlamlıymış...
Düşündüm de 1983ten günümüze neler görmüşüm. TRT1'deki sabah kuşağı sinemasından, Çekilen her filmin ertesi günü internete düşen torrentine, Parlament Sinema Club'ın mavi fon rengi üzerine çalan hoş melodisinden, bilgisayar üzerinde gerçeklenen müzik efektlerine evrimleşmişiz epeyce...
Bizim zamanımızda Fred'li, Wilma'lı, Barney'li Taş Devri , Scooby-Doo ların, Yogilerin ve Çılgın Kötülerin yarıştığı ve çok arzu etmeme rağmen Çılgın Kötülerin hiç bir bölümde kazanamadığı kalite çizgi filmlerimiz vardı. Haftasonlarını iple çekerdim uzaylı Alf'in Dünya'daki tuhaf maceralarına ortak olmak için.
Öyle binlerce dizi filmimiz yoktu, Cuma aksamları Super Baba'yı izlemek için evden çıkmadığımı hatırladım şimdi hayal meyal. Katil'li, Sarhoş Cemil'li , Dumpkoff Halis'li Bizimkiler'imiz vardı. "Dık dıgı dıg tık, dıgı tık tık" müziği eşliğinde Show TV'nin programları başlardı. Belgesel ayrı, dizi ayrı, müzik programı ayrı renk ve ses tonuna sahipti.

Pazar sabah kuşağında Clint Eastwood'lu western filmleri vardı. Siyah-beyazdı ama zevkle izlerdik hepsini... Ne bir efekt vardı ne de müthiş bir senaryo. Ama alternatifsiz izlerdik, beklentisiz ve zevkle...
Gündüz saatlerinde oynanan Süper Lig maçlarımız vardı. Simdikilerin İnönü dediği babalarımızın deyimiyle Mithatpaşa stadında eşit sayıda taraftarın izlediği maçlar oynanırdı... LigtTV'miz yoktu o zamanlar, maçları farklı farklı kanallar verirdi. TGRT, Kayserispor'un, Kanal 6 ise Samsunspor'un iç saha maçlarını yayınlıyordu anımsadığım kadar. Kanal 6'nın renkleri capcanlıydı. TGRT'de ise sahanın renkleri en yüksek kontrasta bile getirseniz dahi koyulaşmaz, göz yorardı. Interstar'da Huzurlarımızda Bülent Karpat olurdu. Tek kamera ile çekerlerdi maçları ama biz mutluyduk be.. Simdi 15 kamera ile çekiolar gene beğenmiyoruz... "Burası Radyo 1, Türkiye'nin sesi Radyosu saat 14.00 simdi Türkiye 1.Futbol Ligi karşılaşmalarının naklen yayınına başlıyoruz" sesi yankılandı kulaklarımda. Az maç dinlemedik be radyodan. Şimdilerin Vipe-out arka sesi ve boks spikeri Orhan Ayhan'ı severdim. Erzurum'a bile gitse mutlaka takımlardan biri deniz tarafındaki kaleye hücum ederdi abime göre:P
İnternet'in ilk dönemlerini anımsıyorum düşündükçe...Dial-up modemle Superonline üzerinden siyah bir dos ekran üzerinden şifremizi girerek bağlanırdık. Mirc vardı ya, farklı farklı kanallar üzerinden chatleşirdik. İstanbul, Zurna, Burgaz en meşhurlarıydı. Rumuzlar vardı, tüm ezik büzük tipler "MAFYA", tüm çirkin kızlar "Sweet Girl " tadında rumuzlar seçerdi. Oplar ve voicelardan bahsetmeden Mircı tanıtmak olmaz heralde... Op olmak önemli bir mertebeydi, istediğini kanaldan atar istediğine istediğini söylerdin. Millet beni de op yap abi ya diye türlü türlü yalakalıklar yaparlardı bu tiplere.
"ii uu" diye sempatik bir melodiyle mesajımız oldugunu belirten ICQ 'umuz vardı.
Cumartesi geceleri ailemizden gizli izlediğimiz Tutti Frutti'lerimiz, Emanuelle'lerimiz vardı. O zaman kıymetliydi bu filmler, yeni yeni ergen oluyorduk. Krista Allen'in göğüs ucu göründü mü dünyalar bizimdi. Şimdi kimse ne kadar ayıp, biz izlemedik demesin, genç bir erkek olmanın olmazsa olmazıdır bunlar. "Vay abazan", diye başlayan pornografik içerik izleyen insanı abaza diye niteleyen sohbetler yapılırdı lise sıralarında.
Gelelim günümüze..Simdilerde ne ararsak elimizin altında. Amerika ile senkronize dizi takip eder duruma geldik. Her kanalda yeni yeni diziler yayınlanıyor ama sarmıyor en ufak...
Internetten tüm liglerin maçları izlenebiliyor ama Orhan Ayhan'ı arıyorum, gündüz maçlarını arıyorum arkadaş...
Msn'in, Yahoo'nun, Google'ın ve daha binimum firmanın messengerları var ama ben Burgaz'lı, Zurna'lı Mirc'i ve havalı oplarını, icqyu özlüyorum.
İnternet bir hardcore film denizine dönmüş ama ben o ailelerden gizli izlenen erotik filmleri geri istiyorum.
Söyleyin bakalım, yalnız ben miyim bunları isteyen???

Donald Trump & Trump Towers

2009-11-26T09:00:00.002+02:00

Emlak devi Donald Trump’ın güzel ve başarılı kızı, aynı zamanda dünyanın en seksi iş kadınlarından biri gösterilen Ivanka Trump’ın İstanbul’a gelmesi ve Trump Towers’da kendine de bir yer satın alması haberini izledikten sonra Trumpların Avrupa’daki ilk yatırımı olan Şişli’nin göbeğindeki Trump Towers görüntüleri ile İstanbul’daki lüks yaşam tarzının ne boyutlara ulaştığı konusunda bir kez daha dehşete düştüm. Donald Trump markası taşıyan bu kuleler hakkında başka yorumlar yapmadan önce babaları Donald Trump kimdir, onu tanıyalım.

Gayrimenkul milyarderi Donald Trump, Amerika standartlarında “Kroyum ama para bende” insan tiplemesinde rahatlıkla zirveye oynayacak, gösteriş ve rüküşlük sınırlarını zorlayan, kafası daha çok ve daha çok para yapmaya iyi çalışan, Türk televizyonlarında da bir ara yayınlanmış olan “The Apprentice - Çırak” programıyla televizyon dünyasında da üne kavuşan, evlilikleri/boşanmaları ve şatafalı düğünleriyle (düğününde sevgilisine 1.5 milyon dolarlık pırlanta bir yüzük hediye ederken, konuklarına Danimarka Kraliyet Ailesi`nin özel mönüsünü sunmuş:)) medyaya en güzelinden malzemeler veren, orjinal saç stili/peruğu ile insanın içini gıcıklatan (Halloween için en çok tercih edilen kostüm aksesuarı seçilmiş bu peruk ayrıca:)) nevi şahsına münhasır bir kişilik…

Böyle bir insan güzeli, Amerika’nın dev iş adamı, ilk yatırımını Avrupa’da Londra ya da Paris’de değil, başka herhangi bir yerde de değil; İstanbul’da EVET İstanbul Şişli’de yapmış. Egomuzu düşürmek istemem ama esasen bizden önce İskoçya’nın kapısını çalmış kendileri, akıllara zarar bir golf tesisi projesiyle. Ancak İskoçya’da böyle muazzam bir golf tesisi kurma hayali, mütevazı bir balıkçının direnmesi nedeniyle suya düşmüş. Balıkçının kompleksin kurulacağı arazide sahip olduğu 10 dönümlük ufak bir arsayı Trump’a satmayı reddetmesi ve çevrecilerin de bölgedeki kumulların korunması gerektiğini vurgulamaları üzerine halk üzerinde züppe, insanları küçük gören ve değerlere önem vermeyen bir zengin imajı çizmiş olan aslen aslında İskoçyalı Donald Trump için İskoçya’dan veda vakti gelmiş.

Ve Trump için rota İstanbul yönünde devam eder; çünkü kızı Ivanka’nın da belirttiği gibi İstanbul’da lüksü en üst haliyle yaşayan, markaları ve ayrıcalıklarını anlayan, takdir eden ve ince zevklere sahip sofistike bir Türk upper class society’nin varlığı söz konusu. Akıllıca gözüküyor tabi, Trumplar Avrupa’da böyle bir kitleye ulaşmada zorlanabilir, Avrupalı zenginler bile metroyu ve bisikleti şartlar doğrultusunda tercih edebiliyor, abartılmamış bir lüks anlayışı çerçevesinde refah içerisinde yaşıyorken. Donald Amca ayrıca “Kroyum ama para bende”-daşlarını en çok İstanbul’da değil de nerede bulabilir zaten? Başka kimler için bu kadar önemli olur lüksü belki de hiç gerek yokken bu denli doruklarda yaşamak.. Misal: prestijli bir Trump Card'a sahip olmak, bu kartla Ivanka Jewelry’de ve diğer başka Trump imzalı mekanlarda özel ayrıcalıklardan faydalanmak, vs…

Böyle gerçekçilik dışı bir anlayışla, bulunduğu muhitle hiçbir uyum ve göz zevki oluşturmayan iki dev Trump markalı kulelere nasıl olmuşsa ruhsat da çıkarılmış. Sonra temeller atılmış, satışlar başlamış, daha inşaatı bitmeden çoğu daire şimdiden tükenmiş. Sanki çok matah bir şeymiş gibi, bize de Avrupa’daki ilk Donald yatırımı bizim diye sahiplenmek düşmüş; manzaramız daha da çirkinleşip, görüntü kirliliğimiz daha da artmışken. Mevcut çevrelerin doğal/günlük harmonisini bozmayı amaç edinmiş, iş adamı lüks yaşam tarzının gereklilikleri kılıfıyla inandırıcılık oluşturduğunu sanan, bana göre ise görgüsüzlük ve rüküşlükten ileriye gidemeyen Trump yatırımlarına ve Trump familyasına buradan tepkimi göstermek istedim. Trump Towers ne kadar özellikli olursa olsun, bulunduğu yere yakışmayan bir yapı: sevmiyorum, beğenmiyorum, benimseyemiyorum. Dilerdim ki bizden de İskoç balıkçı gibi sağduyulu baba yiğit bir kahraman çıkmış olsaydı da bu kulelerin ruhsatını engelleyerek, Donald’ı ağa düşürseydi...Ama keşkeler gibi manasını yitiriyor benim de bu dileğim, iş işten geçtikten sonra.